Que andaran argallar as moscas que fregan as patas....??

Lois Pereiro

2011-05-16T17:33:00.001+02:00

Lois Pereiro
1958, Monforte de Lemos - 1996, A Coruña
Poeta, xornalista

A imaxe de Lois Pereiro é reflexo da súa actitude fronte a vida: esgazada, crúa e espida coma os seus versos. Estes elementos determinaron o mito marxinal e cosmopolita que o poeta personifica. A autodestrución, a desolación, a morte, son os temas predominantes na súa poesía. Da aniquilación á nostalxia foi o camiño literario que andou, deixando unha pegada cada vez máis fonda en lectores cada vez máis novos.
Lois Pereiro nace en Monforte en 1958. Realiza estudos de tradución en Madrid, cidade á que marcharía co seu irmán Xosé Manuel con só dezasete anos. Alí mantense economicamente vertendo ao castelán filmes e series para a televisión..

Pero en Madrid vai estar vencellado, por amizade e por proxectos comúns, ao grupo que formaba con Manolo Rivas, Antón Patiño ou Xavier Seoane. Co esforzo de todos, naceron as publicacións de pulo innovador, e agora xa míticas, Loia ou Luces de Galiza.
Porén, os riscos asumidos na vida madrileña de principios dos oitenta fixeron que Lois determinase o seu regreso á Coruña, onde se manteñen os nexos con aqueles que constituían o grupo de Madrid, e, de novo aquí, vivirá fundamentalmente do xornalismo. Iso si, no eido poético participa na publicación colectiva De amor e desamor e integrarase, durante 1984 e 1985, no colectivo de mesmo nome. Este feito permite que o público comece a coñecer a súa obra e a valore con compracencia.
Gaña o Concurso Nacional de Poesía O Facho: todas as súas creacións poéticas, espalladas en antoloxías ou publicacións colectivas, reúnense en Poemas. 1981/1991, en 1992. O seu primeiro libro publicado reflicte xa unha tendencia etiquetada como punk, moi presente na súa vida. As razóns para esta clasificación son, a saber, unha actitude certamente existencialista, de sarcasmo esmagador e corrosivo, un xogo de chiscadelas á autodestrución e á morte. No entanto, as súas influencias semellan ben sofisticadas. Prioritariamente chéganlle do centro de Europa, do expresionismo austro-alemán, de Thomas Bernhard, Peter Handke ou de Carver. Pero non hai que esquecer que Valente é referente fundamental nos seus primeiros pasos: ao seu abeiro nace como poeta.
En 1995 aparece a Poesía última de amor e enfermidade. Con só dous libros publicados xa define un estilo literario curto e tenso, cualificado como de economía expresiva: non se excede en recursos formais, emprega abundantemente o establecemento dicotómico de realidades elementais (amor/desamor, vida/morte). Neste derradeiro libro, en vida, de Lois, que foi reeditado nos últimos tempos, atópase un novo xeito de entender a existencia: para aprehendela en profundidade é necesario ter conciencia da morte. Isto pode ter unha interpretación vitalista que encaixaría coa ríxida etiqueta de poeta maldito, ao entender que esta postura fronte á vida nace da súa propia experiencia, que se mergulla na liña que a separa da morte.
Lois Pereiro morre pouco despois, en 1996. Nese ano do seu finamento, o seu irmán, Xosé Manuel, fai que saia á luz Poemas para unha Loia, constituído a partir de composicións da época madrileña, xa publicadas naquela revista Loia, e dun ensaio: "Modesta proposición para renunciar a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia universal da infamia". Nel expón moitas das súas ideas e conviccións sociais e políticas, ofrecendo unha panorámica que inclúe unha chea de referencias directas a escritores, filósofos ou políticos dos que bebe.
Ademais, deixou oito capítulos dunha novela inacabada, Náufragos do paradiso, publicados naquela revista que fora dirixida por Manolo Rivas, Luces de Galiza.
Pero Lois Pereiro tamén lle puxera letras ás melodías do grupo punk Radio Océano, que o seu irmán lideraba. Porque o esforzo de Lois estivo canalizado cara á contracultura, na que militaba con vehemencia. E así, as súas verbas tamén se debuxan en fancines ou en escollidos guións
Esta condición de outsider provoca a reticencia dos académicos á hora de dedicarlle o Día das Letras Galegas, pasados xa máis de dez anos da súa morte, a pesar de que a súa obra é cada vez máis valorada polos lectores e máis considerada pola crítica.

Letras Galegas: Lois Pereiro, poema.

2011-05-16T17:26:00.000+02:00

Somentes
intentaba conseguir
deixar na terra
algo de min que me sobrevivise
sabendo que deberia ter sabido
impedirme a min mesmo
descubrir que só fun un interludio
atroz entre dous muros de silencio
só puiden evitar vivindo á sombra
inocularlle para sempre a quen amaba
doses letais do amor que envelenaba
a súa alma cunha dor eterna
sustituíndo o desexo polo exilio
iniciei a viaxe sen retorno
deixándome levar sen resistencia
ó fondo dunha interna
aniquilación chea de nostalxia.

A normalización desde a cociña

2011-05-05T15:30:00.001+02:00

O programa marco do BNG define a normalización da lingua galega como un obxectivo preferente
ERMITAS VALENCIA ROMAR
Terra e Tempo

Na véspera do comezo oficial da campaña electoral, que terá como resultado, as novas corporacións municipais, compre reflexionar sobre a eficacia dos nosos Servizos de Normalización Lingüística e do necesario compromiso do nacionalismo co idioma.

O programa marco do BNG define a normalización da lingua galega como un obxectivo preferente, transversal e central da acción do BNG nos concellos.

Nun momento no que os orzamentos municipais mingúan, faise imprescindíbel o carácter transversal nas accións normalizadoras. As propostas, materiais e actividades en galego a disposición dos/as veciños/as poderíanse multiplicar por 1.000 se conseguiramos que a lingua galega fose lingua vehicular na oferta de ocio para mozos/as e maiores, ciclos de cinema infantil, actividades extraescolares e deportivas, obradoiros nas bibliotecas, as festas, etc.

Por todo isto é necesario que os SNL non só desenvolva propostas cara o incremento do uso e prestixio da lingua galega, senón que debería colaborar coas diferentes áreas do concello para determinar nelas obxectivos e medidas normalizadoras.

O SNL sempre debe ter unha área política específica. Ou alguén imaxina un concello no que o urbanismo ou o servizo de obras non tivera area política da que dependesen?.Non podemos permitir, que os SNL estean no limbo, sen que ninguén saiba de quen depende e sen partida orzamentaria propia. Por pequena que sexa, débese sempre dotar economicamente, coa súa partida orzamentaria definida.

E para poder desenvolver este traballo é fundamental ter un SLN dotado de medios materiais e humanos. E o máis importantes, temos que darlle estabilidade. De nada serve ter un técnico/a traballando 6 meses ou desenvolver algunha actividade cultural ao redor do 17 de maio. Deste xeito nunca imos conseguir prestixiar a nosa lingua, nen conseguiremos que a calidade lingüística nos nosos concellos alcance un nivel aceptable.

O Consello Social da Lingua, no que se integren os diferentes colectivos e no que se definan as campañas a prol do galego é unha ferramenta de participación fundamental. Socializar as propostas a desenvolver é a mellor medicina para evitar as mentiras e a intoxicación do españolismo.

A aprobación ou actualización dunha ordenanza para o impulso do uso do galego, facilitará a aplicación da legalidade no noso concello, ademais do compromiso institucional das forzas políticas, que deben declarar o seu apoio ao cumprimento da lexislación vixente con respecto da lingua galega.

Os concellos, como administración máis próxima, debe ser garante dos dereitos lingüísticos dos veciños e veciñas, ao mesmo tempo que prestixia o uso da lingua, desde os diferentes ámbitos de actuación.

2011-05-04T16:29:00.003+02:00

2011-05-04T16:29:00.001+02:00

2011-05-04T16:28:00.002+02:00

2011-05-04T16:25:00.001+02:00

Mil 'facebookeiros' cos medios en galego

2010-10-03T22:00:00.002+02:00

'Os medios en galego importan'
A plataforma 'Os medios en galego importan' xa ten máis de mil fans no facebook. Moitos dos usuarios que apoian o lema do manifesto achegan as súas ideas e reflexións no propio espazo da rede social.
Máis de mil usuarios do facebook fixéronse fans do espazo de 'Os medios en galego importan' nos primeiros días de existencia do recanto da plataforma na famosa rede social.

Moitas das persoas que indican que lles gusta a plataforma son asinantes do manifesto a prol dunha prensa en galego sustentábel e deciden unirse á páxina do facebook para poderen publicar as súas impresións, desexos ou ideais ao redor do tema da prensa do país.

Os principais comentarios publicados relacionan a necesidade de que haxa medios de comunicación que se expresen en galego coa continuidade da lingua galega como idioma vivo e útil para a sociedade que o emprega.

Lugo impulsa o uso do galego nas tendas

2010-10-03T21:48:00.002+02:00

'NESTE COMERCIO, O GALEGO VENDE'

O vicepresidente da Deputación de Lugo, o nacionalista Antón Bao, presentou este luns a campaña de dinamización lingüística 'Neste comercio, o galego vende', que pon en marcha a Área de Cultura da Deputación en colaboración con Lugo Centrum.

No acto tamén estivo presente o presidente de Lugo Centrum, Xosé Sánchez Bergantiños. A iniciativa está dirixida ao comercio lucense e ten o obxectivo de incentivar o uso do galego nas relacións de compra-venda que se leven a cabo no marco do mesmo.

Como explicou Antón Bao, "coa campaña fomentarase o uso do galego escrito e oral no ámbito do sector do comercio da cidade de Lugo, dentro das actividades habituais destes estabelecementos, incidindo tanto na promoción xeral do galego, como no uso do mesmo nas relacións directas cos usuarios e usuarias". Sinalou a importancia de "aumentar a presenza da nosa lingua na actividade diaria dos comerciantes", de xeito que se asegure a presenza do galego nos documentos internos e no material de publicidade ou de campañas, ao mesmo tempo que "se contribúe a asentar a valorización positiva da lingua galega entre a cidadanía, e se desbotan os prexuízos cara á lingua galega".

Pola súa banda, Xosé Sánchez Bergantiños manifestou o seu agradecemento "a Área de Cultura da Deputación, xa que deste xeito poderemos contribuír de forma conxunta a unha promoción da lingua á vez que se dinamiza o sector".

Pan de capazo, Medieval vasca.

2010-09-12T12:14:00.002+02:00

Non perdas ningún podcast galego

2010-09-09T14:26:00.003+02:00

Podgalego.org é unha web que ordena e pon ao dispor do ouvinte de radio en galego todos os arquivos de son na nosa fala que se poden atopar na rede.

A Nosa Terra.

Desde o 2006, a páxina electrónica podgalego.org fai máis doado seguir os programas de radio feitos en galego a través da internet. Os administradores da páxina procuran podcasts (ou falangullos, como lles gustan chamarlle en galego) gravados en galego. Nestes anos recompilaron podcasts de moi diversos tipos, desde programas locais a podcasts musicais, pasando por iniciativas de asociacións culturais ou xuvenís.

Ademais de actualizar e pór a disposición do usuario o que se pode ouvir en galego, a páxina tamén aprende a facer podcasts e a resolver dúbidas sobre os programas necesarios en cada sistema operativo para ouvir as pezas.

O podcast é unha palabra inglesa de orixe incerta. Define os arquivos sonoros que se poden descargar pola internet e escoitar nun reprodutor de mp3 (no ordenador, no IPod ou no móbil), preferentemente. Hainos que unicamente conteñen a voz dun locutor falando dalgún tema pero ultimamente tamén se poden ouvir podcasts elaborados ao xeito de programas de radio, con música intercalada.

A Cámara pide consolidar o galego na Administración

2010-09-09T14:22:00.001+02:00

Os grupos con representación no arco parlamentario galego aprobaron por unanimidade instar á Xunta a ‘consolidar’ o galego como lingua ‘de referencia’ na Administración autonómica.

A Nosa Terra.

En comisión parlamentaria, o impulsor desta iniciativa, o nacionalista Bieito Lobeira, sinalou que os administrados teñen "o dereito" de ser atendidos en galego por parte do funcionariado e criticou que, en ocasións, isto non suceda.

Con esta visión coincidiu o representante do PSOE neste debate, Xosé Manuel Laxe, quen subliñou que os traballadores da Función Pública deben ter un alto grao de "compromiso" coa lingua propia.

Tamén os populares se amosaron favorábeis á aprobación deste texto, a través do seu deputado Agustín Baamonde, quen abundou en que o idioma da Administración debe ser o propio da autonomía.

Tras solicitar o apoio dos dous grupos parlamentarios restantes, o parlamentario do Bloque ironizou sobre a "relación sádica" co idioma galego que manteñen os populares.

Xa se pode asinar o manifesto polos medios en galego

2010-09-08T08:40:00.012+02:00

Lanzado onte por un grupo de escritores e xornalistas, xa está aberto a novas incorporacións o manifesto 'Os medios galegos importan'

Na web www.osmediosengalegoimportan.com xa se pode asinar o manifesto lanzado onte, unha das primeiras iniciativas sociais organizadas ante a crise dos medios de comunicación en galego. Xosé Manuel Pereiro, Ignacio Ramonet ou Marilar Aleixandre son algúns dos primeiros asinantes aos que poden sumar novas adhesións a través desta páxina web.

"Todos somos responsables de que a nosa lingua reciba a xustiza que merece e as oportunidades que se lle negaron na historia. Que haxa medios en galego importa. Resulta imprescindible para que a nosa lingua viva e medre con futuro. Apoiar ós medios en galego é axudarnos a nós mesmos e o que somos. Resulta cínico e irreal esperar que anos de intervención do mercado a favor do castelán vaian corrixirse sos. Alguén ten que facelo e ten que facelo agora", é unha das frases do manifesto que veñen de facer público un grupo de xornalistas, escritores e intelectuais, catalizado pola anuncio do peche da edición en papel de A Nosa Terra, que se suma a outras clausuras como a recente do portal dixital Vieiros.

O manifesto critica a inibición dos poderes públicos e reclama a súa implicación, "ningunha administración pública deste país pode declararse allea ou ausente cando pechan un trás doutro os xa poucos medios que apostaban pola nosa lingua. Ningunha administración pública pode dicir, sen faltar á verdade, que fixo todo o que podía facer, ou que non hai recursos porque estamos en crise. Demandamos do goberno que poña a vontade política e os recursos que non dubida en poñer para axudar a outros sectores ou medios que non o precisan tanto"

A Xunta compra menos libros en galego e castiga a editorial de A Nosa Terra

2010-09-04T10:37:00.002+02:00

O investimento en novidades editoriais no idioma propio chegou aos 1.3 millóns anuais co bipartito, pero este ano é unicamente de 871.000 euros para 16 editoriais, entre as que hai algunha ausencia moi significativa.
A Consellería de Cultura acaba de resolver o concurso anual para a compra de novidades editoriais en galego. A Xunta do PP investirá 871.595 na compra de libros. Esta cantidade supón unha caída no investimento neste eido, pois en 2009 a Administración, xa en mans do PP, mercou un millón de obras en dous concursos.

Recorte do 33% respecto ao bipartito

A caída é maior respecto ao bipartito, que en 2007 bipartito chegou a investir 1,3 millóns ao ano na adquisición de volumes na lingua propia do país para as bibliotecas públicas. Respecto a 2007, este ano hai un baixón de máis do 33 por cento.

Edicións Xerais e a Editorial Galaxia son as maiores beneficiadas deste concurso negociado sen publicidade, con máis de 157.000 euros en libros cada unha.

A certa distancia sitúanse Laiovento (60.000), Kalandra (57.000 en dous lotes), Espiral Maior (51.000), Danú (57.000) e Baía Edicións (57.000). Menos de 50.000 euros conseguiron vender o resto de editoriais, Nova Galicia, Edizer, Kalandraka,Gesbiblio, Ir Indo, OQO, Vedoira, Comunio e Tosoxoutos.

Por que non se lle mercan libros a A Nosa Terra?

Non conseguiu vender ningún lote Promocións Culturais Galegas, compañía do Grupo San José e editora do semanario nacionalista A Nosa Terra, malia ser en teoría a terceira editorial en volumes publicados e ter logrado importantes lotes nos concursos doutros anos.

O procedemento negociado sen publicidade permite ás administracións contratar unha empresa sen unha competencia aberta, só solicitando ofertas a un reducido de compañías escollidas polo propio Goberno. Este método, o menos transparente dos que marca a lei, é o que ven aplicando ano tras ano a Xunta para mercarlle novidades ás editoriais do país.

INCRÍVEL. A LIBERDADE DE EXPRESSOM EM COMPOSTELA CUSTA 1.800€

2010-08-27T16:04:00.005+02:00

A Gentalha do Pichel foi sancionada polo concelho com umha multa de 1500€ por colocar umha faixa na cacharela de sam joám que dizia "na galiza só em galego". (Estava tramitada a petiçom para poder afixar cartazes e faixas, mas, como é habitual, nom respondêrom). Segundo os nossos dirigentes municipais, pendurar umha faixa na parede constitui um delito de "ocupaçom indevida da via pública". Os 300 € restantes respondem a outra multa por exceder supostamente o horário permitido.

Os centos de bandeiras espanholas penduradas em janelas e varandas durante o mundial, as celebraçons de milhares de energúmenos polas ruas da cidade até altas horas da madrugada e as praças cheias de fanáticos impedindo o tránsito ... nom merecem a mesma sançom? parece que isso nom é "ocupaçom indevida da via pública".
Aqui estám as provas da solicitude para colocar a faixa; como sempre, nem houvo resposta.
Nesta cidade postal, só é legal aquilo que agrada aos turistas; a dissidência de pensamento tem preço.

Manifesto da Asociación de Escritores en Lingua Galega

2010-08-27T12:59:00.002+02:00

A Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) fixo público onte o texto íntegro do Manifesto que lerá este venres fronte á estatua de Rosalía de Castro na Alameda de Santiago, nun xesto que consideraron necesario “ante a creba do proceso de restitución á normalidade do noso idioma impulsada polo actual goberno galego”.

Reproducíse a continuación.

¡Que a man tembrosa no papel só escriba

palabras, e palabras e palabras!

Señora e nai nutricia da palabra galega, vimos aquí os que por única ofrenda temos a palabra, para nos acoller na túa mirada xenerosa, aquela que alimenta o noso espírito e pon na nosa voz a verba xusta: a que berra, e protesta, e rebélase, e clama, e chía, e brada, e balborda, mais sen se laiar nin queixar, sen implorar nin pedir nin rogar porque de ti, da túa estirpe, herdamos e aprendemos o azo de nos revirar.

Porque revirados estamos contra unha xenreira que naceu en pechos corazóns contra a palabra de noso. Un odio que ameaza con derrubar o edificio que os séculos ergueron para acubillármonos como pobo e como xente.

Desde a AELG insistimos na importancia que, na Galiza, tivo e ten a literatura. Porque a nosa non é unha literatura xurdida da espontaneidade creativa, das vontades particulares de se expresaren por escrito xentes de pluma feliz: a nosa literatura é, ante todo, unha declaración de intencións. A nosa cultura é unha creación colectiva do pobo, unha ferramenta útil creada por labregos e mariñeiros, por costureiras e boticarios, nas aldeas e nas vilas, unha cultura que logo foi perseguida e condenada a ser identificada e estigmatizada, xunto á lingua que a nomea, como exclusiva das clases desfavorecidas, coa intención de a facer desaparecer definitivamente, e canda ela, o pobo noso e mais a identidade singular que representa.

Rosalía de Castro primeiro, e todos os escritores e as escritoras que despois dela ousaron reivindicar esta lingua minorizada e desprezada polo poder, elixiron asumir como propia unha identidade colectiva e ver nela a nación soñada. No noso caso, como é común nas nacións sometidas, a escrita fixo o pobo. Non só estamos hoxe a defender a lingua dos nosos maiores e o dereito a conservarmos a herdanza do pasado; estamos a defender a lingua para contribuírmos co noso oficio a que no futuro Galiza sexa.

¡Odio, fillo do inferno!,

pode acaba-lo amor, mas ti n’acabas,

mamoria que recórda-las ofensas.

Si, si,¡de ti mal haia!

A palabra fainos estar no mundo como o que somos, como galegos e galegas. Nin máis nin menos, nesa forma de fachenda que nace no peito cando un é, simplemente, o que é. E así alguén é no mundo porque a el pertence, e o mundo perténcelle. Por nacenza e por vocación só queremos e só podemos estar no mundo coma o que somos, coma galegos, e iso só é posíbel desde a nosa lingua. Somos escritores galegos pola palabra galega que nos define, non por ningunha outra razón.

E os escritores e escritoras, que tamén somos pobo traballador, sabemos da importancia da transmisión da lingua e de entendérmola como un proceso de construción partillado e consciente.

Non se pode ser galego contra o galego. Mesmo non é posíbel selo sen sentir no corazón o orgullo do idioma. Hoxe, cando o poder gobernante tenta abrir unha fenda na sociedade, esta conciencia debe defenderse máis do que nunca.

Cal si na infamia naceras,

torpe, de ti se avergonza,

i a nai que un fillo despresa

nai sin corasón se noma.

Escoitamos voces que, desde os propios lugares onde se agardaría que soasen as chamadas á protección, defensa e uso da nosa lingua, bradan, no entanto, ao mundo o seu desprezo. E fan todo canto alcanzan por borrala de nós, dos nosos fillos e fillas, furtándolles o dereito a nomear, que é o dereito a crear, a facer posíbel a existencia do bidueiro, do ouriol, do lóstrego, do trono, do soño…

Un soño negro que tolda as nosas noites, ese soño en que os nenos e as nenas medrarán ausentes da voz que os xerou, que os fixo fillos dunha terra, andantes dos seus camiños, soñadores dos seus versos. Que gañan con iso máis aló de faceren vencer o odio alí onde debía reinar a harmonía? Xente capaz de facer nacer unha guerra contra as palabras, as mesmas que teceron os máis fermosos cantos de amor, os cantos que ligaron para sempre a palabra amor coa palabra amigo, os dous máis poderosos antídotos para o veleno do odio e da xenreira. U-lo o gaño, u-lo o orgullo de dicir: “o meu fillo non sabe”? Que se pode agardar daqueles que celebran a ignorancia?

O galego non se impón; restitúese. A defensa do galego atinxe, sen dúbida ningunha, as persoas que recibiron o galego desde a primeira infancia, mais tamén, con todo o dereito, as criadas en español ou en calquera outra lingua que asumiron un día, nun exercicio de decisión que non tiña nada de oportunista e si moito de solidario, que era en galego como se querían construír. Para nos solidarizarmos cos desfavorecidos, para denunciarmos un proceso histórico de dominación, para berrarmos contra todas as opresións que teñen lugar no planeta, moitos galegos e galegas de nación estabelecemos coa lingua un pacto de fidelidade.

Meses das tempestades,

imaxen da delor

que afrixe as mocedades

i as vidas corta en frol.

Nada hai no mundo máis novo, máis recente, máis moderno ca unha lingua viva, vivida, falada. E nada hai no mundo máis antigo, máis decadente, máis morto e podre que o sentimento de desprezo pola diferenza. Cada lingua do mundo é unha flor que naceu para facer máis grande e máis largo o universo. Para enchelo co arrecendo das súas palabras únicas, porque só con elas cadaquén expresa os sentimentos que acubilla a súa alma. Por iso cada lingua é a medida do mundo enteiro, porque con ela vaise a todas partes e en todas partes é útil a bagaxe de sentimentos que transporta no corazón de cada falante. Non cortar esa flor significa permitir que o mundo se pareza a un xardín. Arrincala é axudar a medrar o deserto.Todos os falantes conscientes somos aprendices. Con máis ou menos recursos, todos loitamos por nomear o mundo procurando limpar o noso galego de tantas formas foráneas, por devolvermos as vellas palabras esquecidas, por mantermos as construcións antigas que xa din só os avós, por recuperarmos os nosos apelidos, os nomes dos nosos lugares, por ensancharmos o campo de usos do galego falándoo e escribíndoo para actividades prestixiosas, para a investigación, a tecnoloxía e o lecer, coa mesma naturalidade con que o coñecemos para as actividades domésticas ou para os labores agrarios. A lingua non nos veu unicamente, logo, da familia de nacemento, nin sequera no caso dos que levan desde o nacemento falándoa, senón que é unha relación escollida... coma a amizade..., coma o amor.

¡Como venden a carne no mercado.

vendeute o xurafás!

Apoiamos a restitución histórica do que nunca nos debera ser subtraído porque aceptamos que moito perdemos todos os seres humanos cada vez que se relega unha forma de contar a realidade, unha lingua, para se render á hexemonía das linguas máis poderosas e máis faladas do planeta. Moi miserábeis seremos de deixarmos precisamente a nosa ficar muda no camiño do progreso.

Reivindicarmos unha maior presenza do noso idioma, defendermos a súa aprendizaxe e coñecemento, non responde a intereses particulares senón a unha intención ética de compromiso contra toda lóxica de dominio. Por iso queremos galego para nós e para @s que veñan despois. Mesmo queremos galego para @s outr@s. Reducirmos o galego no ensino até ficar no anecdótico, minusvalorarmos o seu coñecemento para exercer na administración, é adoptarmos unha óptica de colonizados dispostos a traballar canto cumpra para patrón alleo. Se o galego non asume un papel fundamental en todos os niveis educativos, @s fill@s dos outros, dos que hoxe aceptan pregarse ao español, ao inglés ou a calquera outro xigante, xa non terán na súa man a posibilidade de libremente decidir, de seren mañá galegos e galegas conscientes.

Por iso, señora da nosa voz, da nosa palabra e do noso alento, estamos aquí para nos conxurar en loita contra quen queira varrer a nosa palabra. Para mostrar a nosa fortaleza, para asegurar que nunca faltará un home, unha muller que lle cante e fale aos fillos, aos netiños, na nosa lingua, que o faga co agarimo de quen transmite un ben valioso e coa rabia de quen se resiste a perecer, esa rabia da que nace a paixón e a loita. Como dixeches ti, xa vai para cento trinta anos:

Si, si, rabear ben forte,

mas ca rabia picante e aguilloeira

que é salsa apetitosa das paixoes.

Saúdos

Os velhos ofícios no local da Revolta

2010-08-26T13:38:00.002+02:00

Esta quinta-feira 26 de agosto às 20:30hrs. poderemos conhecer os velhos ofícios e a sua riqueza oral e artesana da mão de Xosé Vázquez Pintor.

2010-08-26T13:04:00.001+02:00

¿Con que dereito se nos obriga a deprendermos a lingua de Castela
e non se obriga aos casteláns a deprenderen a nosa?

'Despreza a cultura galega' Pontón (BNG): 'A Xunta ignora a Castelao, Rosalía e Carvalho Calero'

2010-08-26T12:25:00.002+02:00

A deputada do BNG Ana Pontón considera que a Xunta ‘despreza a cultura galega’ ao esquecer as efemérides de Rosalía de Castro, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao e Carvalho Calero, tres personalidades ‘de especial relevancia’ tanto no ámbito cultural coma da política galega.
Ana Pontón anunciou, en rolda de prensa, a presentación de varias interpelacións para "coñecer" as razóns que levan a Xunta a "ignorar" o 125 aniversario da morte de Rosalía de Castro, o 60 aniversario do falecemento de Castelao e o centenario do nacemento de Carvalho Calero.

A deputada nacionalista explicou que estas tres personalidades "xogaron un papel moi importante" na recuperación cultural da Comunidade galega, así como na "defensa e normalización" da lingua, polo que sinalou que "era necesario" que a programación cultural deste 2010 estivese centrada nestas tres figuras.

Ademais, cualificou de "inconcibíbel" que na recta final do 2010 o Goberno galego "non realizara" ningunha actividade que "realce e difunda" a vida e obra de tres das figuras "máis importantes" da historia galega, "tanto no ámbito interno como no campo internacional", o que demostra, ao seu xuízo, o "claro desprezo do propio" e a "exaltación do alleo" que leva a cabo a Xunta.

"Cinismo popular"

Así mesmo, Ana Pontón recordou que na sesión plenaria do 13 de abril do 2010 se aprobou por unanimidade unha proposición non de lei promovida polo BNG en relación coa "protección e difusión" da obra de Castelao que o goberno "esqueceu rapidamente", o que demostra, segundo ela, o "cinismo" do Partido Popular, ao que acusou de "votar unha cousa na Cámara" e despois "pasar de todo".

Ante isto, a nacionalista pediulle á Xunta que cumpra coas súas obrigas, "defenda" os valores culturais da comunidade e deixe de atacar o patrimonio cultural de todos os cidadáns, xa que as "únicas actividades" en recordo das tres personalidades "son realizadas" por asociacións culturais de base, ou concellos nos que o BNG ten representación.

Chega a Noite da Lúa Meiga 2010

2010-08-26T12:10:00.002+02:00

O Monte Outeiro Grande será o escenario dunha nova edición da Noite da Lúa Meiga. Este miradoiro sobre a Ría de Vigo, emprazado na parroquia redondelá do Viso, acollerá a vindeira fin de semana dous días de música, baile, galeguidade e festa rachada.

O sábado 28 o grupo de gaitas ‘Asubíos’ dará o pistoletazo de saída ás 22h30 da noite. ‘A Quenlla’ amosará o seu bo facer e animará a noite con interpretacións coñecidas e populares, cheas de reivindicación. O ‘Leo I Arremecaghona’ animará os cambios de grupos cunha importante carga de humor. Para pechar, o grupo de Redondela que é revelación da música tradicional festiva galega, ‘Tanto Nos Ten’, fará bailar e cantar a todos os asistentes.

Xa o domingo 29 de agosto, na liña de edicións anteriores, contará coa participación de artistas locais, monicreques, subida de meighachimpíns, xantar popular con polbeira e xogos tradicionais. Durante a xornada, nun ambiente familiar e interactivo, o escenario estará a disposición do público.

A información relativa ao programa pódese consultar na web do festival.

Multiplícase por dez os nomes postos en galego

2010-08-25T09:10:00.003+02:00

A Nosa Terra

A frecuencia dos nomes galegos entre os máis habituais en Galicia incrementouse un 1000 por cento nos últimos 40 anos, isto é, dende 1970, segundo un estudio que fixo público hoxe o Observatorio dá Cultura Galega con datos do Instituto Nacional de Estatística.

En concreto, se na década dos 70 apenas lle puxeron nomes galegos 913 dos nenos nacidos, no novo século as cifras aumentaron 10.726. Así, en taxa porcentual, en 1970 levaban nomes de orixe galega 1,55 nenos por cada 1.000, fronte aos 18,17 actuais.

Brais, para neno, e Uxía, para nena, son os nomes galegos máis postos na última década, na que os recibiron 19,93 nenos de cada 1.000 nacidos no caso de Brais e 21,23 nenas no caso de Uxía. Así mesmo, recibiron nos últimos anos o nome de Antía o 19,53 por mil das recén nacidas e Iria o 17,35 por mil.

Pola súa banda, os pais galegos escollen Noa para o 16,75 por mil das nenas e Iago para o 15,33 por mil dos bebés. O menos frecuente nesta lista dos máis elixidos é Anxo, que posúen o 12,21 por mil dos nenos nacidos dende o 2000.

Por provincias é Ourense a que conta cunha maior porcentaxe de nomes de orixe galega, dado que 19 de cada mil nacidos na última década leva un dos nomes máis frecuentes. No outro lado da balanza, en A Coruña lévanos 16 de cada mil.

Non obstante, na última década os nomes máis usados seguen sendo os de orixe non galega. En concreto, para os nacidos dende o 2000, para nenos o nome preferido é Pablo en A Coruña, Ourense e Pontevedra --39,6 de cada 1.000, 37,3 de cada 1.000 e 41,6 de cada 1.000 respectivamente--, mentres que en Lugo se decantan por David --40 por mil--.

Para as nenas, o nome elixido con maior frecuencia en cada caso é Lucía nas catro provincias, que levan o 44,4 de cada 1.000 en A Coruña, o 45,2 de cada 1.000 en Lugo, o 48 por mil en Ourense e o 41,9 por mil en Pontevedra.

En contraposición, o nome máis frecuente para os nacidos na década dos 70 en Galicia era José Manuel, mentres que para mulleres as opcións se debatían entre María José --en Lugo-- e María del Carmen, en A Coruña, Ourense e Pontevedra.

3.000 socios para ter 'galescolas' en 2011

2010-08-25T08:42:00.003+02:00

A Nosa Terra.

A Comisión Promotora da asociación 'Galiza co galego' presentou en Santiago o seu proxecto 'Polo dereito dá infancia á educación en galego', que pretende promover a creación dunha rede privada e popular de escolas infantís que impartan a súa educación en galego de forma exclusiva --as 'novas galescolas'-- e que podería iniciar a súa andanza no curso 2011-2012.

Así o explicou un dos responsables, Francisco López, quen indicou que o compromiso se basea en, tras alcanzar as 3.000 sinaturas de adhesión, achegar cada socio entre 100 e 200 euros para sufragar a posta en marcha desta iniciativa "plural".

Estas "novas galescolas", que impartirán o ensino de Infantil exclusivamente en galego, constituirán así unha "rede privada e popular" de ensino, "sen ánimo de lucro", explicou López. "Sabemos que en Galicia hai xente que deba o ensino en galego e que a quere seguir impartindo", indicou.

Nun acto público de información, Francisco López apuntou que, polo momento, a asociación conseguiu xa 1.931 sinaturas de adhesión, e confían en superar as 2.000 cando remate o mes de agosto no que consideraron como "unha magnífica acollida".

En canto á súa aposta polo privado, López asegurou que esta fórmula é a que "garante a independencia e o pluralismo" ao "estar en mans da xente" e non "dun mecenas".

O ensino nestes centros, apuntou o voceiro da asociación, será "laico" e "universal", e ofrecerá "valores" aos nenos. "Promovemos a formación de homes e mulleres libres e soberanos, que teñen dereito a educarse en galego", indicou.

Os fillos da imposición

2010-08-23T21:49:00.002+02:00

Xornal.com
Pilar García Negro

¿Cantos miles de páxinas non se poderían escreber a propósito da represión do idioma galego na Galiza e das súas consecuencias psicosociais? ¿Cómo é que non existe unha rama ben grosa da psicoloxía e/ou da psiquiatría, por suposto da socioloxía, que teña investigado debidamente todo o cúmulo de trastornos e quebrantos que a ocultación-censura-disimulación do proprio idioma conlevou? Reparen nun dato elocuente: a mesma falta de fontes, a escaseza de testemuños directos (algúns deles ben serodios) fálannos, sintomaticamente, da profundidade e intensidade da subordinación: nen se verbaliza o que se dá por “natural”: o abaixamento, a prostración do idioma de un, prohibida a súa existencia fóra do circuíto doméstico-familiar-aldeán, indigno de aparecer en público. É de libro recordarmos que a auto-represión non é máis que o degrau extrem(os)o, violentamente profundo, dunha situación de dominio grandísimo, cuxo triunfo maior consiste precisamente en conseguir que as vítimas asuman como normal, habitual e xustificado a represión que sobre elas se cerra.

É precisamente a ruptura deste círculo diabólico de represión-autorrepresión, onde os “culpábeis” acaban por se converteren en capataces-denunciantes dos seus pares, é precisamente a ruptura deste circuíto o que desvenda a desmesura e o racismo do esmagamento do idioma proprio. Para que alguén, por vez primeira, fale de cómo o español lle foi imposto duramente, precísase que outro “alguén” o poña frente a frente do galego, da lingua sepultada e penalizada. Se non é así, se o galego non tivese iniciado historicamente o camiño da súa recuperación social e pública, as vítimas nen existirían: naufragarían nunha historia de vaporización e de ocultamento, ou ben, os elementos triunfadores afanaríanse en esquecer o que tanto dano lles causou, para imitaren ou para se identificaren canto antes co grupo dominante: nada de galego, eu estou homologado na “civilización”: tan español como o que máis!, como no groseiro chiste racista da miña infancia, do estudante negro a quen lle perguntan que rama vai escoller e el responde, airado: “Nada de rama, yo, pupitre como todo el mundo!”.

Ora, de humanos é rectificar a historia e, por suposto, asumila para superala ou, pola contra, para utilizala de coartada da adhesión ao elemento dominante. Hai moitos anos, en conversa informal, un conselleiro dun dos gobernos Fraga, espetoume: “¡Que saberás ti de padecer polo galego, cando eu, de neno, moito sofrín por non saber se “jugo” era “gugo”, “jujo”, “gujo” ou que raios era!” “Claro, así quedaches!”, respondinlle eu coa mesma vehemencia. En entrevista recente en Xornal de Galicia, Rosendo Fernández, candidato do PP á alcaldía de Ourense, recordaba como aos seus once anos se burlaban del, no traslado de Salvaterra a Vigo, por só saber galego, e como o chamaban aldeán por non saber castelán. Tal aberración –común a todos os galego-falantes– non lle vale para se rebelar contra ela e se alegrar de que, por fin, o galego, o seu galego, levantase a cabeza, senón para reclamar que non lle “impoñan” o galego. Laus Deo! ¿Cómo é que non exportan o argumento e van a Madrid queixárense da imposición do español? Unha colega, profesora da UDC, algo máis nova ca min, recorda hoxe como procedeu a enterrar o galego após a burla inmisericorde da profesora de inglés do Instituto (ano 1968), cando ela cometeu o “incríbel” pecado de, nunha tradución inglés-español, dicer “estes” en lugar de “estos”. Só que, andando o tempo, tivo a ocasión de desenterrar o represivamente ocultado e volvelo practicar normalmente. Feito semellante ao que nos contaba nesta páxina recentemente Manuel Menor, falando de algo que eu, obviamente, non coñecín en persoa (a contundente represión do galego nos Seminarios Diocesanos), mais si a través do testemuño de exseminaristas, algúns da miña familia: un meu curmán, un ano máis novo ca min, aínda me lembraba hai pouco como a súa nota de “Comportamento” era sistematicamente menos vinte (vinte baixo cero) polo pecado maior: falar galego con compañeiros de estudos.

Todos, por activa ou por pasiva (as e os que tivemos o castelán como primeira lingua fomos privados do galego colectivo), somos “fillos” da imposición do español. O caso é decatarse e curarse. A negritude, mutatis mutandis, non se elimina branqueando o rosto, senón asumíndoa como igual á brancura.

Feijóo, o monte galego, contigo, tamén se queima.

2010-08-06T11:10:00.003+02:00

A politica de austeridade de Feijóo chega ate aforrar en novas sobor os incendios en Galiza, segundo dí, aos galegos non nos gusta saber desas malas novas dos nosos montes, será fillodeputa?

Dia da Patria.

2010-07-26T08:25:00.003+02:00

A nova vai a estar en todolos xornais, con mais ou menos convocatoria, con mais ou menos éxito, como todolos anos, mais pero a miña nova é esta. A miña nova é que non son libre de camiñar ca miña bandeira da Patria por Compostela, que fun, xunto ca miña compañeira ao remate da manifestación, detida y retida varias veces pola policia por potar bandeira y simboloxía nacionalista, que tivemos que dar voltas, revoltas e reviravoltas para chegar ao campus onde tiñamos o posto artesan. Que por estar os reises españois no meu pais non tiven liberdade de camiñar pola miña Patria. Canto mais tempo teremos que soportar este asoballamento?? Quero o meus pais libre de fillos de puta e de ladrons. POR UNHA GALIZA CEIBE!!!

Divulgar léxico especificamente galego para popularizalo

2010-07-22T14:44:00.004+02:00

A Academia Galega da Língua Portuguesa publica na rede o 'Léxico da Galiza'
Tamén crea unha conta de correo onde atenderá consultas e suxestións para a súa posíbel ampliación.Divulgar léxico especificamente galego para popularizalo. Este é o obxectivo do Léxico da Galiza que pon en rede a Academia Galega da Língua Portuguesa nunha segunda versión corrixida e aumentada.Á vez créase unha conta de correo para consultas e suxestións que será antendida directamente pola Comissão de Lexicologia e Lexicografia.

http://aglp.net/index.php?option=com_content&task=view&id=114

2010-07-18T09:43:00.002+02:00

Através da experiência militante concreta de José L. Gonçales Blasco "Foz" e Joám Lopes, conheceremos a história e significado do dia da Pátria Galega nas décadas de 70 e 80 do passado século.
O nosso centro social em estreita colaboraçom com a Escola Popular Galega apresentamos esta oportunidade de aprofundizar nas raízes e significado do 25 de julho na próxima quarta-feira dia 21 de julho às 20h00 no local da Escola Popular Galega (Rua Real, 12)

MANIFESTO: A simbologia galega de volta às ruas!

2010-07-18T09:40:00.001+02:00

Umha parte importante do nosso povo decidiu aderir ao vendaval espanholista que tem monopolizado nos últimos meses jornais, televisons, rádios e resto de meios empresariais.
Bandeiras espanholas nas janelas e varandas, camisolas da selecçom, panos, pulseiras, bonés e variadíssimo merchandisng invadem as nossas ruas num esforço sem precedentes por invisibilizar a discrepáncia com o pensamento único, com o único pensamento permitido.
Esta potente operaçom mediática nom é inocente; está planificada e responde aos interesses políticos do projecto nacional espanhol, negador da nossa cultura nacional e principal responsável polo extermínio da nossa língua.
Achega-se o Dia da Pátria; achega-se o dia em que as pessoas que queremos que a Galiza continue a existir saímos à rua para reivindicar os nossos direitos nacionais.
Por isso cremos que chegou o momento de recuperarmos as ruas: com a nossa presença nas mobilizaçons, com a nossa participaçom nas festas e especialmente agora, com a bandeira da Pátria.
Vamos exibir a nossa bandeira, a bandeira galega; AGORA TOCA-NOS A NÓS.
Eles ganhárom o mundial de futebol: nós havemos ganhar o futuro.

TODAS AS CASAS COM BANDEIRA!

2010-05-05T14:40:00.003+02:00

Salvemos a cabo Seixas! Antroponimia, memoria histórica e dignidade

2010-05-04T14:35:00.002+02:00

Que ficará dun pobo con historia de seu cando se consiga eliminar toda a toponimia e a antroponimia tradicionais e se substitúan por outras deturpadas ou estranxeirizantes?

Terra e Tempo
XOSÉ RAMÓN FREIXEIRO MATO

A TVG é un instrumento fundamental e imprescindíbel para a preservación da nosa identidade e, en particular, da nosa lingua. Ese foi mesmo o obxectivo que xustificou a súa creación. Por iso debemos estar vixiantes co seu cumprimento e sermos esixentes co tratamento que reciben os temas relacionados con esa identidade lingüística. Tamén acho que unha TVG con ampla audiencia é unha das mellores armas para a normalización do galego e, por tanto, non partillo as actitudes de descualificación xeralizada dos programas que emite. Neste sentido, debo dicir que hai series feitas con moita dignidade e que, en xeral, manteñen unha alta calidade lingüística. Fórono no seu tempo "Mareas vivas" ou "Pratos combinados", por exemplo, e hoxe estano a ser "O Padre Casares" ou "Matalobos". Mais acho nelas algo que, desnecesariamente, atenta contra eses valores que debe defender a nosa televisión pública. Trátase dalgúns nomes ou apelidos de personaxes que adoptan unha forma castelanizada ou deturpada, como é o caso de "Josito" na primeira das series citadas e da cabo "Seijas" na segunda. Dirase que son formas hoxe utilizadas no país, mais tamén o son igualmente "calle", "abuelo" ou "bueno", que con moito bo criterio non aparecen nestas series.

Paréceme especialmente grave o caso de "Seijas", bárbara deturpación dun apelido tan galego como "Seixas", da mesma base etimolóxica (latín saxu) que "Seixo" ou "Seixal". Dármoslle carta de natureza galega na TVG a esa forma falsificada "Seijas" é asumirmos a posición de colonizados e convertermos en irreversíbel un proceso legalmente rectificábel, alén de atentario contra a nosa dignidade individual e colectiva, pois se a toponimia é importante, tamén ten moita importancia a antroponimia, tanto os nomes propios como os apelidos, con frecuencia vinculados á toponimia. Os nomes propios son máis efémeros e dependen moito das modas, en canto os apelidos permanecen na transmisión xeracional; de aí a súa especial importancia. A toponimia foi felizmente restaurada na súa maioría, mais a antroponimia aínda non. A ruptura da harmonía entre ambas pode producir situacións esperpénticas: Juan Villanueva vive en Vilanova, Luís Teijeiro naceu en Teixeiro ou aquel famoso Soy Rajoy y voy a Raxoi a unha junta de la Xunta.

A nosa antroponimia presenta tal grao de alteración e deturpación que se converteu nunha das máis estragadas dentro do conxunto dos idiomas romances, afectando de forma moito importante aos apelidos e de modo case completo aos nomes de pía: Paio, por exemplo, tan frecuente noutros tempos, desapareceu practicamente. Se desfigurar ou ignorar propositadamente os nomes ou apelidos é unha maneira de menosprezar ou degradar as persoas, deturpar ou traducir como criterio xeral a toponimia e a antroponimia dun país é unha forma eficaz de o humillar e colonizar, contribuíndo para anular a súa personalidade e para borrar a súa memoria histórica. Que ficará dun pobo con historia de seu cando se consiga eliminar toda a toponimia e a antroponimia tradicionais e se substitúan por outras deturpadas ou estranxeirizantes?

A preservación do propio nome é un dereito básico. A ninguén se pode privar, contra a súa vontade, do nome e dos apelidos que recibiu de seus pais. Mais iso foi o que historicamente aconteceu na Galiza. Podemos afirmar que tal alteración dos nomes e apelidos das persoas galegas en tempos pasados atentou contra a memoria histórica do país, contra a identidade das persoas e inclusive contra os dereitos humanos. Se unha persoa se apelidaba Teixeiro, por exemplo, a transmutación en Teijeiro foi un atentado directo contra a súa identidade, pois o apelido é un medio de identificación dun individuo como pertencente a unha familia e a unha comunidade, singularizándoo entre outros moitos; cando nacemos recibimos un nome e uns apelidos que nos converten en seres únicos dentro do universo, como unha nova estrela do firmamento; o propio nome reafirma a nosa personalidade singular, como poetizou Manuel Antonio: EU SON! / O meu nome / acenderá unha estrela nova / en cada constelación.

A negación do propio nome é igualmente unha forma de degradación da persoa, rebaixando a súa autoestima e a orixinar complexos de inferioridade. A bárbara castelanización, ou en moitos casos pseudocastelanización, dos antropónimos foi imposta na Galiza como consecuencia da xeral imposición dunha lingua allea a partir de fins da Idade Media. Nese proceso de imposición lingüística desprestixiouse o idioma galego e decreceu a autoestima dos galegofalantes, chegando algunhas persoas a renegaren dos seus apelidos e a colaboraren na deturpación castelanizadora.

O obxectivo era borrar as marcas máis visíbeis da existencia dunha comunidade con lingua e cultura de seu; e iso produciu nuns casos a castelanización da forma galega (Puente por Ponte), mais noutros moitos casos o que se conseguiu foi a simple deformación pseudocastelanizadora da forma lexítima (Teijeiro, Ameijeiras, Seijo, Seijas) ou a bárbara hibridación (Carvajal). A castelanización é, pois, o obxectivo, mais non sempre se logra, tanto por dificultades propiamente lingüísticas como pola ignorancia dos axentes deturpadores. Na castelanización dos apelidos seguíronse as mesmas pautas que na toponimia, coas correspondentes equivalencias e ou traducións: Souto -> *Soto, Outeiro -> *Otero, Montouto -> *Montoto, Salgueiro -> *Salguero, Cabaleiro -> *Caballero. Tamén se produciron numerosos híbridos: Carballo -> *Carvajo, Soutelo -> *Sotelo. Igualmente, a alteración deturpadora dos apelidos galegos afectou aos formados por un sintagma composto de preposición de + artigo + substantivo mediante a falsa segmentación da contracción da preposición co artigo (da Ponte -> *De Aponte, da Cuña -> *De Acuña), mediante a eliminación da preposición con aglutinación do artigo ao substantivo (do Campo -> *Ocampo, do Pazo -> *Opazo), mediante a eliminación da preposición e o artigo (do Barro -> *Barro) ou pola simple tradución (da Fonte -> *de la Fuente).

Moitos dos nosos apelidos foron deturpados aínda a finais do século XIX, cando se xeneraliza a inscrición nos rexistros civís, por un funcionariado castelanizado que normalmente era analfabeto en lingua galega e que cometeu auténticas barbaridades no desempeño do seu labor, con interferencias da ortografía castelá e tendo tamén en conta a ausencia naquela altura dun estándar culto do galego. Como imos, entón, dar por válido agora un procedemento corrompido desde o inicio? Hai que outorgar carta de natureza a unha aberración histórica pola simple razón de que xa está feita? De ningunha maneira. Felizmente, grazas tamén á batalla dada no Congreso polos deputados nacionalistas galegos, comprometidos coa lingua, hoxe é posíbel restaurarmos os nosos nomes e apelidos, xa sen problemas legais que o impidan. Non se debería, pois, repetir nunca máis aquela lamentábel situación, contada por Lesta Meis nun breve artigo publicado n´A Nosa Terra no ano 1924, e que tantas veces se debeu repetir en diferentes lugares do país, cando unha señora chega a un xulgado dicindo que se chama 'Fulana Meixide' e o funcionario lle espeta aquilo de que Usted se llamará Fulana Meigide.

Cada un de nós ten hoxe a oportunidade e a responsabilidade individual, xa sen impedimentos legais, de recuperar para si propio e para os seus familiares máis próximos a forma auténtica do seu nome e apelidos, contribuíndo desa maneira a devolver ao país esa parte de identidade colectiva perdida e a súa memoria histórica. Así como a restauración toponímica é unha competencia e unha responsabilidade dos poderes públicos, a restauración antroponímica depende directamente, hoxe por hoxe, da vontade individual. Neste sentido, sería bo que as persoas máis comprometidas coa defensa do galego e da nosa identidade -estou a pensar no profesorado de lingua e literatura galegas ou en deputados/as e dirixentes nacionalistas- desen exemplo e mudasen os "Blanco", "Otero" ou "Teijeiro" nos lexítimos Branco, Outeiro ou Teixeiro.

Todas aquelas persoas que teñen un nome ou apelido deturpado e que realizan os trámites para a corrección desa anomalía, están contribuíndo para restabelecer o equilibrio ecolingüístico necesario e a dignidade do país e de si propias. A recuperación da forma galega auténtica non só non dá problemas como mesmo evita moitos, se se quixer usar habitualmente, para alén da propia satisfacción persoal de vermos corrixida unha desviación histórica e de recuperarmos unha denominación que nos reconcilia coas nosas propias raíces, cos nosos antepasados e coa memoria histórica do pobo galego no seu conxunto, a contribuírmos de paso para a dignificación colectiva.

Os poderes públicos -tamén a TVG- deben ser exemplares a este respecto. Salvemos a cabo Seixas! E con ela salvemos todo o noso rico patrimonio antroponímico.

Comeza o Correlingua sen o apoio da Xunta

2010-05-02T22:48:00.002+02:00

40.000 CATIVOS EN TODA GALIZA. A carreira infantil a prol do idioma comezará mañá, 3 de maio, en Santiago de Compostela onde está prevista a participación de 5.000 mozos de centros de todos os niveis educativos.

A Nosa Terra

Así, máis de 40.000 estudantes percorrerán 14 localidades galegas ao longo dos próximos días ata finalizar o 15 de maio en A Coruña.

Esta carreira en favor da lingua galega é unha proposta de carácter lúdico e educativo que ten como obxectivo reivindicar o dereito de todo neno a crecer no idioma propio de Galicia.

Esta edición de 'Correlingua' está organizada pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega (ÁS-PG), a Confederación intersindical Galega (CIG), A Mesa pola Normalización Lingüística, e os concellos de Lugo, Pontevedra, Vigo e Santiago. Este ano a organización non conta co apoio da Xunta.

Baixo o lema 'Galego: a forza do noso amor', nunha referencia ao autor homenaxeado este ano, Uxío Novoneyra, celebraranse diversas carreiras por Galicia que contarán ademais con diferentes espectáculos e actuacións musicais.

1º de Maio.... Pais!!

2010-05-01T15:31:00.002+02:00

Non deberían estar contentos co resultado das convocatorias, os sindicatos, o día de hoxe, non se viron grandes masas de xente nas tres manifestacións convocadas en Vigo. Non chovía, non facía sol como para non acudir por un motivo ou por outro que sempre son escusas. Que coño está a pasar que coa que esta a caer a xente non sae a rúa, e dáme o mesmo cun sindicato ou con outro e que non sae con ningún, queda na casa ou vai a misa mais non berra. Boa labor está a facer o capitalismo que namentres a xente teña con que encher o bandullo, aínda que sexa con colesterol, encargase aos poucos de suprimir dereitos sen que se decate. A miña filla de 14 anos xunto coa sua amiga inician o seu activismo político a partires de novembro e son, xunto con catro amigos os extraterrestres do instituto, calquera ignorante malfalad@ traballa na tv e gaña millóns de euros por programa e eu estou no paro. Por favor que alguén veña e que lle faga unha auditoría a este pais.

Debe ser a conxestión nasal e os antibióticos para a bronquite que fanme tolear... este non é o meu pais.

2010-05-01T09:11:00.001+02:00

2010-04-27T11:54:00.001+02:00

Esperta do teu sono…

2010-04-27T11:48:00.002+02:00

No concertazo agromaron sensacións xa coñecidas para moitos. Cada vez que vexo esta unión, esta irmandade que brila cando pican as pulgas gordas síntome satisfeita e con ilusión para mirar adiante

Terra e Tempo
SONIA LEBEDYNSKI DIÉGUEZ

Din dos Galegos que mexan por nós e dicimos que chove, maldita frase! Os Galegos somos un país que durante moitos anos sufriu unha represión enorme, un país que sufriu todo tipo de desgrazas, un país que soportou a emigración masiva e incluso a aproveitou para exportar a nosa cultura ao extranxeiro, un país que foi desde sempre maltratado e mal etiquetado. Pero lonxe diso, nunca fomos un pobo acomplexado, sempre levamos as nosas raíces por diante, gabámonos do noso gran patrimonio e sempre orgullosos de ser como somos.

Creo e sinto, que o pobo galego está tan afeito a sufrir, que construíu unha especie de coraza na que moitos dos ataques que sofre nin sequera os aprecia, esta coraza que temos nos fai seguir coa nosa vida como se algúns problemas non nos afectasen ou nos desen igual, pero eu creo que iso é o que se ve desde fora. Non somos un pobo conformista, para nós o primeiro é o noso, pero despois de tantos paus levados, hai algúns que parece que xa non doen. Con todo isto, parece que estou defendendo a maldita frase máis que desmentila. Pero qué lonxe, porque todo esto perde sentido cando te atopas no medio da Praza do Obradoiro, corazón de Galiza, entre milleiros de persoas que gritan e esixen, que piden o xusto, que manifestan o seu sentir... que demostran que cando lles toca donde lles doe de verdade non agochan a cabeza, non baixan a orella, se non que se erguen e se fan oír. Remóveseme a alma cando escoito que "el pueblo gallego es muy manejable", que "los gallegos no saben si suben o si bajan" e penso que a esta xente tiñámola que invitar a un destes actos, como o que tivo lugar o pasado 17 de Abril en Pontevedra.

Non podo describir o que sentín cando subín ao escenario en Pontevedra e vin a tanta xente; cando puxen o primeiro pé no escenario púxoseme a pel de galiña ao ver a toda esa xente, a toda a nosa xente, que non viñan só a disfrutar coa nosa música, viñan a facerse oír unha vez máis, viñan a berrar ben alto que non pensamos dicir que chove.

Eu que estivera nos festivais de Nunca Máis, revivín de repente unha chea de sentimentos, de emocións que me levaron a reflexionar logo toda a noite. Nunca Máis, Queremos Galego, que máis dá ... non é a frase que se cante, non é o que se esixa, nin polo que se proteste, é ver de novo ao pobo, unido e posto en pé, o pobo galego que como reza o noso himno "esperta do seu sono" unha vez máis, ese "xigante" que sae cando está en perigo o que máis queremos.

No escenario de Pontevedra agromaron sensaciónns xa coñecidas, todos estabamos alí co mesmo propósito, facernos oír, denfender o noso patrimonio, neste caso un dos seus piares, a propia lingua. E eu pregunto, hai ataque máis directo a un país e á súa cultura que un ataque á propia lingua? En fin, compañeiras e compañeiros, non quero repetir unha e outra vez máis o que gritamos en cada xuntanza ou manifestación de Queremos Galego, con este artigo quería expresar o meu sentir cun pobo maltratado ao longo dos anos, que non deixa que violen a súa identidade, que non permite calquera tipo de ataque contra o seu patrimonio.

Síntome moi orgullosa de ser galega. Cada vez que vexo esta unión, esta irmandade que brila cando pican as pulgas gordas síntome satisfeita e con ilusión para mirar adiante.

Esta loita é longa e non remata despois de cada acto pois temos que demostrar que non nos cansaremos nunca de defender o noso. O 17 de Maio, máis que nunca volvamos a facernos oír, esta vez de novo en Compostela, e con máis forza se cabe. Queremos Galego!

O noso abril

2010-04-27T11:42:00.002+02:00

A revolución de 1846 foi unha explosión dun movemento que levaba cocéndose ao longo da década como resposta a instauración da política centralizadora do Estado Liberal

Terra e Tempo
XOSÉ RAMÓN ERMIDA MEILÁN

Claro que tamén é noso o abril dos militares e do pobo portugués que puxo fin á ditadura máis antiga de Europa occidental. Aquel abril que tivo como sinal de inicio o "Grândola" do Zeca nas ondas de Radio Renacença, e encheu de esperanza aos antifascistas de toda a Península. Aquel abril que saudaron xa nas primeiras horas os nacionalistas galegos "O pobo galego con Portugal" e que deu apoio e acubillo a unha UPG perseguida polo franquismo. Aquel abril do Coronel Corbacho que desde a Comandancia Militar de Porto, nun revival de Fidel na outra beira do atlántico, vestido de uniforme verde olivo, chamaba as masas a construír o socialismo. Sí, este noso abril portugués, o das emisións para Galiza do Radio Clube de Porto, o da base segura fronte a represión franquista, o da presentación clandestina da AN-PG, o da delegación para o exterior, o dos exiliados e Moncho Reboiras...

Pero hoxe toca falar doutro abril, aquel que iniciou en Lugo, outro militar, o Comandante Solís e que rematou diante dun piquete de fusilamento no Camposanto de Santo Estevo de Paleo.

Algúns sectores da milicia e do pobo galego escribiron durante vinte e un días, unha das máis inesquecíbeis páxinas da nosa historia. Xa para sempre ficou no noso imaxinario Lugo, que é lugar de alzamento, Cacheiras, sitio para a derrota, San Martiño Pinario, onde un neno, Murguía, observou os estertores da resistencia, Carral, vila de mártires, Camiña, Porto e o Penal de Peniche, outra vez o exilio portugués. Non é casual que do axitado XIX galego, rico en alzamentos, motíns e revoltas, só este perdurase no tempo e chegase ata hoxe con tanta nitidez. A revolución de 1846 non foi unha asonada cuartelaria tan ao uso, senón un explosión dun movemento que levaba cocéndose ao longo da década como resposta a instauración da política centralizadora do Estado Liberal.

O provincialismo non foi arroutada, nin improvisación. Pensouse na Academia Literaria de Compostela, onde se estudaban os problemas de Galiza, debatíase sobre o socialismo utópico e impartíanse cursos sobre Fourier. Escribiuse en "El Idolatra de Galicia", onde se repasaba a historia do reino suevo, ou o pasado celta do País; nas páxinas de "El Porvenir" atentos ás doutrinas sociais máis avanzadas, e tamén en "El Recreo", "La Aurora" ou en "El Centinela". Defendeuse con voz e pluma, porque provincia era antítese, da provincia, como circuscripción administrativa inventada polo liberalismo de tradición francesa, porque provincialismo, era provincia, como unidade galega diferenciada e oposición ao sistema centralizador.

Rapaces feitos homes antes de tempo, o exilio salvoulles a vida. Uns morreron novos, Cociña, Faraldo, en terra allea; outros, Romero Ortiz, Rúa Figueroa, o noso Xoán do Porto, colleron camiños distintos; tamén houbo, Posada, Neira de Mosquera, con quen nos reencontramos en "El Álbum de la Claridad"; algúns seguiron a travesía, Vicceto ou Añón, e chegaron ao Rexurdimento. Iso sí, o seu pouso quedouse xa con nós, porque os movía a "gran idea" como adoitaba a dicir Faraldo, aquel betanceiro morto con 28 anos, que se sabía parte dun grupo que existía "para anunciar o que podemos ser, tentando dicir o que fomos. Nós, ao porvir ollámolo nacer do pasado"e que chegaron a asinar en o 16 de xuño de 1846 que "Galiza, por fin, está definitivamente perdida para a Corte". Pódeselle pór chatas, certamente, ao que este grupo foi e representou ao seu tempo, pero o que non cabe negarlle é a forza da intención, da entrega, e sobre todo de levar nos seus actos ata o remate o camiño trazado polo seu pensamento.

A galiña azul ou o conto de como colaborar no exterminio do galego

2010-04-27T11:29:00.002+02:00

Cando agora se potencia e se emprega o castelán, estamos a despolitizar as escolas?

Terra e Tempo
MARGARIDA CORRAL SÁNCHEZ

Cando accedeu ao goberno da Xunta o Partido Popular, unha das primeiras cousas que fixo foi borrar do mapa todo o que tiña connotacións galegas. Así, o termo galescolas e a súa iconografía (que non era máis cunha casiña amarela que tiña unha bandeira galega) substituíuse polo nome e a figura dunha galiña azul cun lápis, acompañada de varios pitiños (por certo, vermellos e amarelos, non vaia ser que con tanto azul politicemos ás crianzas, que se faga notar o español por algún lado!). Para o PP, o termo Galescola, ou o que sería o mesmo as palabras que forman o concepto, escola galega, politizaba a educación infantil, e ofendían a un sector da poboación, creando un conflito ficticio, que calou nunha gran parte da sociedade.

Así, para -e cito palabras de Beatriz Mato- "despolitizar e desideoloxizar" a anterior imaxe corporativa, a administración galega gastou preto de 22.000 € en mudar os mandilóns, as bolsas, mochilas e rótulos. Para Mato, a galiña representa unha educación infantil "libre de adoutrinamento e sen ideoloxía, integradora, en igualdade e lonxe de adxudicar unha identidade preestabelecida ás crianzas, que fomenta o pensamento propio". E quedouse tan ancha.

E para xustificar tal liberdade, recorreron a unha vella fábula de Carlos Casares, metáfora das persecucións do franquismo, convertendo á galiña do conto no símbolo do novo sistema de escolas infantís da Xunta.

De seguido, e de xeito paralelo ao cambio visual, o departamento dirixido por Jesús Vázquez, o Conselleiro de Educación, deu luz verde definitiva ao currículo que regula os contidos do ensino infantil que xa elaborara o anterior goberno do bipartito, aínda que modificando todo o referente ao contacto das nenas e dos nenos co galego, si contemplado nas antigas Galescolas.

Miña filla tivo a mala sorte de escolarizarse neste tempo. Se o fixese un ano antes, tería a posibilidade de aprender e xogar en galego durante 8 horas. Pero topouse cun executivo que goberna en exclusiva para un terzo da poboación, que decidiu desgaleguizarse por razóns que non vou analisar agora. Que foron pouco a pouco identificándose co idioma de Castela, asumíndoo como propio, e caendo no erro de botarlle a culpa ao galego de ser algo imposto, como se fose este e non o outro o idioma alleo. E nesta identificación hai moito de ignorancia, moito de imperialismo cultural, e unha gran dose de auto xenreira.

Co nome que lle puxemos, coa profesión e o nome da súa nai, ficaba claro que ía chegar o momento dunha confrontación. Desde o momento da entrevista, desde o primeiro instante que leron os datos persoais da súa ficha, desde o intre no que solicitámoslle á titora que empregase o idioma galego, e esta anotouno subliñando o termo galego en todas as follas - como cando dunha intolerancia alimentaria se trata- soubemos que non ía escolarizarse dun xeito normalizado. Estamos no período de adaptación e comprobo como todas as mestras e educadoras empregan o castelán para falar coas familias e as crianzas. A titora da miña filla encárgase de lembrarme o esforzo que lle supón falar en galego, e tenta tranquilizarme matizando que vai tentar . Cando falo co resto da comunidade educativa topo con varias persoas que me preguntan se sempre lle falo en galego á nena, aproveitando para contarme anécdotas de pequechos que tiveron que emigrar a Oviedo ou a Madrid e como sufriron por non saber castelán, ou como tentan buscarlle unha tradución ao nome, por non falar dos extensos comentarios de que seus fillos ou fillas entenden mellor o castelán. Comprobo que a nena vai a ser a rara da clase. Do mesmo xeito que pasa cos noruegueses que se escolarizaron na localidade, a miña filla marca a diferenza. Ten 18 meses, pero xa é "a nena que fala galego" ou mellor dito, "a nena á que hai que falarlle en galego".

Ou sexa que cando se impartían as clases en galego, se estaba a politizar, e cando agora se potencia e se emprega o castelán, estamos a despolitizar as escolas? No recente estudo da Enquisa das condicións de vida das familias galegas, elaborada polo Instituto Galego de Estatística, amosábase en datos como a nosa lingua perde falantes. Os poderes públicos son conscientes destes datos, como o somos o resto da cidadanía. Pero non só non lle poñemos remedio, senón que contribuímos a esta perda. Non temos dúas linguas en igualdade de condicións como pretenden amosarnos. Sabémolo quen empregamos o galego de xeito real, consciente e declarado, como di Pilar García Negro, e tamén o sabe quen non o emprega nunca, incluso quen o emprega "ás veces". Pero a nosa lingua dista moito de considerarse normal. Porque se así o fose, sería empregada e potenciada na infancia, polas mestras e mestres, e polas familias. Cantas e cantos de nós temos os contratos de servizos de telefonía, de seguros, as nóminas, a hipoteca ou calquera outro documento redactado en galego? Que sucede cando pedimos nun bar un café só longo de auga, ou un zume de laranxa? De seguido traducen ao castelán, como se así se aseguraran de entendernos. De verdade cree alguén que vivimos nunha situación normalizada?

Para quen non tivo a oportunidade de ler o conto, a galiña poñía ovos de cores e dicía cocorocó, motivo polo que o alcalde quería prendela. A solidariedade das súas amigas levou a pintalas tamén de azul, e finalmente, a protagonista do conto librouse dos gardas porque non podían recoñecela. Xa en liberdade, a galiña remata aprendendo a dicir cacaracá.

Coido que a galiña da escola leva de azul só o nome. Debe ser da famosa raza estremeña. Na casa poremos todo o esforzo para que a nosa filla siga a dicer cocorocó, sendo consciente de que neste cole xa identificaron que a nosa pita é azul (non é de Mos, pero é loura como a rubia galega) e tentarán que diga cacaracá. Porque a nosa galiña non está choca.

A Rede Mundial polos Dereitos dos Pobos terá presenza galega

2010-04-26T13:17:00.002+02:00

FUNDACIÓN GALIZA SEMPRE
Xosé Manuel Beiras, presidente da Fundación Galiza Sempre, presentará o luns 26 canda representantes do Quebec, Kurdistán, Catalunya e diversos pobos indíxenas os obxectivos da Rede Mundial polos Dereitos Colectivos dos Pobos.

GZnación

Entre o 23 e o 26 de Abril, a cidade catalana de Xirona acollerá o Foro Mundial polos Dereitos Colectivos dos Pobos, o congreso fundacional desta rede mundial, enmarcado no ciclo de foros temáticos que encherán o ano 2010 de encontros temáticos por todo o mundo, coordinados desde o Foro Social Mundial.

A misión principal desta nova Rede Mundial polos dereitos Colectivos dos Pobos é construír un espazo de encontro entre pobos e nacións sen estado e orixinarios a escala mundial que permita un mellor coñecemento recíproco dos discursos e as prácticas que teñen que ver co exercicio dos respectivos dereitos colectivos e xunte esforzos orientados a unha maior visibilidade dos respectivos casos e, en xeral, da existencia dunha diversidade nacional, cultural e lingüística non reflectida na actual configuración da orde internacional.

A constitución da rede decidiuse no último Foro Social Mundial celebrado en xaneiro de 2009 en Belem do Pará (Brasil).

'Non á privatización dos servizos públicos!'

2010-04-26T12:14:00.002+02:00

Milleiros de persoas manifestáronse este domingo en Santiago de Compostela para protestar pola 'privatización dos servizos públicos' que está levando adiante o Goberno de Alberte Núñez Feixóo

A Nosa Terra

Baixo o lema 'Contra a privatización. En defensa dos servizos públicos', a marcha partiu ao redor das 12h30 horas da Alameda compostelá, entoando consignas como 'Non, non, non, á privatización', 'O público é servizo; o privado, beneficio' e 'O privatizar é precarizar'.

A manifestación estivo encabezada por representantes das organizacións políticas e sindicais convocantes: o Bloque Nacionalista Galego (BNG), Esquerda Unida-Izquierda Unida (EU-IU), Confederación Intersindical Galega (CIG), Sindicato Labrego Galego (SLG), Federación Rural Galega (FRUGA) e Nova Escola Galega (NEG). Así mesmo, asistiron colectivos como a Plataforma en Defensa dos Servizos Sociais Públicos, membros de parques de bombeiros de Galiza e do servizo de Correos e Galiza Nova, entre outros.

Oposición social

"Estamos nesta mobilización para dicirlle ao PP que a liña que leva contará con moita oposición social. Desde logo coa nosa, por suposto", aseverou o portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, en declaracións aos medios de comunicación minutos antes de comezar a marcha.

Pola súa banda, o secretario xeral da CIG, Suso Seixo, censurou a política de "recortes sociais" que, ao seu xuízo, guía a acción do Executivo 'popular', fronte ao que recomendou unha reforma fiscal para paliar o déficit estatal que inclúa un aumento dos gravames para as rendas máis altas.

Esta mobilización prodúcese tan só dous días despois de que a conselleira de Facenda, Marta Fernández Currás, anunciase un recorte orzamentario de 200 millóns de euros, dos que 75 corresponden a gasto corrente das consellarías de Sanidade, Educación e Traballo e Benestar.

Respecto diso, tanto Guillerme Vázquez como Suso Seixo coincidiron en destacar que, en momentos de crises, "o que hai que facer é conservar e mellorar" os servizos sociais, xa que "é a única posibilidade" para que todos os cidadáns conten con prestacións "en plano de igualdade", subliñou o portavoz dos nacionalistas.

Críticas ao PPdeG

A marcha percorreu as rúas do centro de Compostela ao berro de consignas en defensa da sanidade, a educación e os servizos públicos, tanto nos núcleos urbanos como no rural, así como con críticas ao Goberno do PP. De feito, algunhas das frases máis repetidas foron dedicadas aos 'populares' galegos, como 'A culpa de quen é? Dos que votan o PP', 'Ilegalizar o Partido Popular' e 'Con este Goberno, imos de cu'.

No punto de chegada da marcha, a Praza da Quintana, Isabel Risco leu un manifesto no que lle reprochou á Xunta a deriva neoliberal" que se materializa "no adelgazamento da Administración" e "no empeoramento" dos servizos públicos. "Non hai sociedade do benestar nin xustiza social sen servizos públicos de calidade", sinalou, ante os manifestantes.

O privado, beneficio

Risco equiparou, así, o público a "a garantía de liberdade", o que contrapuxo co privado, que é igual a "negocio e beneficio". "Rexeitamos a anemia orzamentaria e o desmantelamento dos servizos públicos", proclamou. É máis, esixiu "a mellora, o reforzo e a ampliación" dos mesmos.

Entre os asistentes á lectura do manifesto púidose ver ao ex portavoz nacional do BNG, Anxo Quintana, principal responsábel do Servizo Galego de Igualdade e Benestar desde a Vicepresidencia da Xunta, na lexislatura pasada.

Deputados do BNG no Parlamento de Galiza e no Congreso participaron na marcha, ao igual que a tenente de alcalde santiaguesa, Socorro García e o que ocupou anteriormente o seu cargo, Néstor Rego.

Logo da lectura do manifesto, o himno galego pechou o acto, interpretado por unha banda de gaiteiros e ante a presenza de numerosos turistas que facían cola para entrar na Catedral na próxima Praza de Praterías.

'O papel da Xunta e do Parlamento na fusión é patético'

2010-04-23T14:24:00.002+02:00

Defende sanear as entidades por separado. O portavoz do Encontro Irmandiño e membro do Consello Nacional do BNG, Xosé Manuel Beiras, tacha de 'patético' o papel do Goberno da Xunta e do Parlamento autonómico no proceso de diálogo entre as caixas galegas porque, lamenta, asisten como 'espectadores mudos'

A Nosa Terra

Beiras, que aposta por unha "intervención que sanee cada unha das entidades", constatou que o "aparello político" permanece "sen dereito a participar nin falar" na negociación entre as dúas direccións das caixas, que "conduciron ao gran problema" que viven os entes crediticios neste momento.

"Se eu estivese no Parlamento, montaba un cirio ou marchaba. Daríame vergoña", revelou o que foi portavoz nacional do Bloque e membro da Cámara autonómica entre 1985 e 2005. Dende o seu punto de vista, non se pode aceptar que primeiro se vexa "indispensábel controlar un proceso e se asine un acordo pero logo se acepte ser o convidado de pedra".

A este respecto, vinculou a actitude do presidente da Xunta no proceso de diálogo das caixas coa venda dun paquete de accións da empresa galega de telecomunicacións R, e reprobou que Alberte Núñez Feixóo se limitara a afirmar que "era unha mala noticia", como "se fora un tertuliano".

"Onde está o goberno, se existe? Onde a oposición? Hai un deserto", concluíu o líder do Encontro Irmandiño, corrente crítica coa dirección do BNG neste asunto. Xosé Manuel Beiras volveu manter que "a fusión non é a solución" e asegurou que, agora, "se van empezar a ver os efectos", incluídos os laborais. Para o portavoz do EI, os poderes públicos "deberían intervir para sanear cada unha delas", porque nelas "teñen que dicir" os gobernos autonómico, local -no seu caso- e as deputacións.

En perigo a galeguidade de R

2010-04-21T22:03:00.002+02:00

O BNG presenta unha iniciativa no Parlamento para que o Goberno desenvolva a Lei de Caixas para evitar que Caixanova se desfaga de máis accións da empresa.

É posíbel preservar a maioría de capital galego en R?
Vieiros

A empresa de telecomunicacións R converteuse nos últimos anos nun símbolo da capacidade empresarial do país. Mais a día de hoxe a semente está botada para que a compañía con sede na Coruña pase a ser a medio prazo un proxecto onde o capital galego sexa minoritario, logo de confirmarse que un fondo británico (con sede social en Luxemburgo) se fixo xa cun 35% de R e que ten unha opción de compra sobre a parte restante que conserva Caixanova. Tal e como informou no seu día Vieiros, a intención última da compañía CVC é facerse con, cando menos, o 70% da empresa de telecomunicacións.

A pregunta que agora está enriba da mesa é se os poderes públicos poden facer algo para manter a galeguidade dunha empresa que no seu día recibiu numerosas facilidades das administracións para convertela en punteira. O BNG cre queoperacións levadas a termo polas caixas de aforro galegas que impliquen a transmisión dos activos que posúen en empresas galegas en sectores estratéxicos para Galiza, consonte o espírito da Lei de Caixas de Galiza”. caixas de aforro galegas leve aparellada unha redución dos seus activos e, polo tanto, da súa participación no tecido empresarial galego, especialmente nos sectores relevantes da economía galega”.

Na proposición non de lei tamén se insta ao Goberno a “exercer a tutela e supervisión daquelas operacións levadas a termo polas caixas de aforro galegas que impliquen a transmisión dos activos que posúen en empresas galegas en sectores estratéxicos para Galiza, consonte o espírito da Lei de Caixas de Galiza”.

Consumo

2010-04-20T10:08:00.002+02:00

Existe un elemento extremadamente sórdido na indistinción contemporánea entre os conceptos de cultura e consumo cultural

Terra e Tempo
MANUEL XESTOSO GONZÁLEZ

A axenda cultural que se nos impón está máis relacionada cunha espectacularización que baleira de calquera sentido crítico a cultura que coa posibilidade de ofrecer unha auténtica experiencia intelectual e estética aos cidadáns.

Pasou desapercibido para os medios de comunicación. Na conmemoración do Día do Libro Infantil e Xuvenil, o conselleiro de Cultura, Roberto Varela, fixo unhas declaracións nas que expresaba os bos propósitos habituais nestas efemérides e nas que destacaba, entre os fins prioritarios do seu departamento, o de animar os nenos "a que lean libros". Logo, fixo unha breve pausa e corrixiuse: "a que consuman libros".

Ignoro se estas declaracións mereceron a atención dalgunha das institucións que velan pola protección dos menores, mais non deixa de ser moi revelador que ninguén se escandalice polo feito -eu diría que monstruoso- de que se pretenda reducir aos cativos á condición de consumidores. Debería avivar unha certa alarma na sociedade que incluso os máis pequenos deban someterse as leis do mercado, especialmente cando se trata da súa formación cultural. Mais, polo visto, ninguén se estraña de escoitar afirmacións coma estas.

Existe un elemento extremadamente sórdido na indistinción contemporánea entre os conceptos de cultura e consumo cultural que queda ao descuberto nesta caste de manifestacións. A apoloxía das industrias culturais naceu como unha estratexia defensiva dentro da axenda política das forzas progresistas: a riqueza económica xerada polos traballadores dos sectores ligados á creación intelectual e artística serviulles como pretexto para xustificar o apoio monetario que as institucións lles brindaban e para lexitimar o que os franceses denominaron a "excepción cultural". O obxectivo, probabelmente, era encomiábel e, no seu momento, valeu -relativamente- para contrastar os argumentos dos sectores máis radicalmente neoliberais a favor de eliminar as axudas ás letras e ás artes que, segundo eles, deben supeditarse ás leis da competencia, igual ca calquera outra mercadoría. Mais esta posición padecía dunha dupla febleza.

En primeiro lugar, partía dun suposto falso. Cumpriría subliñar que a industria cultural non é -como a actual crise demostrou- a única que precisa de axudas económicas para sobrevivir na desapiadada xungla da competencia capitalista: as fabulosas cifras destinadas a asegurar a supervivencia de sectores tan presuntamente circunspectos como o financeiro ou o automobilístico abondarían para desmantelar esa falaz visión que lle atribúe ao sector da cultura unha dependencia das subvención estatais inaceptábel noutras parcelas do mercado.

En segundo lugar, a defensa das industrias culturais padece a mesma doenza que pretende combater: amparándose en presupostos de rendibilidade económica, admite o principio de que a cultura é unha mercadoría coma calquera outra. Deste xeito, alentar o consumo coa presunta boa intención de protexer a cultura -as industrias culturais- acaba por transformarse na perfecta coartada para antepoñer o valor mercantil das creacións á súa capacidade de potenciar a realización do ser humano e de enriquecer a súa competencia para interpretar o mundo.

Os pensadores da Escola de Frankfurt xa analizaron todos estes mecanismos de mercantilización, mais non precisamos ser sociólogos avezados para nos decatar de que a axenda que se nos impón está máis relacionada cunha espectacularización que baleira de calquera sentido crítico a cultura que coa posibilidade de ofrecer unha auténtica experiencia intelectual e estética aos cidadáns. Por poñer un exemplo actual: a ninguén lle parece rechamante que, nun país onde os que adoitan acudir a concertos de música clásica non chegan a un dous por cento, as entradas para os espectáculos do Xacobeo Classics -a denominación anglosaxoa xa indica o cativo concepto de cosmopolitismo que implica- se esgoten en horas?

Seguindo a lóxica do mercado, o produto cultural que máis valor posúe é o que maior demanda xera. E como todos sabemos, na sociedade de consumo o que maior demanda xera é o que vén precedido por un meirande despregue publicitario. E así, situámonos nesa esfera na que o criterio de selección para o consumo cultural é a catalogación de autores e obras previamente recoñecidos como máis vendidos. A retórica hiperbólica das tácticas de venda empregadas (Lang-Lang é "o mellor pianista do mundo", Cecilia Bartoli é "o maior fenómeno operístico dende María Callas") provoca o arrombamento de calquera xuízo que non se adapte á opinión colectiva prefabricada. E o que é peor, o público responde ás obras segundo a matriz elaborada polos medios de comunicación e pola propaganda institucional -un asedio de mensaxes do que resulta case imposíbel evadirse-, que se erixen en verdadeiros administradores do éxito e que negan toda posibilidade de resposta crítica.

Unha cultura tratada así, como mera mercadoría espectacular, perde a súa razón de ser e iguálase a calquera outra lilaina dun inmenso hipermercado en que a única liberdade que nos distingue é a de consumir máis ou menos obxectos, máis ou menos ideas. Unha indixencia espiritual que reduce a nosa identidade a un rendíbel exhibicionismo e que nos converte en ávidos consumidores do nada.

Telefónica déixanos sen atención na nosa lingua

2010-04-19T21:46:00.001+02:00

Galiciaprofunda.com

Telefónica tiña parte do seu servizo de atención ao cliente en Galicia. Así, cando un chamaba ao 1004 tiña a posibilidade de que o atenderan en galego, porque precisamente había galegos traballando para atender aos clientes desta compañía.

Agora ben, unha vez que Telefónica rematou o contrato coa empresa que lle proporcionaba este servizo, Sykes, despedindo a 388 traballadores indefinidos e a outros preto de 200 que estaban por obra. Por ben, iso provocou que haxa unhas 500 persoas máis que están no paro ou van ir en breve, pero tamén que agora aos galegos non se nos atenda na nosa lingua cada vez que chamamos a esta compañía.

E se non mo credes, facede a proba. Probade a chamar ao 1004 con calquera excusa: preguntar por un servizo ou pola factura e pedide atención en galego. De seguro que xorden unha destas alternativas:

1. Alguén que non é galego (como moi preto de Ponferrada) que ten un papel diante en galego que vai intentar ler e que despois, de cada 10 palabras, vos solta unha en galego.

2. Ou que directamente vos saia alguén de Sudamérica, que o único que vai saber de Galicia é que debe estar nalgún punto de Europa.

Triste, moi triste.

26.945

2010-04-17T21:42:00.002+02:00

Un correo anónimo enviado aos medios cun enlace a un blog desvela o misterio que rodeaba este número, que apareceu pintado nas paredes de moitas vilas do país nos últimos meses.

Vieiros

GALIZA PERDE 26945 FALANTES DE GALEGO CADA ANO

Hoje o nosso País perde falantes. 26945 falantes de galego menos cada ano. Nos últimos meses vimos espalhando este número polas ruas do País. Desde hoje começamos umha campanha pedagógica para que todos os galegos e galegas saibam que a nossa língua está a ser sustituida polo castelhano a um ritmo de 26945 falantes por ano.

O governinho do PP através da "Xunta de Galicia" e de entidades anti-normalizadoras e anti-galegas pretende aumentar o ritmo de desapariçom da nossa língua. O PSOE, nos últimos tempos camuflado de defensor do galego, é responsável no nosso País junto com o PP de defender um quadro jurídico-político que nega constantemente a única oficialidade da nossa língua e a plena normalizaçom em todos os ámbitos da vida pública.

Esta perda acelerada de falantes produce-se pola negaçom histórica dos direitos nacionais e linguísticos da Galiza. Hoje seguem a existir pessoas, com nome e apelidos, e instituiçons plenamente volcadas na negaçom dos direitos do povo galego e do direito de plena normalizaçom lingüística e polo tanto, como toda comunidade nacional normalizada: a práctica do monolingüismo social.

Nos próximos meses, a mocidade galega mais combativa e consciente botaremonos aos centros de ensino, de trabalho e as ruas do Pais para denunciar directamente a todos e todas aqueles que tenhem responsabilidades directas na morte do galego e na extensom dos prejuíços contra o galego e os galego falantes.

Queremos fazer um chamamento à mocidade galega a denunciar no seu ámbito a todos e todas aqueles que tenham actitudes hostís e espanholistas cara a nossa língua. Fazer um chamamento para tomar consciencia de que a nossa língua perde falantes e isto tem responsáveis concretos. Construamos um movimiento juvenil forte e combativo que saiba castigar aos que hoje como onte som inimigos irreconciliáveis do galego, da mocidade galego e do País.

Em Galiza, 15 de Abril de 2010.

Este domingo, manifestación en solidariedade con Cuba

2010-04-17T14:02:00.004+02:00

EN COMPOSTELA. A Asociación de Amizade Galego-Cubana "Francisco Villamil" convoca unha manifestación en solidariedade con Cuba o dia 18 de abril ás 12.30 na Alameda.

GZnación Redacción

Os convocantes afirman que esta será a ocasión de "mostrar apoio á revolución cubana" contra a última campaña mediática que procura de novo "situala no centro de todo o mal do mundo".

Para este colectivo, os acontecementos relatados polos medios de comunicación convencionais non se corresponden coa realidade. Un "delincuente común", preso intermitente por roubos e agresions, morre na cadea en folga de fame. A súa familia recoñeceu o desvelo, hora a hora, do sistema sanitario cubano por salvalo. Tal e como declaran desde a Asociación, a TV a radio e a "prensa do capital", convertiron deseguida ao infractor contra a propiedade e a integridade dos seus semellantes en "heroe das liberdades", preso de conciencia, fulgurante rebelde contra a arbitrariedade e padecedor el mesmo de "barrocas torturas nunha ergástula sen luz".

Un goberno coma o cubano, din, "probado defensor da saúde e da ilustracion do pobo", aparece de súpeto acusado de torturador polos mesmos que exportan a fame, a morte a miseria, a tortura, a mentira e o roubo a Colombia, Perú, Afganistán, Iraq; os mesmos que converten o espazo do porto exterior de Guantánamo en usufructo colonial e militar; os mesmos que terman por manter contra toda Lei internacional o bloqueo de Cuba.

A convocatoria da marcha conta cos apoios de Adiante, Amigos de Cuba de Pontevedra, Agir, Alternativa dos veciños de Oleiros, Asemblea Republicana de Vigo, Asoc. Brigadista de Galicia (ABRIGA) Asoc. Contracorrente,Asociación de cubanos en Galicia (ASCUGA) Asoc. Cultural O Galo, Assoc. Galega de Amizade com a Revoluçom Bolivariana (AGARB) Asoc. Gómez Gayoso e Seoane Sánchez, Briga, Brigada Fuco Gomes, Ceivar, Colectivo Nacionalista de Marín, Comunistas da Galiza (PCPE), Confederación Intersindical Galega (CIG), Encontro Irmandiño, Espaço Irmandinho, Esquerda Unida (EU), Foro pola Memoria de Galicia, Faísca, Frente Popular Galega (FPG) Galiza Nova, Gentalha do Pichel, Isca! Movemento Galego ao Socialismo (MGS), Movemento Pola Base (MPB) Nós-Unidade Popular, Organización de Solidariedade cos Pobos de Asia, África e AméricaLatina (OSPAAAL) Partido Comunista de Galicia (PCG) Partido Comunista do Pobo Galego (PCPG) Primeira Linha, C.S. Revira, C.S. Revolta, Xudeus Antisionistas, Xuventude Comunista.

O saudábel vicio de falar galego

2010-04-14T21:37:00.003+02:00

Ademais de ser galego-falante activa, son activista, militante da lingua porque, cousa do vicio, quero cada vez máis galego

MANUELA RODRÍGUEZ PUMAR
Terra e Tempo

Fun galego-falante pasiva vinte anos da miña vida. En realidade eu pensaba que era español-falante, pero non. Logo convertinme en galego-falante activa. E durante un tempo estiven convencida de que o meu cambio de rexistro fora debido ao contacto coas clases de lingua e literatura galegas no bacharelato e con docentes e compañeiros/as que xa o fixeran (as malas influencias, xa se sabe), pero tampouco.

Realmente eu sempre fun galego-falante, tamén nos anos da infancia. Porque o galego flotaba no ambiente da miña parroquia, respirábase como o fume de tabaco. Exhalábano os meus pais, a pesar de sentírense na obriga, tantos anos imposta, de “falarme ben” con palabras alleas, exhalábano os meus irmáns, os meus veciños, as miñas amigas.

A partir de aí, confésoo, collín o vicio de falar galego. E fágoo sempre e a todas horas, mesmo en espazos que non sempre están habilitados para iso aínda que non haxa carteis que o prohiban: no centro de saúde, nas oficinas bancarias, nas administracións públicas.

Fáloo desde logo na casa, e aos meus fillos xa lles metín tamén o vicio no corpo. E non sen dificultades porque, ademais de que tamén a min me dixeron aquilo de “fálalle ben á nena!”, teño agora o engadido de vivir nun ambiente cada vez menos “contaminado” da nosa lingua. E non é doado ter que loitar ademais contra a influencia dunha televisión con escasa oferta en galego, coa práctica inexistencia de cine, videoxogos e maquiniñas no noso idioma...

E se xa antes nos era difícil aos vicios@s desta lingua poder desenvolver a nosa vida practicándoa, desde hai un ano para aquí os gobernantes da nosa terra, pertencentes á liga anti-galego e para os que falar galego é un vicio socialmente mal visto, erixíndose en protectores dunha falsa saúde lingüística e a pesar dos informes das máis prestixiosas entidades e dos numerosos estudos de persoas expertas na materia, tanto do noso país como estranxeiras, que avalan os beneficios que ten, están empeñados en reducir aínda máis os espazos en que se pode falar galego.

Por iso eu, ademais de ser galego-falante activa, son activista, militante da lingua. Porque, cousa do vicio, quero cada vez máis galego. E quero que, coma min, cada vez máis xente se enganche, teña “mono” da miña lingua, que cada vez máis xente non poida vivir sen ela, e que o aire volva ser un día unha nube mesta de palabras nosas.

E como xa se sabe que os vicios non se impoñen, senón que é cuestión de ir probando, pouco a pouco, até que xa non podes prescindir da túa dose diaria, eu dedícome a convidar @s que aínda non o fixeron a que proben, garantíndolles que, malia o que aseguren as falsas autoridades, falar galego non mata, ben ao contrario, alonga e prolonga a vida, a nosa propia e a do noso pobo.

Do "Niño de la Guía" ao "Desván de los Monjes"

2010-04-14T21:30:00.002+02:00

A tradución da toponimia como instrumento da colonización lingüística

XAVIER GÓMEZ GUINOVART
Terra e Tempo

A toponimia conforma unha parte importante da lingua e da identidade dun pobo. O seu esquecemento ou a súa substitución representa un perda cultural irreparábel, e vai asociada a procesos máis xerais de substitución lingüística. No mundo da ficción, a substitución da toponimia gaélica de Irlanda pola súa versión inglesa, foi obxecto dunha magnífica obra de teatro de Brian Friel, titulada Translations. Nesta obra, un destacamento dos Royal Engineers do exército británico chega ao condado irlandés de Donegal co propósito de facer a súa cartografía. Así, os oficiais van anglificando todos os topónimos e microtopónimos do lugar, adaptando a súa fonética ao inglés ou traducíndoos directamente, facendo deste xeito que o gaélico Cnoc Ban se converta en Knockban ou en Fair Hill.

No noso país, infelizmente, a realidade supera a ficción de Brian Friel. As traducións españolas da toponimia galega son usadas habitualmente no só por parte dos falantes de español de fóra de Galiza (véxase a este respecto a política da Wikipedia española), senón tamén dentro das nosas fronteiras, no noso ámbito lingüístico. Versións españolas de topónimos galegos como "Puebla del Caramiñal" (A Pobra do Caramiñal), "Puente Nuevo" (A Pontenova), "Morgadanes" (Morgadáns), "Puenteceso" (Ponteceso), "Jove" (Xove), "Carballino" (O Carballiño), "Ginzo de Limia" (Xinzo de Limia), "Creciente" (Crecente), "Mujía" (Muxía), "Piedrafita del Cebrero" (Pedrafita do Cebreiro), "Santa Tecla" (Santa Tegra), "Sangenjo" (Sanxenxo), "Rianjo" (Rianxo), "La Guardia" (A Guarda), "Tuy" (Tui) e outras moitas son xa frecuentes dentro e fóra da nosa comunidade. Unha política lingüística galega responsábel e respectuosa co idioma de noso debería contribuír á conservación e difusión dentro e fóra do país da nosa toponimia oficial, cunha actuación firme e constante que impedise desvaríos contrarios á normalización da lingua propia. Porén, os actos dos políticos a cargo da política lingüística do noso idioma parecen apuntar na dirección contraria.

A historia xa é ben coñecida. O 20 de xaneiro ás 6 da tarde, na sala de actos do stand de Galicia en FITUR, o Conselleiro de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia presentaba ante a súa audiencia os paquetes turísticos das terras do Ulla e Tambre. Durante a lectura do seu relatorio, o Conselleiro fixo saber á súa audiencia, e cito literalmente, que "las tierras de Arzúa, Boimorto, Boqueixón, Melide, O Pino, Santiso, Desván de los Monjes, Toques, Toro, Vedra y Vilasantar conforman la mancomunidad de las tierras de Ulla y Tambre", españolizando como "Toro" o topónimo galego Touro e, dun modo moito máis orixinal, convertendo a localidade de Sobrado dos Monxes nun desconcertante "Desván de los Monjes". A innovación idiomática, nun primeiro momento, pasou desapercibida e o vídeo da presentación entrou a formar parte da colección de vídeos promocionais distribuídos pola Xunta a través da súa web monográfica para FITUR. O asunto foi que entre o público do acto se achaba o alcalde socialista de Fene, Iván Puentes, quen pouco máis dunha semana máis tarde daba conta do particular atentado lingüístico do Conselleiro na edición dixital d'A Nosa Terra.

Desde ese momento, o ruxerruxe na rede foi crecendo, motivando que a parlamentaria nacionalista Carme Adán, o 24 de febreiro, interpelase ao Conselleiro no Parlamento para que este aclarase o sucedido. A resposta taxativa que o Conselleiro lle deu a Carme Adán desde a tribuna foi aclamada con aplausos pola bancada conservadora: "Eu lle recomendo que se dedique máis tempo a traballar por este país e menos tempo a investigar nos portais de Internet onde non din máis que mentiras e máis que estupideces, porque hai que ser estúpido para crer que eu vou dicir Desván de los Monjes, francamente".

Ben di o dito que máis vale calar que mal falar, pois dúas semanas despois, o 7 de marzo, Martin Pawley colgou no seu blog Días estranhos o vídeo titulado Magia y ocio en el Camino: Paquetes turísticos de Terras de Ulla y Tambre que descubriu na devandita web da Xunta, onde se escoitaba con claridade o que o Conselleiro no Parlamento negou ter dito. O vídeo pasou a Youtube onde xa totaliza uns 30.000 visionados. Como colofón, o vídeo promocional foi suprimido do catálogo dispoñíbel na web da Xunta e o Gabinete do Conselleiro emitía a seguinte nota de axencia: "na lectura dos topónimos das localidades coruñesas de Sobrado dos Monxes e Touro na feira de turismo de Madrid Fitur 2010 (...) as súas intervencións dese día estaban escritas orixinalmente en galego, e foi ao traducilas esa mesma tarde empregando un tradutor informático cando se produce o erro".

En primeiro lugar, o de botarlle as culpas á tecnoloxía ("o erro foi da tradución automática") ten reminiscencias do célebre "Vuelva usted mañana" de Larra adaptado á modernidade cibernética: "Vai ter que volver mañá. É que este computador ten vida propia. Hoxe decidiu non funcionar. Vaille ser un virus. Hoxe non vai a rede e non lle podo facer ningunha xestión", e variantes. Calquera persoa cun mínimo grao de alfabetización tecnolóxica sabe que os resultados da tradución automática deben de revisarse antes de ser publicados, moito máis aínda se se trata dun texto coidado e formal como debería ser en calquera comparecencia pública dun Conselleiro do goberno galego. A tecnoloxía como escusa é unha declaración de ignorancia. Mais, se cadra, foron os seus asesores os que lle pasaron ao Conselleiro o discurso traducido ao español de modo automático e sen revisar. De ser así, os asesores cometeron un grave erro, o que non exime ao Conselleiro da súa responsabilidade. Por outra banda, que político se atrevería a ler un discurso en público sen ler antes en privado o que está escrito no papel?

Cómpre lembrar tamén que o presidente actual da Xunta expresou en outubro a súa disposición favorábel a modificar a Lei de Normalización Lingüística para cambiar o seu artigo 10, onde se estabelece que "os topónimos terán como única forma oficial a galega". Estas declaracións fíxoas pouco antes de que no Concello da Coruña se debatese e desbotase a proposición do PP de reclamar perante a Xunta de Galiza a oficialidade do topónimo "La Coruña". Levando toda esta historia ao terreo do absurdo, a invención do Conselleiro de Cultura e Turismo podería servir para facilitar o camiño do bilingüismo toponímico soñado polo PP. A receita consistiría en aplicar unha tradución a machete dos topónimos galegos máis resistentes ás adaptacións españolas, como seica xa se fixo no pasado para o mítico lugar do "Niño de la Guía" (en galego, Niñodaguia, no concello ourensán de Baltar). Porén, a tradución sería levada a cabo por unha máquina dotada de tradución automática que eximiría de pecado aos seus operarios. Así, a extravagancia do "Desván de los Monjes" deixaría de ser rechamante ao carón doutros topónimos de fonda raíz española como "Los Peralitos" (As Pereiriñas), "La Calle" (A Rúa), "El Robledal" (O Carballal), "El Mojón de Abajo" (O Marco de Abaixo) ou "El Charco" (A Poza). Esta na nosa man que todo quede nun mal soño.

SOS Fragas do Eume

2010-04-12T21:34:00.003+02:00

Unha mina a ceo aberto na cabeceira do Belelle afectará ás Fragas do Eume

Asociación para a defensa ecolóxica de Galiza

A explotación, promovida por Picobello Andalucita S.L., de capital británico e surafricano, xa fora rexeitada pola anterior Xunta polos impactos no Parque Natural das Fragas do Eume. Agora, logo de modificacións "cosméticas", a administración aprobou a DIA da mina a ceo aberto que degradará aínda máis as maltreitas Fragas do Eume. A contorna -o monte Fontardión, no alto Belelle- é unha zona ben conservada hábitat de especies protexidas como a tartaraña cincenta ou o bufo real (só 10 parellas en Galiza) e que debería funcionar como corredor ecolóxico entre o LIC Xubia-Castro e o Parque Natural do Eume. A explotación fica uns metros fóra destes espazos mais os impactos (arrastres, perda e degradación dos hábitats, desfeita paisaxística) non entenden de fronteiras administrativas. E todo para que o a andalucita, mineral utilizado na fabricación de tixolos, vaia fóra do país, ao estilo dun neocolonialismo "anglo-boer".

Os colectivos ADEGA, Club de Montaña Ferrol, Colectivo Ártabra 21, Federación Ecoloxista Galega, Fusquenlla, Guerrilleiros das Fragas, Lapis Verdes, O Rabo do Galo, Sociedade Galega de Historia Natural e Verdegaia manifestan unha vez máis a súa absoluta oposición ao proxecto de mina de andalucita promovido pola empresa Picobello Andalucita S.L. no Concello das Pontes por supoñer a destrución do nacemento do Río Belelle e afectar gravemente ao Parque Natural das Fragas do Eume.
Tal e como xa manifestaran no ano 2007, as asociacións e colectivos citados enriba, rexeitan tanto o proxecto de explotación como a Declaración de Impacto Ambiental publicada o 11 de marzo no Diario Oficial de Galicia por parte da Secretaría Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental. Consideran que dito documento non é de recibo, xa que está cheo de érros e incongruencias, e ademais sorprende que despois de ser rexeitado pola anterior Consellería de Medio Ambiente, agora se lle pretenda dar luz verde ao proxecto sen que sufrira modificacións significativas. Consideramos que se aplica aquí o principio do “rodillo” administrativo para favorecer os intereses privados dos promotores da explotación, pasando por riba da lexislación ambiental, tanto autonómica como estatal e comunitaria.
Os mesmos perigos ambientais seguen presentes no proxecto. Así, de levarse a cabo, suporía a destrución definitiva e irreversible do nacemento do Río Belelle. Neste senso, non se cumpren os requisitos que establece o Real Decreto 2857/78 que aproba o Regulamento Xeral para o Réxime da Minaría. Este decreto, no artigo 3 dispón: “No podrán abrirse calicatas, efectuar sondeos ni hacerse labores…a menos de cien metros de alumbramientos, canales, acequias y abrevaderos o fuentes públicas.”
Este proxecto afectaría moi negativamente á cantidade e á calidade das augas bombeadas do río Belelle na estación de captación feita polo Concello de A Capela, a moi pouca distancia augas abaixo da localización da citada mina, para abastecer de auga potable a todo o Concello de A Capela e á parte alta dos Concellos de Fene e Cabanas. Hai que lembrar que tamén os concellos de Neda e Ferrol abastécense da agua procedente do Belelle. Segundo o artigo 60 da vixente Lei de Augas o abastecemento de poboación ten preferencia sobre calquera outro uso, de aí o risco para as poboacións da posta en marcha da mina no citado emplazamento.
Por outra parte, a zona afectada é refuxio dunha flora e fauna de grande riqueza. Así, nas beiras do rego Cernadas, apréciase a presenza do felgo macaronésico Dryopteris aemula (especie que figura como VULNERABLE no Catálogo de Especies Ameazadas de Galiza), así como especies de liques do xénero Usnea, indicadores de boa saúde atmosférica.
Por outra banda, a zona de explotación sitúase xusto sobre unha fraga autóctona de máis de 25 hectáreas que tamén desaparecería, polo que resultan intolerables afirmacións do tipo “da análise ambiental non se desprenden afeccións a espazos naturais protexidos ou compoñentes significativos da biodiversidade”, cando é de todo punto sabido que as fragas representan en Galicia a grande reserva para a biodiversidade, así como que o seu número e extensión diminúen día tras día debido á expansión de cultivos forestais con especies alóctonas como o eucalipto. Ademais dita fraga está incluída na Proposta de Ampliación da Rede Natura, polo que mentres non se decida sobre dita ampliación este espazo debería permanecer libre de agresións.
Tamén resulta digno de ter en conta, dende o punto de vista da conservación, que o Monte Fontardión, a cuxo pé se atopa a zona que se pretende explotar, constitúe o único corredor ecolóxico entre o Parque Natural das Fragas do Eume e o L.I.C. Xubia-Castro, condición que desaparecería de levarse a cabo a explotación. Por outra banda, o espazo previsto como entulleira sitúase xusto sobre o rego Manciñeira, tributario do Eume, o cal supón un deterioro tamén da súa cabeceira e un perigo constante para a calidade das augas, tanto por emisións de pó e de lixiviados, como pola posibilidade de rotura das balsas de decantación. Asímesmo, o presunto espazo de amortecemento de 50 metros respecto aos límites do Parque Natural que aparece no E.I.A. resulta claramente insuficiente para frear as emisións de pó, de gases e de ruídos, que acabarían afectando sen dúbida ao espazo protexido, así como ás vivendas colindantes.
Asemade, as organizacións mencionadas consideran que esta declaración de impacto ambiental entra en conflito co establecido na Lei 5/2006, do 30 de xuño, para a protección, a conservación e a mellora dos ríos galegos, que establece nos seus principios xerais, artigo 1º: “Declárase prioridade de interese xeral da Comunidade Autónoma de Galicia a conservación do patrimonio natural fluvial, que inclúe a biodiversidade da flora e da fauna dos ríos galegos, así como o patrimonio etnográfico e histórico-cultural relacionado.” Igualmente no artigo 2º establece: “Declárase, así mesmo, obriga das administracións públicas galegas garantir a súa protección, conservación e mellora.”
Semella que neste caso a administración autonómica ambiental está máis preocupada de garantir os intereses económicos dos promotores da mina que de atender ás súas obrigas legais de protección do medio ambiente. Por último, as organizacións asinantes consideran que a apertura da citada mina suporía tamén a perda dunha contorna que atesoura non só grandes valores naturais, senón tamén culturais e antropolóxicos (muíños, rueiros, acueductos, soutos, regadíos, etc.)

Fractura sen precedentes

2010-04-08T09:40:00.003+02:00

O Consello Escolar acorda por folgada maioría devolver o anteproxecto do Decreto do Galego. Educación respóndelle que aínda así se sente lexitimada para seguir adiante

GaliciaHoxe.com

A Consellería de Educación quedou onte en minoría na súa defensa do proxecto de decreto do plurilingüismo ante o órgano de maior representación da comunidade educativa de Galicia. Con 24 votos a favor e 16 en contra, o Consello Escolar de Galicia aprobou unha emenda á totalidade na que se pide a retirada ou devolución para a súa rectificación ou negociación do borrador da normativa que a Xunta quere pór en marcha o curso que vén. A pesar da censura deste órgano, o departamento que dirixe Jesús Vázquez anunciou que se sente lexitimado para seguir adiante coa súa proposta de reforma, nunha actitude inédita: sería a primeira vez na historia que a Xunta ignora as suxestións do máximo órgano colexiado escolar nun texto de semellante trascendencia.

O pleno do Consello Escolar empezou sobre as catro e media da tarde na súa sede, no pazo compostelán de San Roque, mentres ás súas portas as persoas que acudiron á concentración convocada por Queremos Galego gritaban consignas en contra do decreto e pedindo a dimisión do conselleiro e do secretario xeral de Política Lingüística, Anxo Lorenzo.

A emenda á totalidade que saíu adiante foi froito da transacción das sete tamén á totalidade presentadas pola CIG, UXT, CCOO, a Confapa (representante das AMPA de centros públicos), o Seminario de Estudos Galegos, Nova Escola Galega e AS-PG. Escola Viva e os alcaldes de BNG e PSdeG tamén a apoiaron, mentres que os 14 votos en contra foron os 6 da Consellería de Educación, os alcaldes do PP, os representantes da Confederación de Empresarios, a Congapa (AMPA de centros concertados) e dos dous membros de recoñecido prestixio, nomeados pola Administración.

Tras a decisión do Consello Escolar, sucedéronse as peticións de dimisión de Jesús Vázquez e Anxo Lorenzo pola súa negativa a aceptar a proposta deste órgano. "É inxustificable que estean dispostos a seguir adiante a pesar da negativa da máxima organización de representación educativa", lamentou o secretario nacional de CIG-Ensino, Anxo Louzao, que cualificou de "chulesca" a resposta de Lorenzo e insistiu en que o proxecto do decreto "atenta contra a normalización e supón unha involución de 30 anos".

"O Consello Escolar é un órgano consultivo, pero unha votación desta magnitude debe facer reflexionar a Educación", expresou pola súa banda Marcelino Brea de UXT. Na mesma liña, José Fontes, de CCOO, tamén se referiu á, ó seu xuízo, "prepotencia e falta de humildade política" de Educación e advertiu do risco de "crear unha fractura social".

A grandes liñas, os sindicatos coinciden en rexeitar a consulta ós pais sobre o idioma das materias, o equilibrio matemático ao cincuenta por cento entre galego e castelán, que o alumnado poida expresarse no idioma que queira aínda que non coincida co da materia e a desaparición do termo normalización lingüística.

Tras disolverse o pleno, Anxo Lorenzo, asegurou que a Consellería de Educación "acepta" a decisión do pleno do consello Escolar de Galicia, aínda que subliñou que era unha "maioría pequena", arredor do "60 por cento". Así mesmo, lamenta a "división" en dúas partes entre os dispostos "a seguir traballando" e os que votaron "en contra de seguir".

"Esta situación para nós non é nova, xa é coñecida", recordou Lorenzo tras atribuír o resultado a "determinas formacións" que vai "vinculadas aos partidos políticos da oposición". Referiuse ao proceso de consulta con diferentes entidades do ámbito educativo para argumentar que o seu departamento si recolleu "achegas" á norma, que posteriormente se trasladará ao conselo Consultivo.

Asegurou, ademais, que a Consellería incorporará o proxecto de decreto "parte" de 17 indicacións do ditame elaborado pola permanente do consello Escolar de Galicia. "Cuestións de matiz de moitos elementos".

Educación estuda deixar sen comedor a 300 alumnos

2010-04-08T09:25:00.002+02:00

A CIG denuncia a intención da Xunta de proceder ao peche de 18 comedores escolares do rural galego nas provincias de Lugo e Ourense, o que deixaría sen servizo a uns 300 nenos de distintos colexios destas zonas

ANosaTerraDiario

O borrador para a modificación das listas de persoal laboral de Educación, que enviou aos sindicatos o venres, inclúe a posibilidade de eliminar 70 postos de traballo en comedores escolares, principalmente de axudante de cociña, polos poucos usuarios.

Non obstante, esta medida provocará o peche do comedor escolar en centros das localidades ourensáns de Baltar, Beariz, O Bolo, Calvos de Randín, Xunqueira de Espadañedo, Manzaneda, San Mamede de Montederramo, Medeiros de Monterrey e Muíños; así como das lucenses de Cervantes, Muras, Negreira de Muñiz, Ourol, Pedrafita do Cebreiro, Ribas de Sil, Ribeira de Piquín e Vilalba, que contan con centros nos que os comedores, cunha media de 25 alumnos, só teñen un traballador.

Segundo o sindicato, esta medida, ademais de supoñer eliminación de postos de traballo, suporá unha "perda de calidade de servizos públicos", polo que a consideran "unha mostra pura e dura da política privatizadora deste Goberno".

O peor pesadelo do Partido Popular

2010-04-08T09:13:00.002+02:00

O que máis lle amola ao PP é unha mobilización constante da sociedade; desquíciao que poida haber movemento a prol da lingua en todo o momento, mesmo fóra de datas rituais

FRANCISCO XOSÉ REI GARCÍA
Terra e Tempo

"Son os mesmos de sempre", dixo a inefábel Gloria Lago -Glory Lake para as amizades trilingüeiras, bífidas e viperinas -cando os media lle preguntaron polos primeiro grande éxito mobilizador da Plataforma cidadá Queremos Galego-, a histórica manifestación do pasado 18 de outubro, a maior nunca vista na nosa nación en defensa da nosa lingua propia. Sabía ela ben que non era así, mais cumpría quitar forzas e dar sensación de enteireza fronte ao duro baño de realidade que levaron quen até o 18 de outubro pensaron que iso de "el gallego" era cousa de catro, "dos de sempre". Cumpríalle evitar calquera sensación de derrota a quen, uns poucos meses antes, con toda sorte de recursos e unha amplificadísima cobertura mediática que xa lle gustaría a moitos proxectos colectivos e movementos sociais no noso país, non xuntaba máis de 3.000 persoas (no mellor dos casos) nas rúas de Santiago de Compostela, malia coñecidas manipulacións gráficas que nos tentaron vender a falsía dunha Quintana ateigada. Que lle queren? Estamos no tempo do photoshop.

A un Alberto Núñez Feixóo recén instalado moito non lle chistara a grande afluencia á manifestación do 17 de maio. Feitas as oportunas consultas, concluíu que aquilo era unha "reacción momentánea" que non se mantería no tempo. Nada de que preocuparse, para alén do razoábel. Para iso viña de pór no sitio das "cousas do galego" ("cosas del gallego", no orixinal) a un tal Anxo Lorenzo, de aquela sociolingüista de recoñecido prestixio e profesor universitario cunha traxectoria favorábel ao galego "no bo sentido", para desactivar leas e apagar conflitos. Non é só que Feixóo nos vendese esta moto, senón que foron prognósticos que naqueles días puidemos escoitar e ler por toda parte. Porén, a aquel tal Anxo Lorenzo deulle por facer experimentos con gasosa cunha frecuencia perigosa. Menos mal que polo menos nas entrevistas que concede xa se encarga de recordarnos que el "xa non é sociolingüista". A boas horas!

A manifestación do 18 de outubro xa referida e toda a acción social e reivindicativa posterior impulsada por Queremos Galego, cunha evidente escenificación de forza con ocasión da folga xeral no ensino do pasado 21 de xaneiro, colleu por sorpresa a públicos propios e estraños. Porén, o Presidente da Xunta pasou axiña do abraio inicial ao temor provocado pola descuberta, de súpeto, dun pesadelo. Se nalgún momento pensou que as políticas de desmantelamento da oficialidade do galego ou os ataques contra a nosa cultura ían ser con diferenza o menos contestado socialmente na súa lexislatura, abofé que foi outro que levou un bo baño de realidade tan contundente como inesperado: en Galiza hai un amplo sector da sociedade que é quen de mobilizarse cando advirte que agreden ao que, mesmo nunha situación complexa, segue a ser percibido como un elemento colectivo básico da nosa identidade e da nosa cohesión, senón o primeiro. Mesmo entre moitas persoas que no seu día a día, debido a factores ben coñecidos, empregan o español como lingua de relación habitual. Significativo é, por exemplo (e debía ser para o Partido Popular), a ampla presenza xuvenil na manifestación do 21 de xaneiro contra o decretazo ou o altísimo seguimento atinxido pola folga mesmo en centros de contornas urbanas onde o galego xa non é, nin de lonxe, lingua maioritaria nin do alumnado nin do profesorado.

A teimosía de Feixóo, do seu desacreditado Conselleiro de Educación ou dun Anxo Lorenzo empoleirado na súa propia mentira e na arañeira de descrédito profesional e persoal na que el soíño se enredou, de insistiren no seu paupérrimo argumentario ideolóxico ("nós gañamos as eleccións, por tanto podemos facer o que queiramos") contrasta, mais ao tempo explica, a negativa do Presidente a reunirse cunha plataforma cidadá que demostrou claramente a súa capacidade de mobilización. Non é que Feixóo se negase por autoritarismo, revanchismo ou unha natureza de seu antidemocrática (que tamén), senón porque é consciente de que ten a batalla social da lingua perdida: para electorado propio e alleo, non hai dúbida de que este goberno da Xunta está a desprotexer activamente o galego no canto de o promover. Mesmo voces máis ou menos autorizadas dentro do Partido Popular advirten de que isto puido ter ido demasiado lonxe e é preciso mudar o rumbo, aínda que sexa aos poucos.

A cuestión da lingua interésalle ao PP para obter dela beneficios electorais a curto prazo, e sempre que poida marcar os tempos, o discurso, as infamias se for o caso. É na lameira da falacia onde se sente cómodo rebulindo. Porén, xa non lles interesa nada cando poden mudar as tornas do debate e a axenda non vén condicionada directamente por eles mesmos ou os seus altofalantes mediáticos. Así se explica a decisión política -que non xurídica -da Mesa do Parlamento (con maioría popular) de non admitir a trámite a Iniciativa Lexislativa Popular pola garantía dos dereitos lingüísticos nos ámbitos das administracións públicas e o ensino impulsada desde Queremos Galego. Para evitar que poida chegar ao Parlamento un debate para eles incómodo e inoportuno. Mais, sobre todo, para evitaren por todos os medios posíbeis unha ampla campaña social en todo o país prolongada no tempo, que dunha ou outra maneira mantería vivo o debate arredor da cuestión da lingua para alén de datas ou ocasións concretas ou rituais. Precisamente, para evitar que o PP triunfase nesta súa pretensión, Queremos Galego decidiu acertadamente impulsar unha campaña "en paralelo" de difusión do texto da proposición de lei e recollida de apoios cidadáns, que se manterá activa até o vindeiro mes de xuño.

O Partido Popular anúncianos que non vai ficar quieto nin calado e porfiará canto poida no engano e na distorsión da realidade, a fin de manterse na lameira e sementar a confusión. Nesa liña irá a campaña que se vén de anunciar desde a Consellaría de Educación para dar a coñecer as "bondades" do decretazo, cun custo que ultrapasará o millón de euros. Aínda menos mal que este ía ser o goberno da austeridade e do "gasto cero" en publicidade! Que vaian sabendo, con todo, que investir tal suma de diñeiro en mentir e manipular nunca é de proveito.

Fronte a todo isto, Queremos Galego seguirá adiante coas súas accións e as súas reivindicacións: percorrendo o país enteiro até xuño a golpe de prego de sinaturas en apoio á tramitación do texto da ILP; recollendo compromisos do profesorado de seguir a dar as súas aulas en galego, como é de xustiza e como sempre fixeron; de maneira inminente, con ese macrofestival musical do vindeiro 17 de abril no Recinto Feiral de Pontevedra: un evento histórico no que se xuntará, por unha causa ben xusta, o máis potente do noso panorama musical nacional (Fuxan os Ventos, A Quenlla, Berrogüetto, Luar na Lubre, Uxía, Espido, Lamatumbá...); á volta do 17 de maio, cunha nova mobilización nacional na rúa.

O que máis lle amola ao PP é unha mobilización constante da sociedade; desquíciao que poida haber movemento a prol da lingua en todo o momento, mesmo fóra de datas rituais. Estes pasados días, mozas e mozos participantes no XuventudeGaliciaNet foron "convidados" a retirar a simboloxía de Queremos Galego durante a visita de Núñez Feixóo ao encontro. Recorda este feito á campaña de censura desatada no seu día nos centros de ensino, con ameazantes circulares incluídas, contra a simboloxía de Nunca Máis. Respondamos aos que non nos queren nin ver diante póndonos diante con máis entusiasmo aínda. Con pequenos xestos que non requiren de esforzo: por exemplo, colocando as bandeirolas que está a difundir Queremos Galego nas xanelas das nosas casas, dos nosos centros de ensino, de traballo, nos locais que frecuentamos, etc. Dicíndolle ao PP que o seu pesadelo aniña xa en millares de fogares.

2010-04-08T08:16:00.000+02:00

Cantigas no Camiño e Músicos na Cuneta

2010-04-06T22:01:00.002+02:00

A programación cultural que ofrece este goberno é a dun bolo por formación nalgunha parte deste País

ROSA BUGALLO VECIÑO
Terra e Tempo

O Xacobeo programa unha ÚNICA xira na que 26 grupos folk teñen unha ÚNICA actuación durante todo este ano. Estes artistas integran o apartado que o Consellería de Cultura creou para ir encaixando as distintas correntes musicais galegas: Xacobeo Raíces.

Xacobeo Raíces está formado por grupos como Fuxan os Ventos, Marful, Espido, Uxía, Luar na Lubre... A programación cultural que ofrece este goberno é a dun bolo por formación nalgunha parte deste País. Iso si, grávase un compilación cun tema de cada un dos grupos para vender no Gadis a 4 ou 5 euros.

Ninguén pon en dúbida a capacidade mediática de tal produción cultural, a capacidade de comunicación e de proxección exterior. Ninguén.

Os creadores galegos deberían estar tranquilos e confiados na política cultural desta Consellería ofrecéndolles unha actuación anual e un cd para o supermercado. Os concellos, os concelleiros de cultura, tamén parecen que están tranquilos: unha actuación de balde dende o Xacobeo garante a programación cultural do seu concello. Ou non?

As concellerías de cultura sufriron este ano un recorte económico dun 20 a un 40 % do seu orzamento. As instalacións, o persoal, os edificios..., son o prioritario, polo tanto, é a programación a que sofre as consecuencias. Os concellos non dispoñen de orzamento para programar e depende das xiras culturais que subvencionan a Xunta e as Deputacións.

Xiras como a que acaba de presentar a Deputación de Pontevedra, ofrecendo o seu apoio económico á gran empresa cultural deste Pais: Espectáculos Lito. Patrocinando unha xira polos concellos de Pontevedra da súa orquestra Panorama. Orquestra tamén patrocinada polo Xacobeo.

Deste xeito os concellos poden seguir completando a súa programación cultural. Non poderán ofrecer creación, mais si imitación.

E todos seguimos tranquilos e tranquilas, os artistas sen ningún tipo de apoio institucional e os concelleiros/as de cultura sen a posibilidade de programar, presentar e apoiar á música galega.

Repito, todos/as nós, seguimos tranquilos e tranquilas e sen facer ruído.

Música contra o decretazo.

2010-04-02T21:31:00.004+02:00

Prezadas compañeiras,
prezados compañeiros:

O 17 de abril vai ter lugar en Pontevedra o Festival Música contra o Decretazo, un macroconcerto que organiza a Plataforma Queremos Galego cun número importante dos artistas máis referenciais da música galega (Asociación de Gaiteiros Galegos, Uxía Senlle, Espido; Os Carunchos, Lamatumbá, Galegoz, Gacía MC; Fía na Roca, A Quenlla, Os 3 trebóns, Fuxan os Ventos, Zurrumalla, Luar na Lubre, Ruxe Ruxe e Berrogüeto).

Este concerto será no recinto feiral de Pontevedra a partir das 19:30 h. e e o prezo da entrada anticipada é de 10 euros ou de 12 euros en billeteira. Merca xa a túa entrada, o aforo é limitado! Podes facelo nos seguintes locais da túa comarca http://sites.google.com/a/queremosgalego.org/queremos-galego/festival-queremos-gaelgo
e tamén nos locais do BNG.
Ademais, como seguramente xa saberás, a ILP promovida pola Plataforma non foi admitida a trámite no Parlamento de Galiza. Queremos Galego vai impulsar unha recollida de sinaturas en todo o país cumprindo co procedemento estabelecido legalmente para unha Iniciativa Lexislativa Popular.

O obxectivo será recoller 15.000 sinaturas até o 17 de maio, mantendo logo a recollida para procurar que asinen todas as persoas que se mobilizaron e teñen sensibilidade coa cuestión. Nos locais da túa Comarca e Localidade tes a túa disposición pregos para asinar e para colabores na recollida de sinaturas. Non te quedes sen asinar! Non deixes que o PP se saia ca súa!

Sen outro particular, despídome cun cordial saúdo nacionalista.

Asdo.: Montse Prado Cores.-
Secretaria de Organización do BNG

Vivir sen supermercados

2010-03-31T14:20:00.003+02:00

Esther Vivas
Altermundo.org

Ir mercar ao supermercado converteuse nunha práctica cotiá. De feito, un 80% das nosas compras fanse en grandes cadeas de distribución como Carrefour, Alcampo, Eroski, El Corte Inglés e Mercadona. Aínda que comemos e consumimos diariamente, e moi a miúdo facémolo mediante a compra en supermercados, poucas veces nos detemos a pensar nas consecuencias que este modelo ten para quen participan na cadea de comercialización: Labregos, traballadores, consumidores, comercio local. Agora pode ser un bo momento para expormos estas cuestións.

Algúns impactos

A concentración empresarial en cada un dos tramos da cadea agroalimentaria vai en aumento e o sector da distribución non é unha excepción. A dinámica en Europa, por exemplo, apunta a unha tendencia ascendente. En Suecia, tres cadeas de supermercados controlan o 95,1 por cento da cota de mercado, en Dinamarca tres cadeas monopolizan o 63,8 por cento, e en Bélxica, Austria e Francia unas poucas compañías dominan máis do 50 por cento. Cada día temos menos portas de acceso aos alimentos, á vez que o produtor ten menos opcións para chegar a nós. O poder da industria agroalimentaria é total e a nosa alimentación quedou supeditada aos seus intereses económicos.

Este modelo de distribución ao detalle, que se xeneralizou nos últimos cincuenta anos no Estado español, comporta un empobrecemiento xeral da actividade campesiña, a homoxeneización daquilo que consumimos, a precarización dos dereitos laborais tanto nos seus centros comerciais como naqueles que lles provén, a perda do comercio local, a promoción dun modelo de consumo insustentábel e irracional.

Algunhas cifras

O diferencial entre o prezo en orixe dun produto –pagado ao labrego– e en destino –o que pagamos nun ‘súper’– é unha media do 490 por cento, segundo cifras do sindicato campesiño COAG (Coordinadora de Organizaciones de Agricultores y Ganaderos), pero nalgúns alimentos este pode chegar a superar con fartura o 1.000 por cento, como é o caso das patacas, os tomates, os pepinos ou as cenorias. A gran distribución é quen leva o beneficio. Esta situación comporta un crecente empobrecemiento da poboación labrega, cunha diminución anual da súa renda do 26% nos últimos cinco anos. Con estes datos non nos tería que sorprender que cada tres minutos en Europa desapareza unha explotación agraria, segundo datos da Vía Campesina, xa que os pequenos produtores non poden competir coa agroindustria.

No eido laboral, o traballador está sometido a ritmos de traballo intensos, tarefas repetitivas e pouca autonomía de decisión, que comportan doenzas, como a tensión, o esgotamento, as dores crónicas nas costas e cervicais, etc. Ademais, os horarios laborais altamente flexíbeis, en función dos intereses produtivos da empresa, dificultan a conciliación da vida laboral coa social e familiar, facendo que o traballador chegue a perder até o control sobre o seu tempo libre.

O impacto no pequeno comercio é devastador. Se no ano 1998 había no Estado español 95 mil tendas, no 2004 esta cifra reduciuse a 25 mil. O comercio tradicional de alimentos sufriu unha erosión constante e imparábel desde os anos ‘80, chegando a ser hogano case residual.

Alternativas

Con todo, podemos vivir sen supermercados? Os grupos e as cooperativas de consumo agroecolóxico, a merca directa ao campesiño, o comercio local, as cestas a domicilio, ir ao mercado... son algunhas opcións alternativas que implican un modelo de comercialización de proximidade, establecendo unha relación directa e solidaria entre o campesiño/o campo e o consumidor/a cidade. Trátase de opcións de compra que medran. Se antes do ano 2000 en Cataluña tan só existían dez grupos de consumo ecolóxico, hoxe en día esta cifra chega case a un cento.

Esta acción colectiva no eido do consumo é fundamental para empezar a cambiar dinámicas e chegar a máis xente. A miúdo fálasenos do noso poder individual como consumidores, pero aínda que a acción individual achega coherencia e é demostrativa, por si soa ben poucas cousas pode cambiar. A perspectiva política é clave. Por exemplo, eu podo formar parte dunha cooperativa de consumo e optar pola compra de alimentos ecolóxicos, pero se non se prohiben os transxénicos chegará o día en que tanto a agricultura convencional como a ecolóxica estará contaminada, froito dunha coexistencia imposíbel. Xa que logo, fai falta mobilizarnos, saír á rúa e esixir que queremos políticas agrícolas e alimentares que garantan un consumo saudábel, respectuosas coa natureza e que teñan en conta os dereitos do campesiñado e os traballadores.

A lóxica capitalista que impera no actual modelo agrícola e alimentar é a mesma que afecta outros ámbitos das nosas vidas: a privatización dos servizos públicos, a especulación coa vivenda, a deslocalización empresarial, a precariedade laboral. Cambiar o sistema agroalimentario implica un cambio radical de paradigma. E para facelo a acción política e a creación de alianzas con outros actores sociais –campesiños, traballadores, ecoloxistas, feministas...– é imprescindíbel.

Necesidade de reaxirmos contra a fabricación de novos preconceptos sobre o galego

2010-03-30T22:22:00.003+02:00

Cumpría insitirmos no combate contra os prexuízos como ferramenta útil para a normalización

XOSÉ RAMÓN FREIXEIRO MATO
Terra e Tempo.

O dano máis grande que está a facer o actual Goberno galego á nosa lingua é reactivar e realimentar os preconceptos lingüísticos secularmente existentes na Galiza e que estaban a empecer o proceso de normalización. O discurso dominante na sociedade galega, que contén os preconceptos en contra do idioma propio, foise conformando ao longo dos séculos, nun lento proceso de imposición e substitución lingüística que durou centos de anos. En consecuencia, mudar eses prexuízos tan longamente adquiridos implica grandes dificultades e tamén moito tempo, pois non se pode destecer nuns días o que se teceu en séculos. Xa dixera neste sentido Einstein que é máis doado romper un átomo que destruír un preconcepto.

A mellor estratexia para os combatermos será cuestionármonos ese discurso estabelecido e intentarmos modificalo mediante o coñecemento das causas en que asentan. Moitas destas serán de carácter histórico e nelas haberá que profundar; outras obedecen a factores máis achegados á actualidade. Podemos falar, así, de vellos prexuízos, como a vinculación do galego ao mundo rural e ao atraso, tamén aos ámbitos informais, e de novos prexuízos, aparecidos na transición democrática e no inicio do proceso de normalización, como a asociación do galego a un determinado perfil político ou o preconcepto da súa imposición social. Este último acaba de ser fabricado nos últimos tempos e está en pleno proceso de consolidación, coas consecuencias que agora estamos vendo, plasmadas nese rascuño de decreto de plurilingüismo no ensino non universitario que tanto dano vai causar á nosa lingua de o non conseguirmos evitar ou modificar substancialmente.

Como todos e todas nós estamos asistindo, en condición de testemuñas directas, ao nacemento deste novo preconcepto, podemos ver tamén con moita clareza como é que os preconceptos se fabrican. Nada importa a verdade nin a realidade dos feitos. Chega coa vontade de os crear e con medios poderosos para os pór en circulación. Non importa que fose o galego a lingua que secularmente foi obxecto de mil imposicións na súa contra e que aínda hoxe sexa o español o que está imposto no mundo empresarial, no comercio, nos xulgados, nas notarías, na Igrexa, no deporte, nas universidades etc. Abonda con que os altofalantes dos poderes dominantes, tamén secularmente, digan que hai imposición do galego para que esa imposición sexa 'percibida' como real.

A falsificación da realidade chega a tal extremo que mesmo desde a propia Xunta da Galiza se nos fixo acreditar en que nestes últimos anos o ensino non universitario estaba totalmente dominado polo galego, isto é, que nas aulas do ensino básico e medio esta era a lingua totalmente dominante, situación que co novo decreto este goberno seica vai reequilibrar. E de certo que haberá moita xente que hoxe estea realmente convencida de que nas escolas e institutos da Galiza apenas se fala español, cando a realidade é xustamente a contraria. Un recente estudo coordenado por Bieito Silva Valdivia conclúe que nas aulas de lingua galega do ensino secundario -remarco o de 'lingua galega'- fala galego co profesor ou profesora o 55% do alumnado e entre si o 23%. Isto nas aulas de lingua galega! Que acontecerá nas demais? Ben o sabemos. Mais a verdade non importa. Nisto precisamente se basean os preconceptos -conceptos previos ao coñecemento dos feitos-.

Tamén podemos ver como uns prexuízos van asociados a outros, a se demostrar desta forma que existe unha causa fundamental de fondo que non pode ser outra máis que o proceso de colonización política, cultural e lingüística levado a cabo no país desde fins da Idade Media. A ideoloxía do poder alleo imposto na Galiza desde entón foi xerando actitudes de desprezo do propio, mesmo autoodio, e perda da autoestima, creando estereótipos ("os galegofalantes son ignorantes, brutos etc.") e prexuízos que conduciron ao rexeitamento do galego e que crearon complexo de inferioridade entre persoas galegofalantes.

Na actualidade parecían terse reducido os prexuízos sobre o galego entre a xente nova, aínda que, de todas as formas, nalgún estudo máis ou menos recente do Consello da Cultura Galega se constata unha presenza importante destes nesa faixa etárea. Mais en certo modo isto resulta lóxico, porque na realidade a mocidade o que fai é reproducir os prexuízos que aprendeu da xente maior. Por iso cumpría insitirmos no combate contra os prexuízos como ferramenta útil para a normalización, xerando un contradiscurso capaz de combater os efectos daniños do discurso histórica e socialmente dominante. E nesa tarefa estabamos cando chegou este goberno e mandou parar. Xa non máis combate contra os preconceptos. Fabriquemos outros novos para terminar de vez coa 'imposición' do galego.

Esta falsaria manipulación da realidade nun tema tan sensíbel para as persoas na preservación da súa identidade individual e colectiva atenta contra os dereitos básicos e contra a propia dignidade humana. A aquelas persoas que non acaban de ver o problema lingüístico como un verdadeiro problema social habería que lles recordar que os dereitos lingüísticos tamén forman parte dos dereitos humanos e a súa violación afecta a dignidade das persoas. Unha persoa que é menosprezada por falar a súa lingua é unha persoa ferida na súa dignidade e privada desa dignidade que como ser humano lle corresponde. E o pobo que fala unha lingua que é obxecto de semellante trato é tamén un pobo privado do exercicio da súa dignidade colectiva. Por iso debemos recuperar o uso pleno da nosa lingua, sen prexuízos nin complexos, para desa forma recuperarmos tamén plenamente o exercicio da nosa dignidade individual e colectiva. Debemos, pois, combater con eficacia eses prexuízos, a profundarmos nas causas que os xeraron e procurando reverter o discurso social que os sustenta.

Evidentemente, loitar contra os prexuízos resulta difícil, como tamén o é manter a fidelidade ao idioma en contextos en que estes operan dunha forma máis eficaz. Aínda así, ao final sempre resulta gratificante sentir que un está a actuar de acordo coa súa conciencia, con lealdade ao país a que pertence e á memoria dos seus devanceiros, e que igualmente contribúe para a defensa dunha causa xusta que beneficia a humanidade, pois unha lingua é un patrimonio universal que fai o mundo máis culto e máis libre; tamén un sente que está contribuíndo para preservar o legado histórico recibido e que está a satisfacer a débeda coa terra en que naceu ou que o acolleu, cumprindo así co seu deber como galego ou galega de nación ou de adopción, para alén de se adherir solidariamente á causa dos socialmente máis desfavorecidos. Contra a fabricación e propagación de preconceptos sobre a nosa lingua debemos reaxir, pois, con firmeza e dignidade.

Ikea, na República Independente da túa casa non colle o galego?

2010-03-29T18:58:00.005+02:00

A Ciberirmandade da Fala principia unha campaña de correos electrónicos para lograr que a multinacional sueca empregue o galego na súa actividade comercial.

Vieiros

A Ciberirmandade da Fala ten un novo obxectivo dende esta semana: Convencer á multinacional sueca Ikea de que a lingua galega ten que ter un espazo á hora de comunicarse cos clientes do noso país.

A campaña na rede pide que a empresa, que vai abrir a súa primeira instalación en Galiza, empregue o galego con normalidade na súa páxina electrónica, nas súas instalacións e na súa relación cos clientes. A apertura da tenda será unha realidade a partir do vindeiro mes de xuño.

Podes ver a campaña da Ciberirmandade aquí

http://www.ciberirmandade.org/sitio2009/index.php?option=com_content&view=article&id=1245:novo-obxectivo-da-ciberirmandade-ikea&catid=109:novas-da-ciberirmandade&Itemid=129

Colaboura enviadolles o seguinte prego

http://www.ciberirmandade.org/sitio2009/index.php?option=com_obxetivos&task=envioweb&id=121

A Alianza Libre Europea apoia o BNG ante os ataques á lingua

2010-03-26T20:01:00.003+01:00

Un total de 33 partidos. O BNG vén de acadar este serán en Venecia o apoio dos partidos integrados na Alianza Libre Europea (ALE), organización da que a formación nacionalista galega tamén fai parte, ante os ataques do Goberno de Alberte Núñez Feijóo.

A Nosa Terra.

Venecia acolle hoxe a Asemblea Xeral da ALE. Ante o seu plenario, a futura eurodeputada do BNG, Ana Miranda, defendeu unha moción que denuncia a involución da política de normalización do galego desde que Feixóo é presidente da Xunta. A proposta dos nacionalistas galegos foi aprobada e os partidos integrados na ALE, cada un no seu ámbito territorial, publicitarán esta denuncia.

A moción prevé que os partidos da ALE se dirixan ás institucións galegas –Mesa do Parlamento, Consellaría de Educación, Presidencia da Xunta– para censurar os ataques ao galego. Nesa comunicación os partidos da ALE utilizarán as súas respectivas linguas oficiais, un total de 25 idiomas distintos.

Na Asemblea Xeral da ALE está, en representación da Executiva Nacional do BNG, Gonzalo Constenla Bergueiro, quen afirma que “a diversidade de linguas e culturas son os alicerces fundamentais na construción da Europa dos Pobos pola que o BNG e a ALE apostan”.

Constenla resalta o papel que está a xogar a delegación nacionalista galega na asemblea xeral da Alianza Libre Europea, da que fai parte, alén del propio, a futura eurodeputada do BNG, Ana Miranda, a secretaria xeral de Galiza Nova, Iria Aboi e o director xerente da Fundación Galiza Sempre, Xabier Macías.

Dereito de autodeterminación

O responsábel de Exteriores e Migración do BNG sinalou que “todas as organizacións que facemos parte da ALE temos o dereito de autodeterminación e a defensa e salvagarda da diversidade plurinacional, plurilingüística e pluricultural como os referentes da nosa acción política, xunto coa defensa dos dereitos humanos, dos dereitos dos pobos, do medio ambiente e dun desenvolvemento sostíbel ou a construción dunha Europa máis xusta e solidaria”.

“Infelizmente, a Europa actual está lonxe de representar ese modelo. É unha Europa, ou mellor dito, unha Unión Europea, construída a partir dos Estados e dos grandes intereses especulativos, afastada da cidadanía e dos pobos, que son a base fundamental de calquera unión solidaria e democrática”, explicou.

Sobre a moción que presentou o BNG, a través da portavoz Ana Miranda, para procurar o apoio da ALE á lingua galega, indicou que contén “unha introdución ao proceso de restauración e normalización do noso idioma iniciado no Rexurdimento até o recorte dos dereitos lingüísticos que o goberno galego do PP quer impor, vulnerando a normativa galega e a Carta Europea de Linguas Minoritarias”.

“Así pois, denunciamos diante da Asemblea o grave ataque que se lle está a inflixir á nosa lingua e demandamos o apoio e solidariedade aos representantes das diversas nacións europeas co obxectivo de dar a coñecer a situación ao longo e largo de Europa, sumar apoios na causa do galego e trasladar á sociedade galega e aos movementos sociais de defensa da lingua o apoio e solidariedade dos pobos europeos”, sinalou.

O sindicatos do ensino estudan levar o decreto do galego ante a Xustiza

2010-03-26T08:45:00.004+01:00

Os mestres censuran que Educación os “obrigue a incumprir o Estatuto de Autonomía” e non desbotan a convocatoria de novas mobilizacións

DAVID LOMBAO
Xornal.com

Máis separados ca nunca. A fenda aberta entre a Consellería de Educación e os sindicatos maioritarios do ensino fíxose onte un chisco máis fonda no momento en que o secretario xeral de Política Lingüística, Anxo Lorenzo, expuxo sobre a Mesa Sectorial –órgano que xunta a Administración e centrais sindicais– a folla de ruta do seu departamento para aplicar o denominado “decreto do plurilingüismo”. O divorcio pode acabar nos tribunais.

A “farsa” que, para CIG-Ensino, CCOO, UGT e STEG supuxo a “negociación” presidida por Lorenzo foi o detonante para que estes sindicatos, representantes do 90% dos docentes, abandonasen a Mesa, na que só permaneceu o minoritario ANPE. Segundo resume José Fuentes, de Comisións, “non hai intención de negociar” por parte da Xunta. A proba, indican, é que o prazo para presentar emendas ao decreto –que agora será enviado ao Consello Escolar de Galicia–, finalizou case 24 horas antes de que Educación recibise aos propios sindicatos.

Con estas condicións de partida, e diante do “talante imperativo” que, aseguran, preside a elaboración dun decreto auspiciado, segundo Xosé Cabido, do STEG, por unha “minoría radical”, os representantes dos mestres pensan xa na vía xudicial, entre outros aspectos, explica Cabido, porque a “desprotección da lingua galega” que trae consigo a nova norma “obriga ao profesorado a incumprir o Estatuto de Autonomía”. “A opción que nos queda é incumprir o decreto para cumprir o Estatuto” no que se refire ao deber de promocionar a lingua propia.

Tamén Anxo Louzao, da CIG, e Marcelino Brea, de UGT, consideran necesario “tomar medidas” ante un texto que, explica o representante ugetista, “producirá situacións absurdas e caprichosas” en aspectos como as consultas aos pais e levará “conflitividade” ás aulas partindo, unicamente, dun “problema político” que levou a “rachar unilateralmente o consenso”.

Neste sentido, apunta Louzao que a CIG “non desbota nada” polo que, ademais de prestar “apoio” aos docentes que decidan non cumprir o decreto, a central non pecha a porta a novas mobilizacións.

Alén das accións concretas a tomar, os catro sindicatos concordan en definir a creba das negociacións coma un “día tráxico” para a normalización do galego. A Consellería, afirma Cabido, revélase como “ignorante en materia educativa” mentres aproba un texto que, a respecto do “borrador” inicial, afirma, apenas sufríu unha leve “maquillaxe”.

Do mesmo xeito, os líderes sindicais non dubidan en sinalar a ausencia de apoios do decreto. “Non ten ningún –di Fuentes, de CCOO–, agás Galicia Bilingüe”.

Igualmente, os docentes rexeitan que o texto do departamento dirixido por Jesús Vázquez traia consigo o “equilibrio” de galego e castelán. Fronte á aposta por darlle “valor” á lingua recollida no Plan Xeral de Normalización do ano 2004, explica Anxo Louzao, o novo Goberno “sabe moi ben o que fai” para “erradicar o idioma de onde poida”, comezando, di, polo ensino infantil.

Así as cousas, o decreto chegará ao Consello Escolar de Galicia –que si apoiou a norma aprobada polo bipartito– co único soporte dos representantes do 10% dos docentes. Unha vez alí, terá que pasar tamén a peneira das organizacións estudantís que, malia non ser consultadas pola Consellería, xa mostraron o seu rexeitamento.

A área sanitaria de Vigo para pola xestión pública

2010-03-26T08:39:00.005+01:00

O Sergas cifra o seguimento nun 20% e os sindicatos nun 70%.

MAITE GIMENO
GaliciaHoxe.com

Claro, pero sobre todo moi alto, preto de 50.000 vigueses non se deixaron amedrentar onte pola fría noite de Vigo e saíron á rúa para advertirlle ó presidente da Xunta, e á conselleira de Sanidade, que darán todas as batallas que sexan necesarias en contra da privatización" do novo hospital de Vigo ata a vitoria final de "contar cun centro totalmente público". Nunha das maiores mobilizacións cidadás dos últimos anos, onde segundo os organizadores participaron 50.000 persoas, e en función dos cálculos da Policía Local foi apoiada por 46.000 manifestantes, os vigueses pedíronlle a Feijóo que "atenda" o clamor da cidade.

Ademais de miles de traballadores da sanidade pública, entre os manifestantes atopábanse a voceira socialista no Senado, Carmela Silva; o alcalde de Vigo, Abel Caballero; así como o coordinador nacional do BNG, Guillerme Vázquez, a deputada nacionalista Carme Adán e o tenente de alcalde Santiago Domínguez Olveira. Animado polo multitudinario apoio á reclamación da Plataforma en Defensa da Sanidade Pública, o seu voceiro, Manuel Martín, acusou á conselleira de "faltar á verdade cando asegura que o novo hospital será 100% público" para asegurar que será xestionado por un consorcio de bancos e de aseguradoras. Animou a seguir a loita por asegurar que a privatización se estenderá a toda Galicia se non a paramos".

En canto á xornada de folga na Área Sanitaria de Vigo, o Servizo Galego de Saúde (Sergas) situou nun 20% o seguimento da folga, que obrigou a suspender 27 intervencións cirúrxicas, mentres que os sindicatos a elevaron a un 80% nos hospitais e un 62% en Atención Primaria. O apoio á convocatoria de 24 horas de paro para esta xornada foi inferior á da folga do 25 de febreiro, que nesa ocasión foi convocada só no Complexo Hospitalario Universitario de Vigo (Chuvi), e que a Administración cifrara nun 22 por cento. O Sergas tamén precisou a maioría de operacións suspendidas corresponderon a cirurxía ambulatoria e engadiu que o 25 de febreiro se aprazaran 40 intervencións.

Pola súa parte, o presidente da Xunta de Persoal da Área Sanitaria de Vigo, Manuel González, cifrou nun 80% o seguimento do paro no Chuvi e nun 62 por cento en primaria, valorando o apoio porque "demostra que a maioría de traballadores secundou o paro".

Piquetes nos quirófanos do Chuvi

Durante a mañá, segundo sinalaron fontes sanitarias, acudiron piquetes á área de quirófano do Chuvi cunha pancarta e chamaron "crebafolgas" os médicos. Ademais, indicaron que apareceron pintadas con rotulador nun hospital vigués.

Ante a polémica pola xestión da futura infraestrutura sanitaria, a conselleira de Sanidade, Pilar Farjas, volveu eludir o mércores no Parlamento a previsión de custo futuro dos hospitais de Vigo e Pontevedra, que se construirán coa fórmula de pagamento aprazado, co que se "aforrarán 15 millóns".

Retiran da rede o vídeo de Feijóo en Boqueixón

2010-03-25T21:57:00.002+01:00

A grabación na que nun acto en favor de Haiti o presidente galego aproveitaba para criticar a PSOE e BNG foi retirado polo usuario
Podese ver a continuación ou en http://www.youtube.com/watch?v=5lQxDKHYfoc

No día de onte diversos blogs en internet colgaban un vídeo no que se podía ver ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, ofrecendo un discurso no marco dunha cea aparentemente organizada polas xuventudes populares de Boqueixón. Ata aquí todo normal, se non fose porque as palabras do presidente estiveron acompañadas polo rexeitamento dunha parte do público. Efectivamente, Feijóo acudiu o pasado 5 de marzo a unha cea, mais esta non era de partido senón que tiña un fin benéfico: recadar fondos para unha organización non gubernamental que traballa por reconstruír Haití. Por ese mesmo motivo, diversas organizacións e colectivos sociais que acudiron ao acto, sen ter relación co PP, non se sentiron a gusto co discurso do presidente que versou sobre temas políticos.

O certo é que as palabras de Alberto Núñez Feijóo tiveron un claro compoñente partidista e na súa alocución non faltaron as críticas ás forzas políticas que conforman a oposición. As verbas foron ben recollidas polos afíns ao PP pero non por outros sectores. “Se aquí, en vez de xente do PP, foran do BNG, non serían nin peores nin mellores, serían distintos. Se foran do PSOE case todos estarían empregados nalgún choio ou nalgún ministerio. Se nos dirixiran os nacionalistas, só poderiamos falar nunha cousa e estarían falando toda a noite mal do PP. Pero como nós non somos nin do PSOE nin nacionalistas e non falamos mal de ninguén... Por eso podemos hablar castellano cuando nos da la gana”, dixo Feijóo mentres que unha parte dos presentes o apupaba. “Non, apenas non falades mal de ninguén!”, comentaban entre as mesas.

Feijóo chegou a pedir silencio. “Se vos calades sigo falando”, dixo popular que, a pesar das críticas, empregou sempre un ton distendido. De feito, chegou a chancear cunha das asistentes: “Voy a ser breve porque he quedado con María a partir de la una para tomar una copa...”.

A pesar da lea montada, dende o PP de Boqueixón aseguraban onte que “o que quixeron moitos foi reventar o acto, porque sabían perfectamente que se trataba dunha cea organizada polas xuventudes do PP, que non foran se non lles gustaba”.

Pero entre os asistentes moitos aseguran que non sabían “para nada” que se podía tratar dun acto de partido. “Na cea había xente do PSOE, do BNG e da FPG. A invitación a nós chegou dende a dirección xeral de Xuventude e non do PP. Creo que Feijóo tampouco sabía moi ben o que pasaba porque estaba estrañado do recibimento”, din dende unha asociación de A Barcala.

"Podemos mudar a situación"

2010-03-24T21:27:00.004+01:00

Laiovento engade un título máis á serie de libros cos que está a contestar ao movemento contranormalizador

MONTSE DOPICO
GalizaHoxe.com

Nun contexto de retrocesos nas políticas lingüísticas impulsadas desde a Xunta, a editorial Laiovento acaba de achegar un volume máis á serie de libros cos que está a respostar, con argumentos científicos e desde unha perspectiva de compromiso coa lingua, ao movemento contranormalizador. Xunto a obras como Da fala a lingua: un proceso inacabado, de Pilar García Negro; Sobre o racismo lingüístico, coordinado tamén por García Negro e 55 mentiras sobre a lingua galega, de Prolingua, atópase xa a disposición dos lectores, da man de Laiovento, Lingua e futuro, coordinado por Goretti Sanmartín, que se presentará hoxe a partir das 20:00 horas na libraría Couceiro de Compostela.

Un libro que, entre outros obxectivos, trata de facer ver aos falantes que "podemos mudar, reverter a situación, desde o as nosas accións, desde o compromiso diario, cotián, coa lingua. O espírito é, por iso, facer un chamamento ao optimismo, conscientes da nosa responsabilidade", explicou Sanmartín. O volume reúne dez artigos doutros tantos autores e autoras, que tentan "ofrecer alternativas á situación da lingua na actualidade e dilucidar "a onde imos, desde un punto de vista empírico", salienta a coordinadora.

"Queriamos facer un contributo ao fornecemento dun discurso serio, riguroso, alicerzado en datos sólidos sobre a lingua. Porque o que está a acontecer é que calquera opina, sen fundamentos, e iso é o que se converte en titulares e crea opinión", subliña. Así, nun contexto de manipulación da linguaxe, Lingua e futuro podería ser unha axuda non só para técnicos, senón para todas as persoas interesadas na lingua.

"Hai unha demanda social deste tipo de libros", -subliña Sanmartín-, e o libro pode servir para a "intervención social". Parte dos artigos abordan "o carácter inmediato", neste caso, o idioma no ensino. Así, Carlos Amoedo e Filipe Antonio Díez analizan o borrador do decreto do galego na educación non universitaria, -nun texto cuxa primeira versión foi xa difundida por internet-, mentres que Mariló Candedo pon de relevo como as "bases" do novo decreto se afastan do obxectivo da normalización do galego. Candedo repasa os antecedentes da situación actual da lingua no ensino, e avalía as "bases" do decreto a partir dos informes sobre as mesmas da RAG, o Consello da Cultura Galega, a Coordinadora de Equipos de Normalización Lingüística, a plataforma Queremos Galego e o marco legal: Carta Europea das Linguas, Plan Xeral de Normalización e Lei de Normalización...

Para Goretti Sanmartín, o anteproxecto de decreto do galego que finalmente o Goberno presentou é nalgúns aspectos "peor que as bases", ademais de fonte de "conflitividade", ao cimentarse nun suposto "equilibrio" do 50% que nega a "diglosia", o "conflito lingüístico" e a situación social de inferioridade do galego, e mesmo perpetúa os prexuízos ao asignar ao castelán as materias técnicas e apontoar o discurso da "liberdade" individual, traducido en cuestións como a consulta aos pais.

Outros artigos céntranse en "aspectos menos frecuentes nos estudos sobre o galego", -indicou Sanmar- tín-, como o de Iolanda Galanes, que reflexiona sobre a necesidade de promover o galego nos ámbitos especializados, como o científico. A maioría dos textos adoptan unha perspectiva sincrónica, agás o de Sabela Rivas, sobre a historia da lexislación educativa e a experiencia da Escola de Insiño Galego da Coruña.

Dez anos de Fundación Galiza Sempre

2010-03-24T21:06:00.003+01:00

Facendo memoria. Constituída en 1999 por acordo do Consello Nacional do BNG, a institución que preside Beiras e dirixe Macías celebra unha década de traballo salientando a súa contribución para consolidar a presenza internacional do nacionalismo galego.

ROSABEL CANDAL BOUZAS
GaliciaHoxe.com

A Fundación Galiza Sempre está de aniversario. Cumpre dez anos de traballo, desde que en 1999 se constituise por acordo do Consello Nacional do BNG e se presentase publicamente en novembro do 2000 cunha conferencia do catedrático Xusto Beramendi. Desde aquela, a institución presidida por Xosé Manuel Beiras e que conta con Xabier Macías como director-xerente e con Xosé Gontá como secretario-tesoureiro, ten organizado infinidade de exposicións, conferencias, seminarios, e afianzado a súa participación en foros internacionais de debate. Para celebrar a súa primeira década, o ente nacionalista acaba de elaborar un completo dossier que repasa todas actividades e publicacións realizadas ata o momento. Trátase de facer balance para aprender do ben feito e tamén das eivas, para que todo o mundo o poida xulgar e para mellorar de cara ós seus proxectos futuros.

O propio Macías, en declaracións a GH, daba conta onte do que foron estes dez anos de labor, que sempre tiveron un dobre obxectivo: "Difundir a personalidade nacional de Galiza, tanto desde o punto de vista histórico, como para proxectala internacionalmente; e contribuír ó desenvolvemento e á dinamización do debate ideolóxico, procurando enriquecer o pensamento socio-político galego".

Non obstante, para o director, sen dúbida, o máis destacable deste decenio é "a contribución" da Fundación Galiza Sempre a "consolidar a presenza internacional do nacionalismo galego". Efectivamente, hoxe a Fundación, a través do seu presidente, forma parte do Consello Internacional do Foro Social Mundial, "un dos eventos no ámbito da socio-política do mundo da esquerda máis novedosos e chamativos e de maior repercusión nos últimos quince anos", defende Macías. Ademais, a Fundación tamén contribúe á posta en marcha do proceso no país, colaborando con organizacións e entidades sociais no impulso do Foro Social Galego.

Máis aló, participa en diversas redes europeas e, de feito, está presente na Conferencia de Nacións sen Estado Europeas (Conseu); e ostenta a presidencia da fundación constituída hai un ano e ligada a Alianza Libre Europea, o partido no que está integrado o BNG no Parlamento Europeo, xunto con outras máis de 30 organizacións de diversas nacións sen estado.

"Estes exemplos ilustran que a traxectoria da Fundación Galiza Sempre contribuíu a consolidar a prensenza do nacionalismo galego en foros internacionais. Hoxe a nosa presenza permite que o nacionalismo galego faga achegas e aprenda en foros cualificados, onde se debate sobre as transformacións e os proxectos de cambio máis progresistas e máis esperanzadores no ámbito europeo e mundial", explica Macías satisfeito.

Xa no contorno galego, o director destaca a liña de publicacións que se levaron adiante e que "ten feito achegas á propia tradición do nacionalismo galego", sobre todo no ámbito do feminismo ou na recuperación da divulgación da memoria, con debates "que afectan ó combate contra as ideas neoconservadoras e neoliberais".

Situada xusto enriba da sede nacional do BNG, na compostelá avenida Rodríguez de Viguri, Macías asegura que a relación entre a Fundación e o Bloque é "fluída e continua". "A Fundación procura, en paralelo á actividade política do BNG, traballar nestes outros ámbitos de debate ideolóxico, de recuperación da memoria, de divulgación, desenvolvendo un papel complementario do proxecto conxunto do nacionalismo galego", afirma, a un modo "similar" ó que podería ser a Fundación Iniciativas 21 para o PSdeG ou, en menor medida, o Foro Galicia Milenio para o PPdeG.

En canto á celebración dos dez anos, a Fundación Galiza Sempre non prepara nada especial. "Estámolo facendo dando conta desta traxectoria, facéndolle chegar o dossier e informando os nosos amigos e á xente que nos ten seguido e que colaborou con nós neste tempo. É un xeito de facelos partícipes e de renovar as súas achegas e o seu interese nos nosos proxectos futuros", di Macías. Como actividades máis inmediatas, que poderían considerarse dentro da programación de conmemoración destes dez anos, está a estrea dun documental sobre a historia do nacionalismo galego. Terá lugar a finais de abril, foi producido pola propia Fundación e por IB Cinema, e está dirixido por Comba Campoy, Macias e Xosé Zapata.

Sobre o futuro, o director da Fundación admite que "os retos de conseguir a soberanía nacional e a igualdade na sociedade galega reclaman moito esforzo por parte do nacionalismo galego" e gustaríalle que o nacionalismo fose quen de "construír de forma conxunta un proxecto sólido, solvente a longo prazo e sobre todo baseado na pluralidade que o caracteriza" nesta terra. "Para iso é necesario moito traballo, hai moitas necesidades e ás veces os medios non son todos os necesarios para acometer os retos que se deberían", di. Ó longo deste ano darán a coñecer novos proxectos para mellorar e ampliar o ámbito de actuación da Fundación.

O diñeiro público e a promoción do idioma: moito do que falar

2010-03-23T21:58:00.003+01:00

As estratexias do PP para desprestixiar o tecido asociativo a favor da lingua galega

IRIA TAIBO CORSANEGO
Terra e Tempo

O luns 22 de marzo vimos na capa da edición galega do ABC un aperitivo das durísimas e tremendamente tendenciosas acusacións que lanza este xornal contra A Mesa, en relación co diñeiro percibido pola asociación no período do bipartito na Xunta.

Non é a primeira vez que a dereita tenta manchar a imaxe da Mesa, igual que a de outras entidades con obxectivos que a este sector parece non merecerlle ningún respecto. Ademais de desprezar as ideas distintas das súas, esta nova tentativa, de tan repetitiva, esgota argumentos que nunca tiveron suficiente rigor. Por outra banda, a febleza dos argumentos fai evidente que forman parte da estratexia para desprestixiar o tecido asociativo a favor da lingua galega.

A Mesa é unha das maiores organizacións culturais do país, se non a maior, con case 4.000 socios e socias na actualidade. Fundada en 1986 por un grupo de persoas preocupadas pola situación do galego (e algo melloramos, mais...), desde entón a relación da Mesa coas institucións públicas non foi parella ao aumento da súa base social e da súa relevancia no debate sobre a situación da lingua galega.

Que o bipartito colaborou coa Mesa é unha realidade, e non é algo do que haxa que sentir vergoña. Que o goberno de todos e todas colabore cunha das maiores entidades do país debería ser un motivo de orgullo e non o contrario. O diñeiro que percibiu A Mesa nos últimos catro anos foi destinado a realizar actividades concretas, e foi publicado e xustificado con toda a legalidade. Doutro xeito, os mecanismos de control do organismo público non terían autorizado tales gastos. Con certeza, A Mesa presentou ao bipartito (e aos outros gobernos da Xunta, sen dúbida) moitos máis proxectos dos que recibiron apoio.

En calquera caso, concordo coa visión da pertinencia de que a sociedade revise con certa frecuencia o destino do diñeiro público. É positivo que todos meditemos sobre os criterios con que se outorgan subvencións e se entrega ese diñeiro. É bo relativizarmos e compararmos, mesmo debemos revisar a relevancia que certos temas deben ter en canto á súa concreción monetaria.

Até que punto entende a sociedade que é positivo que se gaste diñeiro na normalización do galego? Na actualidade hai varias (poucas) liñas de subvencións vinculadas directamente ao uso do galego, como a dos medios de comunicación e as destinadas ao tecido asociativo. Hai algúns anos, a Xunta destinaba unha partida do orzamento para abrir unha liña de subvencións dirixidas a empresas que incorporasen o galego na súa actividade. Sobre as variacións que sofreron esas axudas poderíase falar noutro momento, pois o bipartito substituíunas por unha achega directa semellante á Confederación de Empresarios de Galicia, mais neste caso a reflexión vai pola vía de se será correcto pagarmos ás empresas para que usen o galego. É isto unha forma de coacción ou podemos entendelo como un xeito de achegar o empresariado a unha lingua na que podería decidir quedar e contra a que podemos estar a derrubar prexuízos? A resposta a estas preguntas depende, unha vez máis, de se consideramos que o galego é unha lingua que precisa protección, pois se atopa en franca minoría na maioría dos sectores da nosa sociedade. Tamén depende de se consideramos que esta situación non é produto da evolución natural, senón dun durísimo proceso de substitución cargado de prexuízos, que o goberno galego, por mandato estatutario, debe contribuír a derrubar.

En calquera caso, sempre será positivo compararmos a cifra de 100.000€ destinados a todo o empresariado que utiliza o galego, ou as cifras que menciona o ABC para a Mesa en 4 anos coa liña de subvencións a medios de comunicación vinculada ao seu uso do galego. O total outorgado en xuño de 2009 foi de 2.539.336€, unha cifra verdadeiramente vertixinosa. Podemos pensar que é moi lexítimo que o goberno galego colabore cos medios de comunicación, mais o curioso é que que no prego de condicións desta convocatoria vinculábase a concesión das axudas ao protagonismo do idioma galego na produción informativa destes medios.

Esta liña de axudas non é nova, e dela se teñen beneficiado os principais medios galegos. Sorprendentemente tamén o xornal ABC, desde os tempos do goberno de Manuel Fraga. Sorprende porque este xornal non respecta a Lei de normalización lingüística e ten nulo respecto pola toponimia oficial galega, ademais de que nel a presenza da lingua do galego brilla pola súa ausencia. Agradeceriamos, pois, unha ampla reportaxe sobre o destino dado por ABC ás axudas outorgadas polos gobernos de Fraga, máis en concreto polos seus sucesivos departamentos de normalización lingüística.

O caso pode lembrar a cando se falaba do despilfarro de cartos no galego en tempos de crise, mentres unha das primeiras medidas do goberno de Núñez Feijoo foi investir 300.000€ en mudar o nome das famosas escolas infantís. Hai cousas nas que merece a pena gastar o noso diñeiro e outras nas que non. Mais para que nós poidamos decidir e opinar sobre este tema, precisamos máis información. A ser posíbel, sen terxiversar.

A voltas coas agresións á lingua de noso...

2010-03-21T08:26:00.003+01:00

Todo o que antecede debe facernos pensar en como non podemos renunciar de nengunha maneira á batalla pola lingua nativa e nacional da Galiza

MARÍA PILAR GARCÍA NEGRO
Terra e Tempo

Ando a facer limpeza de papeis, documentos varios, ordenación de libros e labores semellantes, que me ratifican a idea de como as cousas falan e devólvennos millenta episodios do pasado, unha memoria que se obstinan en nos facer presente... Todo o mundo sabe, aliás, que os libros son seres que se reproducen (e esperemos que non morran), así que os achados que facemos lévannos de uns a outros, nunha historia de nunca acabar. Pois ben, cóubome atopar un simpático retallo de prensa que paso a descreber. Trátase dun "Vocabulario gallego-castellano", publicado nun suplemento de La Voz de Galicia, do 3 de Xaneiro de 1993, tamén como este 2010, Ano Santo ou Xacobeo. Non resisto a tentación de reproducir algúns dos seus benéficos consellos:

Lo primero que debe tener en cuenta el viajero que visita Galicia es que en esta tierra son dos las lenguas oficiales, y tan usada es una como otra. Pero aun así, una cosa es saberlo y otra defenderse mejor en un idioma que, aunque fácil de entender, tiene sus particularidades. Para empezar, la mayor parte de la población puede expresarse en perfecto castellano, aunque algunos sectores tienen prejuicios para usar la lengua de Cervantes. Pero también es necesario aclarar que el español de Galicia tiene giros y calcos propios que le vienen más de su propio idioma que de cualquier otra costumbre lingüística. Y por si el futuro peregrino quiere hacer sus pinitos en el idioma de Rosalía, o si se ve en el trance de usarlo, a continuación se citan algunas de las frases más socorridas del lenguaje común (eso sí, siempre que se tenga la precaución de pronunciar la "x" de raxo como la "ch" francesa o la "sh"inglesa.

A seguir, figura toda unha serie de frases breves ou de palabras, relacionadas sobre de todo coa comida ou cos saúdos, que xa nos abstemos de reproducir, agás unha, xenial: "Non entendo = no entiendo", que é, claro está, a proba do nove de que si se entende...

Cando, hoxe, dezasete anos despois, tamén ano xacobeo, reiteramos que o galego, a lingua propria da Galiza, está a padecer unha neoofensiva destrutora que se vehicula a través dunha ideoloxía fabricada a mantenta para aínda apiorar máis o seu estado e conseguir que os seus donos, os galegos, contribuamos máis eficazmente á súa exclusión, ao seu desaparecemento, cando recordamos esta insidia programada, referímonos a como si houbo e si hai unha política da lingua, teledirixida desde Madrid e executada no satélite galego obedientemente e que ten de todo menos de inocente. É, por suposto, unha política da lingua que visa o exterminio da diferenza galega, dirixida a dar por natural a súa inferiorización, e a aplicar constantemente a imposición do español como única lingua válida de iure e de facto.

No anaco de prensa que reproducimos, a cantidade de ideoloxía negadora do galego nel infiltrada é tan evidente que case nos resulta humorística, a tal ponto se retorce a realidade e se vulneran as evidencias. Primeiro: nada teman os visitantes españois a Galiza; aquí, agás algúns exaltados, todo o mundo cumprirá co sagro deber da hospitalidade (mal entendida), isto é, todo o mundo se submeterá ao mandato non escrito de ocultar o seu idioma galego perante o español. Segundo: o problema non está na obvia subordinación do galego, senón na existencia dun grupo rochoso que odia o español, isto é, de seres son normais (léase nacionalistas consecuentes coa práctica do idioma galego). Terceiro: inevitabelmente, o español (lingua-lingua, lingua verité) falado na Galiza está contaminado ou coloreado con modismos que o forasteiro (español, por suposto; ao turista sueco ou alemán se la refanfinflan..., porque, evidentemente, non os vai captar, mais, ollo, o que importa é non ofender os sacrosantos direitos do español, en calquer lugar da España política, por tanto, tamén, na terra, perdón, na propriedade galega...) é conveniente que coñeza, non vaia ser que manchen de máis a correcta intelección do castellano falado polos nativos. O consello de pronunciar o "x" é conmovedor: imaxinemos a pronuncia tan simpática que daría pronunciar sempre como "queixo" palabras como "exame", "texto", "exclusivo"..., mais xa sabe que o galego non ten cultismos, só voces populares...

Naturalmente, todos estes benéficos consellos non están dirixidos aos forasteiros senón a nós, aos nativos. Cómpre reforzar, por se non estiveren dabondo claras, as seguintes leccións diglósicas e pro-diglósicas:

1ª. O galego, en todo lugar e circunstancia, debe se submeter ao español.

2ª. Arredémonos como do demo dos perigosos, insensatos e recalcitrantes nacionalistas, que teñen a ocorrencia de, aquí, na Galiza, manteren o galego por toda a parte.

3ª. Mágoa que a asimilación na Galiza non cerrase o seu percurso e, aínda, vaia por Deus!, sobreviva o galego. Cómpre sobrelevalo con paciencia e resignación: uns cantos consellos prácticos serán de grande utilidade.

Todo o que antecede debe facernos pensar en como non podemos renunciar de nengunha maneira á batalla pola lingua nativa e nacional da Galiza, pola lingua de noso, mais tamén en como é vital que nos dotemos e distribuamos socialmente a nosa propria ideoloxía, esta si, favorábel á expansión e mellora do galego nos seus usos sociais e públicos. Mal favor nos faremos a nós mesmos se caímos na trampa de nos defender de mentiras propaladas pola contra do galego e non devolvemos a ofensa en forma de ataque e non á defensiva: quen é o fautor da imposición, que idioma está imposto, quen ten-temos problemas para que o noso idioma exista en público etcétera. Mais de todo isto falaremos nunha próxima entrega.

Un intre de gloria

2010-03-20T14:27:00.002+01:00

Recoñezo a miña debilidade por este home e que cada encontro con él supón para min un acaecemento. Cando perante unha exclamación miña...”mira, o Beiras”...nunha cafeteria, o venres festivo, ven onde a min e dáme unha aperta e dous bicos non podo sentir mais que unha grande ledicia e unha morea de orgullo e amosa a súa calidade humana que non escatima un agarimoso achegamento a quen lle reflicte admiración. Tendo en conta que si o feito foi nun sitio publico aos ollos de moita xente, eu oufánome do meu minutiño de gloria co aceno amable e cordial do meu referente político e social. Poucas palabras mais intensas que rematan cun “seguimos na loita”. A foto que ilustra este pequeno homenaxe non se corresponde co intre citado mais amosa o mesmo xesto nun sitio calquera nun dia calquera.
Grazas Beiras.

Despois de castelanizar a Castelao, teñen o peito enchido.

2010-03-20T09:06:00.005+01:00

"O noso texto ten á sociedade contenta". Jesús Vázquez asegura que "elevar a presenza do galego nas aulas é o grande erro" e que o decreto do bipartito provocou "un rexeitamento cara á lingua nas novas xeracións"
IOLANDA CASAL
GaliciaHOXE.COM

Xa dá case por feito que será imposible o consenso, pero segue convencido de que ten o apoio da maioría da sociedade galega. Para o conselleiro de Educación, as críticas que se repiten sobre o borrador de Decreto do Plurilingüismo non representan a maioría social. Jesús Vázquez Abad cre que será moi difícil chegar ao acordo político, pero non porque a Xunta non o intentase, senón porque, ao seu xuízo, a oposición pecha os ollos á realidade social. Unha realidade na que, en contra do que advirten o Consello da Cultura Galega ou a Real Academia Galega, non aprecia prexuízos cara ao galego. O seu proxecto de decreto reflicte, insiste, o "bilingüismo cordial"da rúa e mesmo é galeguista.

Un dos cambios do borrador de decreto con respecto ás súas bases é que se lle asigna un idioma a cada unha das chamadas materias troncais, ¿por que Ciencias Naturais e Ciencias Sociais en galego e Matemáticas en castelán?

Moitos organismos e institucións dixéronnos que sería mellor asignar linguas ás materias. As adscricións que fixemos obedecen a diversos factores, entre eles de tradición. Mantéñense en galego as materias que antes do decreto de 2007 xa se impartían neste idioma.

¿Non se corre o risco de transmitir a idea de que o galego non é apto para as ciencias máis puras, de máis prestixio?

Non, evidentemente o galego e o castelán son igual de válidos para calquera materia. Facemos un repartimento que sexa consecuenteco principio do equilibrio en horas e materias.

Pese a esa asignación, as familias poden mudar o repartimento en cada centro. Semella contraditorio co cambio introducido.

Nós o único que fixemos foi abrir a posibilidade de que os pais exerzan o dereito a opinar, que é algo que a sociedade estaba a demandar.

Pero a consulta será cada catro anos, así que haberá familias que elixan por outras en boa medida.Ese foi un punto xa moi criticado nas bases e mantense igual.

Os libros teñen que manterse por periodos de catro anos, por iso a consulta farase con esa periodicidade. A partir de aí, a sociedade e os pais probablemamente estean conformes. Quen maioritariamente fai as críticas é a xente que dende o primeiro momento, incluso o 1 de marzo, quixo xerar conflito. Nós demostramos vontade de diálogo, pero houbo institucións e grupos políticos que optaron por non presentar ningunha suxestión nin alegacións. Houbo incluso grupos que non quixeron reunirse con nós.

¿A consulta farase co impreso da matrícula ou en urna?

Iso definirase a través dunha orde, pero primeiro hai que levar a cabo o decreto.

A estas alturas xa parece claro que non haberá consenso. O proxecto ten o rexeitamento da oposición e de institucións como a Real Academia Galega, o Consello da Cultura...

Ben, hai diferenzas, non se pode xeneralizar. ¿É dificil o consenso político? Se PSdeG e BNG están pechados á realidade social evidentemente é difícil chegar a un consenso, pero non porque este Goberno non o intentara.

O conxunto dos sindicatos da mesa de educación tamén critican con maior ou menor intensidade o texto. A consulta ás familias é rexeitada por todos.

Nun decreto hai moitos puntos e nunha negociación o que non se pode facer é levar a situación ao que certos grupos queren. O que non pode ser é que un goberno, que é a quen lle toca gobernar, teña que ceder ante presións de grupos minoritarios. Hai moitos que manifestaron o interesante que lles resulta o decreto con respecto a moitísimos puntos e artigos, pero cando a certos grupos non lles quedan criterios razoables para xustificar a súa posición pásase ao ataque directo. Este decreto é consecuente co galeguismo, coa sociedade galega, coa cooficialidade da lingua, co respecto ás liberdades e coa promoción do galego.

O Consello Escolar de Galicia criticou esta semana o relativo aos idiomas do proxecto de decreto da FP, ¿non teme que se repita o rexeitamento deste órgano ao Decreto do Plurilingüismo?

Intento non anticiparme ás situacións. Estamos aínda ante un anteproxecto que debe pasar pola mesa sectorial. Pero estou convencido de que ten a sociedade contenta, a todos os votantes do PP, á inmensa maioría dos do PSdeG e a moitos do BNG.

¿Como se vai controlar o seu cumprimento? Parece que podería haber un movemento de insubmisión entre os docentes, ¿prevense sancións neses casos?

Os decretos están para cumprirse. É curioso que os mesmos que falan de insubmisión sexan os que denunciaron o incumprimento do decreto de 2007.

¿Pero que faría a Consellería de Educación se chegasen a darse casos de obxección?

É que non vai chegar o momento. A inmensa maioría do profesorado vai cumprir coa futura normativa.

Vostede dixo que o problema do galego non é de coñecemento, senón de uso, ¿ve unha boa competencia entre a xente nova?

Estanse acadando niveis de competencia, e van ser avaliados co novo decreto, algo que non sucedía co do Bipartito.

¿Pensa que lle é de abondo un 33% nas aulas ao galego cando é unha lingua que non está presente na maioría dos medios de comunicación, na literatura, en internet...?

Pero está no ensino, ¿verdade? Pero impoñer e elevar [a súa presenza] é o grande erro que se cometeu, pensar que a inmersión lingüística favorece a cordialidade, cando o que provocou foi o efecto contrario.

Pero no tocante ao dominio, ¿ese 33% non se pode quedar cativo?

Non, o decreto garante a adquisición de competencias, é o noso compromiso.

Non é iso o que din a RAG, o Consello da Cultura e moitos pedagogos expertos en linguas...

Ben, pero hai moita outra xente que manifesta o contrario. Aquí a inmensa maioría da sociedade falamos galego. A xente coñece e fala tanto galego como castelán.

¿Non comparte a idea de que o galego precisa un plus na escola para compensar a súa escasa presenza en distintos ámbitos?

Se o plus é unha porcentaxe superior, non. Penso que hoxe Galicia ten unhas condicións de bilingüismo cordial que se gozan na rúa. E é precisamente baixo esa cordialidade como se pode promocionar o galego, estou convencidísimo.

¿Entón considera que a diglosia está erradicada, que xa non hai prexuízos cara ao galego?

Eu non os teño.

¿Pero cre que non existen maioritariamente na sociedade galega actual?

Evidentemente. A sociedade galega demostrou ser moi intelixente e moi aberta.

¿Daquela cal é o motivo de que non se use o galego? Segue a perder falantes.

Agora estamos falando.

Hai estudos que indican unha perda progresiva de falantes.

Ben, hai que preguntarlles [á oposición] que se incrementou co decreto de 2007.

Só estivo dous cursos en vigor. Quizais sexa pouco tempo para avalialo.

Poderiamos dicir que provocou o efecto contrario [ao buscado], rexeitamento [cara ao galego].

¿Quere dicir que considera que levou á perda de falantes?

Penso que se perderon falantes, díxeno o primeiro día e sígoo manifestando. Dende logo o decreto de 2007 provocou e está a provocar rexeitamento cara ao galego nas novas xeracións.

Hai unhas semanas o Parlamento pediulle por unanimidade aos cargos públicos da Xunta que empregen o galego, ¿que lle parece esa proposición?, ¿deberían dar máis exemplo os políticos?

Paréceme moi ben que en todos os niveis todos os grupos políticos usen o galego, pero é verdade que hai que respectar tamén a liberdade individual. O que non me vale é a crítica que se adoita facer desde a esquerda. Parece que eles si utilizan o galego, cando temos claros exemplos de altos cargos e alcaldes que non o empregan, aínda que eu non me meto niso, porque como conselleiro gústame e quero falar galego, pero tamén hai que recoñecer o dereito individual das persoas.

Volvendo ao coñecemento da lingua, ¿está conforme co grao de correción no seu uso dos nosos políticos? Semella que unha parte deles igual non pasaría un exame da ESO na nosa lingua, por dicilo dalgún xeito.

Quizais iso foi unha das cuestións que máis polémica creou nos últimos anos. Incluso a xente que sempre falou galego non recoñece o que falan algunhas persoas. Son cuestións típicas que se reiteran no tempo.

¿Pero non aprecia un dominio cativo en moitos dos políticos?, ¿non é momento de que dean un paso máis e ademais de apelar ao seu uso melloren a calidade da súa lingua? Hai quen fala máis castrapo ca galego, e cabería esperar que fosen exemplo para o resto da sociedade.

Eu aprecio que a xente fai esforzos por falar o galego ao que tivo acceso. No meu caso amoso interese por perfeccionalo, pero igual que teño interese por mellorar o castelán e o inglés.

¿Introducirase o inglés progresivamente, aumentando a súa presenza coa idade?

No tema das linguas estranxeiras traballaremos sobre tres eixes: o alumnado, o profesorado e os centros. Presentarase un plan coherente, consistente, e na medida das posibilidades económicas iremos desenvolvéndoo. Non podemos renunciar a isto, é un dos grandes déficits da nosa mocidade, mesmo respecto á xente que ten a cinco quilómetros, no norte de Portugal. A introdución da lingua estranxeira será voluntaria e progresiva.

CANDO CAEN AS MÁSCARAS, COMEZA O BAILE

2010-03-19T22:05:00.003+01:00

Inspirábame o título deste artigo, unha conversa coa deputada autonómica Carme Adán, especialmente sensibilizada coa lea lingüística que estamos a sufrir nesta terra, e cuxo compromiso coa nosa cultura cualificaría de exemplar.
Resumiría todo o que sinto nestes momentos de decepción, cunha frase cuxa autoría é nin máis nin menos que do Presidente da Real Academia Galega, Méndez Ferrín: “Os inimigos do galego apresúranse a evitar que a lingua sexa útil”. E así é...

O decreto do galego non é máis que unha “santa bárbara” chea de foguetes negacionistas, polas presións de sectores absolutamente obsesionados con reducir a presencia do galego na sociedade. Acomplexados pola pouca –segundo eles- practicidade do idioma desta terra, camiñan por un universo paralelo á súa Historia, tentando, como xinetes do apocalipse cultural galego, que se impoña progresivamente o monolingüísmo castelanista, escondido detrás de grandilocuentes verbas, prostituídas por saír dos beizos de quen veñen, como liberdade.
Repito, unha vez máis, que esta teima lingüística que algúns demostran día tras día, intentando buscar equilibrios inxustos entre o castelán e o atacado galego, non fan máis que reflectir unha triste situación de división social, á que debería dar fronte un goberno convenientemente concienciado da necesidade, e obriga moral, de gobernar para todos.

Penso, custe o que me custe, que o partido do goberno, do que son militante e votante, debe facer unha reforma nos seus estatutos, e recoñecer que os actuais dirixentes decidiron deixar de ser un partido galeguista, pola súa lexítima concepción da política galega, e recoñecer que tentan facer un “rexionalismo” para non enfrontarse a sectores duros montados aos lombos dos poderes fácticos, a pesares que na súa organización, existan persoas de corazón profundamente galeguista, ao cales os medos á imposibilidade a acceder a determinadas poltronas, fagan que calen publicamente, o que din sentir por esta teima. Chegou o momento que dende as entrañas do partido máis importante de Galicia, por decisión soberana dos seus cidadáns, xurdan voces autorizadas e valentes que recoñezan abertamente o seu desacordo co texto do decreto, e que rebatan como fan tralas sombras, de xeito pouco comprometido, que este é o decreto “co que está de acordo todo o PPdeG”, que non só non é certo, senón todo o contrario. O PPdeG é un partido profundamente democrático no que se pode disentir, sen medo a reprimendas dos seus dirixentes, sabendo que opinar diferente, está dentro das regras do xogo político, porque do contrario, estarían vostedes comigo, que do que estaríamos falando sería doutra cousa...

Eu nunca tería o atrevemento de chamar a rebelión civil polo decreto, como si fai Esperanza Aguirre co tema da subida do IVE, máis si pediría por enésima vez reflexión aos nosos dirixentes, para non quedar marcados para a Historia desta terra como persoas que en troques de amala e promocionala, puxeron paos nas rodas do seu orgullo identitario.

O Goberno buscou a “cuadratura do círculo” e non contentou a ninguén, mais como di a canción do mesmo nome de Vetusta Morla, que escribo en castelán para que entendan algúns dirixentes acomplexados das nosas cidades:

“Cuadrar el círculo de esta obsesión
asumir que rendirse no es una opción
saber que no os puedo aniquilar
no es suficiente para firmar la paz”

Ou non?

Cuiña pídelles aos galeguistas que "saian das sombras"

2010-03-19T22:02:00.003+01:00

Rafael Cuíña é o primeiro destacado militante popular que se opón publicamente ao decreto do ensino do galego e pide aos seus compañeiros que fagan o mesmo. Non é o único cargo popular descontento coa norma; hai concelleiros e alcaldes contrarios a súa aplicación, algúns calan e outros poderían amosar o seu rexeitamento en votacións municipais.

Xurxo Salgado
Galicia Confidencial

O fillo do ex conselleiro e un histórico do PP, Xosé Cuíña, insta aos compañeiros de partido que estean en desacordo co novo decreto de ensino do galego a que amosen o seu malestar e que "saian das sombras". "Chegou o momento que dende as entrañas do partido máis importante de Galicia, por decisión soberana dos seus cidadáns, xurdan voces autorizadas e valentes que recoñezan abertamente o seu desacordo co texto do decreto, e que rebatan como fan tralas sombras, de xeito pouco comprometido, que este é o decreto “co que está de acordo todo o PPdeG”, que non só non é certo, senón todo o contrario", asegura nun artigo remitido a GC.

Así, destaca que, o decreto presentado polo Goberno da Xunta non representa o espíritu galeguista do PPdeG e aposta por facer unha reforma dos estatutos para cambiar "galeguismo" por "rexionalismo". "Debese recoñecer que os actuais dirixentes decidiron deixar de ser un partido galeguista, pola súa lexítima concepción da política galega, e recoñecer que tentan facer un “rexionalismo” para non enfrontarse a sectores duros montados aos lombos dos poderes fácticos, a pesares que na súa organización, existan persoas de corazón profundamente galeguista, ao cales os medos á imposibilidade a acceder a determinadas poltronas, fagan que calen publicamente, o que din sentir por esta teima", indica.

Opinións contrarias no Comité de Dirección do PPdeG

A opinión de Cuiña é compartida por compañeiros do seu partido, fundamentalmente militantes de base, pero tamén hai concelleiros, alcaldes e mesmo deputados. Algúns deles manifestaron a súa opinión contraria no Comité de Dirección do PPdeG cando se abordou este debate pero prefiren non falar públicamente para non danar a imaxe do PPdeG.

Sen embargo, a pesar de que Cuiña é o único militante popular que se manifesta públicamente en contra do decreto, hai cargos populares que poderían secundalo e que votarían en contra desta norma se se presentan mocións nos concellos, tal e como xa aconteceu nalgunhas alcaldías galegas. Deste xeito, poderianse repetir os votos en contra ao decreto do alcalde popular de Vilariño de Conso ou a abstención do grupo popular de Cerceda, especialmente, no interior de Pontevedra e de Lugo.

PP de Ourense

Con todo, non todo o chamado sector da boina está dacordo en amosar públicamente o descontento pola nova norma e prefiren dar a batalla nos foros internos do partido. Este é o caso dos populares ourensanos que non queren iniciar unha nova guerra política coa dirección do PPdeG.

Pako e a tona

2010-03-19T15:36:00.003+01:00

Onte contábame Pako unha anécdota que lle pasou fai tempo e que suposolle o primeiro ou un dos primeiros impactos co galego. Contábame que nun restaurante, non lembro onde, cando ía a pedir a sobremesa viu no menú “Torta de chiculate e tona”. Abraiado pola palabra tona preguntoulle a camareira que era aquilo e a moza contestoulle que era o groso da leite. Pako quedou sorprendido, igualmente dubidoso e un pouco amolado, non lle parecera ben o comportamento da moza. Conveu ca súa nai que si a torta levaba chiculate o outro era en castelán nata. Pako preferiu escoller no menú algo que lle fora mais familiar ou mais doado de entender.
Moita xente adoita esa actitude cando se lle fala galego. O aceno de contrariedade por non destrabar a dúbida e co xuízo de co carácter galego é cortante, brusco e afástante. Na miña opinión a camareira fixo unha boa labor de achegamento ao galego con Pako. Se este seguira a preguntar deseguro que nalgún intre do contexto atoparía a solución a sua dúbida.
Tendese ao pensamento negativo para quen nos fala espetandolle das etiquetas separatistas da malaeducación social e política cando o único que esta facendo a outra persoa é facer valer os seu dereito de empregar o seu idioma. O forasteiro síntese ofendido e agredido e esquece ou non se decata do seu comportamento “invasor”
Positivicemos todo este desenrolo e empecemos a pensar co dereito de falar no idioma natural é o enriquecemento cultural dos de fora cando chegan a un pais.

Se nos negan a nación -tamén- polo mundo adiante, que haberá que facer para romper o muro?

2010-03-19T07:59:00.003+01:00

Para a maioría das persoas o signo identitario externo máis definitorio é a pertenza a unha ou outra nación

XESÚS RAMÓN GONZÁLEZ BOÁN
Terra e Tempo

As persoas, individualmente consideradas, nunca son entes illados. O simple feito de que elas existan só é posíbel pola súa inmersión na sociedade, pois son enxendradas por outras persoas (pai, nai) e desde o momento mesmo de nacer entran en relación, voluntaria ou involuntaria, cunha morea de xente. Só coa morte cesa esta relación social. De igual maneira, as organizacións sociais - sexan do tipo que sexan - non son entendíbeis se non interaccionan colectivamente fronte aos individuos, á sociedade e ás institucións.

Para a maioría das persoas o signo identitario externo máis definitorio é a pertenza a unha ou outra nación. É verdade que hai outros signos tanto ou máis definitorios como a clase social ou mesmo a relixión, mais estes funcionan fundamentalmente en outros níveis, se cadra máis profundos, pero menos visíbeis socialmente. As persoas danse a coñecer - maioritariamente - como holandesa, hondureña, birmana... Pode que alguén se presente como budista, traballador, vexetariano... mais este xeito de autopresentación, de existir, non deixaría de ser excepcional e mesmo anecdótico.

E nós? Integrantes dunha nación negada, obrigados a viaxar con outra identidade, como nos relacionamos no mundo e co mundo? Como romper ese cerco que nos invisibiliza pola vía de nos incluír nunha identidade politicamente allea e numericamente máis ampla?

Que queiran, que non, Galiza é unha nación!, berramos reiteradamente cada ano polas rúas do País. Se nos negan a nación por parte do Estado, da Xunta, dos partidos políticos e sindicatos españois... , que teremos que facer para tirar o muro?

Acostúmase dicer que a emigración galega é unha embaixada permanente de Galiza nos cinco continentes. Con máis de 150 anos de emigración ás costas é unha realidade innegábel a presenza de compatriotas nosos nos lugares máis alonxados. Mas a realidade é que esta presenza pouco axuda, cando non dificulta, para dar a coñecer a nosa identidade nacional. A inmensa maioría da emigración galega é identitariamente española e como tal exerce. Non é por acaso que nunha grande parte de Latinoamérica, a acepción "galego" é empregada como sinónimo de "español" e mesmo en certas zonas do Brasil como sinónimo de "europeo".

Sempre poderemos dicer que Galiza existe, independentemente de que en Kiev, Managua, Dakar ou Seul se saiba ou non da súa existenza. Certo, e mesmo haberá quen entenda que o feito de saber ou non de nós é completamente indiferente aos efeitos da nosa vida diaria. Será entón indiferente que a publicidade do Xacobeo inclúa, ou exclúa, a palabra Galiza para situar Santiago no mapa do mundo? Por qué nos vai parece mal que os ministros da UE se reúnan na Galiza sen que esta estea presente institucionalmente? Se non nos parece mal que se borre calquera referencia, mesmo xeográfica á Galiza, porque nos vai parecer mal que se eliminen outras presenzas, sexan estas políticas, económicas ou sociais.

Como en tantos outros espazos, tamén no internacional lle cabe ao nacionalismo facer o esforzo de construír a nación. Coa humildade de nos situar nos límites que nos impón a nosa xeografía, demografía, economía e capacidade política; desde a constatación de non sermos nin millores nin piores ca ninguén; con vontade de aportar e recibir; recoñecéndonos como cidadás do mundo con orgullo de sermos nós. Múltiples deberán ser os obxectivos, os camiños, as metodoloxías; adecuados os recursos humanos e materiais; permanente a vontade política. Temos que estar no mundo e temos que levar Galiza ao mundo, con corazón e cerebro, con ideoloxía e conviccións, con análises e sen preconceitos.

Non temos moitas cousas ao noso favor. Somos nacionalistas e iso é blasfemia en Europa. A existenza dos estados actuais, as fronteiras entre eles, as "supremacías" dunhas linguas sobre outras, as identificacións conceptuais entre estado e nación..., semellan ser algo establecido por lei divina, inmutábel, desde que o mundo existe. Temos unha dereita conservadora que coincide, e mesmo rivaliza, cunha ampla esquerda xacobina en negar e combater as identidades nacionais. Tampouco o temos máis doado en outras partes do mundo: un chileno, un mexicano, un cubano..., que se definen e se orgullan de seren nacionalistas (fronte ao imperialismo norteamericano) non admitirían baixo ningún concepto a reivindicación nacional dentro do seu estado. Contra o que poida parecer, as mesmas palabras non sempre teñen o mesmo significado, incluso entre aqueles que se senten unidos polo antiimperialismo.

Con fecuencia máis ben escasa temos a oportunidade de asistir a charlas, conferencias, coloquios... protagonizados por persoas vindas de outros países - case sempre Latinoamerica - para escoitar as súas experiencias como participantes dos cambios sociais que se está a operar nos seus Países. Con, agora demasiada, frecuencia estes actos redúcense á descrición de paraísos terreais (con certeza inexistentes), ou ao relato de épicas loitas contra o imperialismo (con certeza durísimas) nos que non hai nin erros, nin autocríticas, nin dúbidas... Outras veces asistimos a xeralizacións do tipo "gobernos progresistas", "antimperialismo", "liberación social"... uniformizando baixo a mesma palabra realidades moi diferentes e por veces contraditorias, ou mesmo tapando con palabras realidades pouco edificantes.

É traballo noso, dos nacionalistas en xeral e dos camaradas en particular, fuxir deste tipo de prácticas. Se a realidade é contraditoria, plural e, moitas veces, inaprensíbel, nós non podemos engadir máis confusión. Cos inevitábeis subxectivismos, mas sen dogmatismo: levemos a Galiza, tal como a vemos, polo mundo; traiamos o mundo, tal como o captamos, a Galiza.

O ataque de Feijóo a Castelao.

2010-03-18T14:27:00.003+01:00

Este martes 16 de marzo, o acomplexado Feixóo traduciu ao español o "Alba de Groria" de Castelao para autoxustificar a súa deserción coa Galiza.
Castelao asasinado no Parlamento galego.

Parlamento de Galiza, 16 de marzo de 2010. Debate anual de política xeral. Para algúns de nós, debate sobre o estado da Nación. Comparecencia do Presidente da Xunta de Galiza (dúas horas) aproveitada para fixar unha nova, peculiar e pintoresca “doutrina galeguista”, que culminaba coa tradución ao español dun fragmento do “Alba de Groria”, discurso pronunciado polo patriota exiliado Daniel Castelao o Día da Patria Galega de 1948, publicado no número 463 de “A Nosa Terra” (xullo de 1948), e incorporado ao libro IV do Sempre en Galiza, segundo me confirma na mañá de hoxe a amiga e camarada Pilar García Negro.

Ollen o escándalo. O Presidente do Goberno galego traducindo ao español a Castelao nunha sesión formal do Parlamento de Galiza. Isto dío todo. Un Presidente “galego” reconvertido en asasino do legado e da obra de Castelao 60 anos após a súa morte. E todo isto, seica, no nome da liberdade e do galeguismo. Nobres e fermosos conceitos prostituidos por quen ten a obriga legal de defendelos. É o propio Castelao quen se revela e quen lle responde a este hipócrita, acomplexado, desprezábel e indigno Presidente:

“Eu non cultivei endexamais a arte pola arte. A arte para min non foi máis que un elemento, un recurso, un meio de expresión. Co lapis ou a pluma só quixen ser intérprete fiel do meu povo, das súas dores e das súa esperanzas. Debuxei sempre en galego; escribín sempre en galego; e se tirades o que hai de galego e de humano na miña obra non ficaría nada dela.”

Xa pode ir agora Núñez Feixóo, el e a súa recua, outravolta, ao Panteón de Galegos Ilustres, e depositar flores no sartego do patriota de Rianxo. A desvergoña non ten limites para este fato de ruíns que conforman un goberno patético e infame, incompatíbel cos principios que defenderon até as últimas consecuencias nacionalistas como Castelao. Resulta incríbel que, 60 anos depois do falecemento do Irmán Daniel, haxa aínda quen, como Núñez Feixóo, asuma coa máxima obediencia as directrices que naquel entón (1950), e con motivo da súa morte, enviaba a franquista “Dirección General de Prensa”:

“Habiendo fallecido en Buenos Aires el político republicano y separatista gallego Alfonso Daniel Rodríguez Castelao se advierte lo siguiente: la noticia de su muerte se dará en páginas interiores y a una columna. Caso de insertar fotografía, esta no deberá ser de ningún acto político. Se elogiarán unicamente del fallecido sus carácterísticas de humorista, caricaturista y literato. Se podrá mencionar su personalidad política, siempre y cuando se mencione que aquella fue errada y que se espera de la Misericordia de Dios el perdón de sus pecados. De su actividad literaria y artística no se hará mención alguna del libro “Siempre en Galicia” ni de los álbumes de dibujos de la guerra civil. Cualquier omisión de estas instrucciones dará lugar al correspondiente expediente.”

No ano 2010 ao Presidente da Xunta non lle van abrir ningún expediente. Nin tampouco llo abrirían no 1950. Porque é fidel e servil criado desa mesma corrente de opinión que masacrou patriotas galegos naquela altura, e a mesma que hoxe persegue sen escrúpulos a existencia mesma do pobo galego con lingua e cultura de seu. Pobre Galiza, non te mereces gobernos nin presidentes mezquinos como os que padeces. Irmán Daniel, asasinado 60 anos despois da túa morte. Os seguidores da túa obra e do teu exemplo, os teus fillos, seguiremos adiante co teu legado. A loita continúa, Irmán.

A esquerda fíxose progre. R.I.P.

2010-03-18T11:02:00.003+01:00

Pouco ten a ver esta progresía coa que noutros tempos defendía a ampliación das liberdades públicas

BAUTISTA ÁLVAREZ
Terra e Tempo

¡Tempos aqueles! Tempos aqueles cando a esquerda era o reverso da dereita. A esquerda dos escravos que loitaban por tronzar as cadeas, por darlles de comer aos que non tiñan pan. Para ela estaba claro que o mundo se dividía entre servos e señores, e que a confrontación social estaba entre amos e criados. Ben sabía que pouco importa mudar de roupa, se debaixo dela fica sempre a mesma mona, e que para redimir o mundo hai que comezar por transformar a base.

Agora fíxose progre. Pouco ten a ver esta progresía coa que noutros tempos defendía a ampliación das liberdades públicas. ¡As liberdades! Pouco terán de públicas cando ao rico lle permiten escoller entre un leito de plumas ou de la, mentres o pobre ten que durmir na campía ou debaixo dunha ponte. O pensamento burgués resolveu de maneira axiomática a contradición aparente. A contradición que subxace entre a ponte do servo e a cama do señor. Quen dorme á intemperie non é por reprimido. Ou é por folgazán ou por unha eiva conxénita, coma a neno que naceu co tangaraño. Así apanda a natureza e os malos espíritos coas culpas do sistema.

Esta é a interpretación da liberdade preferida polo país que lle adicou unha estatua. Agás para niño de paxaros ou lecer de turistas, para pouco máis serve esta dama de ferro de duascentas toneladas. O presidente Gover tivo o acerto de situala a grande altura e ollando cara o mar, non fose caer na tentación de utilizar o facho que leva aceso na man dereita para porlle lume a Wall Street. Pois ben, ese país, sen pontes dabondo para dar pousada aos seus eivados, vai levar a democracia -a golpe de balazos- a Irak e Afaganistán, após de rematar con éxito a misión civilizadora en Indochina. Autoproclamado redentor dos pobos, pensa que a única semente de liberdade está monumento erixido na insuíña de Bedloe en Nova York.

E cando foi a Vietnam de misioneiro, para esconxurar a selva con bombas de napalm, aquela esquerda, a que non fora aínda tocada polo tangaraño pequeño burgués da progresía, saíu á rúa e dirixiu o seu dedo acusador contra o imperialismo ianqui. Agora anda ocupada con noutras cousas. En acabar co Sida, para que os negriños de África non teñan que escoller entre morrer doentes ou de fame. En darlles auga aos que non teñen pan que levar á boca. En integrar dócil e mansamente dentro do sistema os que o sistema previamente marxinou. Non sae á rúa en manifestación, pero adorna as lapelas con elegantes lazos de cores nas efemérides escolleitas para lavar conciencias. Tamén participa, gabanciosa de ser ben criada, hipócritamente compunxida, nas exequias que o poder organiza para honrar os defuntos que enviou para matar. Mortos que foron vítimas da crueldade terrorista, xa que caeron derrubados por balas que non pasaron pola pía bautismal do invasor. As bombas deste, purificadas no santuario imperialista, non son armas letais. É auga bendita que o ceo envía para redimir infieis. Os cruzados de hoxe profesan o mesmo credo que no medievo defendían os guerreiros acaudillados, entre outros, polo duque de Lorena. Daquela, as ansias redentoras de Occidente deveceron, dalgunha maneira, cando Colón atopou camiños novos para chegar ás riquezas do oriente asiático. ¿Acougará agora cando os pozos do Golfo Pérsico deixen de xurrar petróleo?

Antes, a esquerda europea mobilizábase cando os USA facían as guerras unha a unha. Agora a progresía permanece calma cando as fai a pares. Primeiro baixou o puño, para agachar a cabeza deseguido. Substituíu a ideoloxía proletaria polos fetiches que puxeron de moda os teóricos burgueses. Non está mal que se pelexe a gratuidade da pilula anticonceptiva, pero semella unha provocación se esquecemos os que remexen no caldeiro de lixo á procura de produtos caducados para alimentarse. Non estou a falar dunha favela brasileira. Pasemos calqueira noite polos colectores que hai ás portas dos supermercados de por aquí. A educación sexual obrigatoria, os obradoiros de masturbación, a min lémbrame aos vomitorios nos que os patricios romanos trousaban o seu fastío. Para educación, a que imparten os maleducados contertulios da televisión.

Cantos pensionistas, a maioría con pagas inferiores aos catrocentos euros, teñen que aboar facturas arrepiantes para repor a dentadura ou curar unha enfermidade ocular. A preocupación da esquerda, da esquerda, da esquerda que os burgueses consideran obsoleta, está nos ollos e nos dentes. A progresía de agora dá preferencia de paso -¡manda truco!- aos trasplantes de sexo na sanidade pública. Por se faltase algo, o país que está a desangrarse pola agonía dos sectores produtivos, aínda ten o humor de organizar exposicións eróticas. Pobres si, pero orgullosos da nosa riqueza progresista.

O sistema atopou a maneira de protexerse, desviando a rebeldía por carreiros que non conducen a ningures. Por exemplo, promovendo ONGs, que dun tempo para acá inzan tanto coma a grama. Veñen sendo o sucedáneo daquelas aristocráticas damas da caridade, que presidían todas as mesas petitorias. ¡Que sería destas damas se non houbese pobres para desfacerse dos farrapos xa excluídos pola moda! Terían que matar o tempo no espello ou xogando ao bridge. Os labregos morren ás veces dun simple andazo. Os aristócratas, cando non poden saír de caza, dunha epidemia de aburrimento. Teño unha sincera consideración polo ecoloxismo. Amóscame, con todo, que sexan valedores de animais e non de proletarios. Ou que no Parlamento Europeo os Verdes se alien coa dereita -de cor azul- para poñer morado o vermello réxime de Cuba. Por certo, ¿por onde andan os ecoloxistas españois cando na pel de touro se celebran as touradas?

A progresía de hoxe ven sendo a filla ideolóxica daquela gauche divine que non tardou en trocar a revolución pola business. Farda moito falar de progreso e democracia, xa que serve para ocultar as inclinacións reaccionarias dalgunhas organizacións políticas. Coma ese partido, hai pouco destetado, dirixido por unha fémina que ousou televisar a xenofobia que España sente por Galiza. Para min non merece outro respeto que mostrarlle a miña digitus impudicus, pois coido que lle compre para tapar algún buraco necesitado. A súa torpeza consistiu en erixirse portavoz da xenreira que sempre nos tiveron os hispanos. A que puxeron en verso os Lope de Vega, Quevedo, Tirso de Molina, Calderón e Góngora. Ou sexa as máis floridas plumas do século de ouro. A que incorporou a RAE cando define o xentilicio. Contra iso non hai reprobacións que sirvan. Galiza imporá respeto -dixo Castelao- cando sexa capaz de declararse independente. Como fixeron en Kosovo. "Galicia non debes chamarte nunca española..." laiábase a nosa dignidade nos versos de Rosalía. Eu concreto o meu parecer no seguinte siloxismo en bárbara. Premisa maior: a xenofobia consiste na aversión ou hostilidade aos estranxeiros. Premisa menor: en España está xeralizada a xenofobia con Galiza. Ergo: os galegos somos estranxeiros en España. Vede a nosa condición nacional científicamente razoada pola lóxica escolástica.

Son consciente de que este artigo pode enfurruñar a esquerdistas de boa fe, a sinceros nacionalistas, que nalgún momento se deixaron engaiolar polo reclamo da progresía. Pídolles excusas. Ben sei que caeron por incautos, non por desviación ideolóxica. Son fumadores pasivos do opio co que o sistema fumigou a sociedade. Están a tempo de curarse. Se toman en consideración o meu consello, a experiencia serviralles de vacina, fará que madurezan para sacudirmos o xugo do pasado e derrubarmos entre todos a prisión na que seguimos engaiolados.

"Feito en Galicia" ou como deturpar o nome do país

2010-03-17T21:27:00.004+01:00

"GRAVE FRAUDE"
GZnación

Na mañá de hoxe Carme Freire Cruces, Secretaria Xeral do SLG, denunciou en rolda de prensa a "grave fraude" para produtores/as e consumidores/as que suporá esta proposta de etiquetado de produtos supostamente galegos.
Na proposta de etiquetaxe realizada pola Consellaría do Medio Rural o pasado venres 12 de marzo, no marco da Comisión Permanente do Consello Agrario, a catalogación "Feito en Galicia" non só se lle porá á materia prima producida na Galiza, senón que aquelas empresas que teñan razón ou sede social aquí, polo tanto que elaboren, transformen ou comercialicen no país, xa terían dereito a empregala.
Co voto particular en contra do SLG, mais co voto favorábel das outras organizacións agrarias e da CMR, autora da proposta, aprobouse o pasado 12 de marzo unha iniciativa que "pretende aproveitarse do prestixio dos produtos galegos", arestora fortemente lexitimados no mercado en base ao bo facer histórico do noso sector produtor, das características produtivas propias da nosa terra e dun cada vez maior sentimento de valoración e apoio por parte dos consumidores e consumidoras á produción e ao medio rural da Galiza, explican desde o sindicato labrego.
A Consellaría do Medio Rural vén de poñer sobre a mesa un proxecto "que se burla" dos consumidores e consumidoras ao tentar confundir mediante unha etiqueta os produtos feitos con materia prima propia do país con aqueles feitos con materias primas de calquera latitude, xa que levarían a mesma identificación, alerta o sindicato.
Polo tanto, se temos mel da China, con noces de California, envasado por unha multinacional que ten a industria instalada en Viana do Bolo, xa poderiamos dicir que é produto "Elaborado en Galicia".

Estas medidas "dinamitan", polo tanto, unha personalidade produtiva construída polos nosos labregos e labregas ao longo dos séculos, "unha sorte de valor engadido presente nos nosos produtos", que en troques de ser potenciado para axudar ao mantemento dun tecido produtivo e un mundo rural vivo neste país, vén de ser agora secuestrado e deturpado por unha proposta comercial que cede de balde todo o noso prestixio a aquelas empresas instaladas agora ou no futuro no noso territorio, critican.
Carme Freire Cruces cualificou de "desfachatez" a actuación da Consellaría do Medio Rural "ao deixar en mans de calquera tipo de industria, galegas ou multinacionais, a posibilidade de comercializar con esta calidade", ao tempo que de cara á opinión pública a CMR argumenta a defensa da agricultura e gandaría galega, apostando na realidade pola súa destrución, mediante accións de confusión no mercado das cales é bon exemplo esta medida de etiquetaxe proposta.
Os produtores e produtoras do Sindicato Labrego Galego iniciamos unha campaña de denuncia na que procuraremos a complicidade de toda a sociedade, ao tempo que barallamos a posibilidade de iniciar accións legais que bloqueen esta tentativa de confusión.
Para o Sindicato Labrego Galego, a única proposta de etiquetaxe válida, e que así foi trasladada a CMR o pasado venres, catalogaría como produtos "Feito en Galicia" só aqueles que, frescos ou transformados, empregan unicamente materias primas criadas ou cultivadas na nosa terra.

Feijóo non respecta nin a Castelao

2010-03-17T19:54:00.005+01:00

Feijóo remata a sua intervención no Debate do Estado da Autonomía cun texto de Castelao traducíndoo ao castelán. Xa é o colmo cando o seu discurso ao longo de todo o debate transcurriu en galego. Seica non é a primeira vez que Feijóo castelaniza a Castelao, o presidente galego leu o mesmo parágrafo de 'Alba de Gloria' durante a presentación dos actos de Galicia en Fitur, o mesmo acto no que Roberto Varela pronunciou o famoso "Desván de los Monjes". Ainda que dende o PpdeG quixeron dar explicacións eu penso que sobran, cando se atreve con Castelao é que realmente o galego está en perigo.

Sr. Feijóo, Castelao o dixo deste xeito:

"Dende as chairas de Lugo, inzadas de bidueiros, ata as rías de Pontevedra, oureladas de piñeirais; dende as serras nutricias do Miño e a gorxa montañosa do Sil, ata a ponte de Ourense, onde se peitean as augas dentrambos ríos; ou dende os cabos da costa brava da Coruña, onde o mar tece encaixes de Camariñas, ata o curuto do monte de Santa Tegra, que vence coa súa sombra os montes de Portugal, por todas partes xorde unha alborada de groria".

RECLAMAMOS A RETIRADA DO DECRETAZO CONTRA O GALEGO

2010-03-15T21:22:00.004+01:00

A plataforma Queremos Galego, constituída por case 700 entidades do máis diferente tipo, chama a sociedade a unha mobilización constante até a retirada deste decretazo contra a lingua galegaRexeitamos o decretazo presentado polo goberno de Alberto Núñez Feijóo polos seguintes motivos:.

1-Porque non garante que os estudantes finalicen cada etapa educativa coas destrezas lingüísticas tamén en galego.
2-Porque as nenas e os nenos das cidades e principais vilas non terán ningún contacto co galego até cumpriren os seis anos. Toda a escolarización en educación infantil será na chamada “lingua materna” maioritaria das familias.
3-Porque é unha proposta feita de costas á sociedade galega. Non coñecemos outro goberno democrático do mundo que conte cun rexeitamento unánime a unha reforma educativa e que siga adiante a pesar de ter en fronte a todos os sindicatos, todas as asociacións estudantís e –excepto unha- todas as asociacións de nais e pais.
4-Porque aplicar este decretazo vai supor enfrontamentos nos centros. A Xunta fai deixamento das súas funcións e traslada o problema ao profesorado, ao estudantado e ás familias, que serán parcialmente consultadas.
5-Porque estas consultas parciais ás familias son pura propaganda da Xunta, pois en infantil preguntarase pola lingua familiar para que o ensino só se imparta no idioma da maioría e en primaria preguntarase cada catro anos por cal bloque de materias se pode impartir en galego. Neste disparatado deseño non se tiveron presentes nin criterios pedagóxicos nin o dereito a unha educación en igualdade.
6-Porque este decretazo vulnera leis básicas (a Lei de normalización lingüística), acordos unánimes do Parlamento (o Plan xeral de normalización da lingua galega) e tratados internacionais sobre dereitos lingüísticos (a Carta europea de linguas rexionais ou minoritarias).
7-Porque este decretazo estabelece que a Consellaría de Educación pase a fomentar a edición de libros de texto en español e en inglés, a pesar de contaren cun mercado editorial fortísimo. A Xunta diminuirá así os fondos económicos para a promoción de material pedagóxico en galego, a pesar de ter serias carencias aínda en moitos ámbitos.
8-Porque abre as portas a que se expediente ao profesorado que imparta en galego algunhas materias, como matemáticas, física e química e tecnoloxía.
9-Porque con esta norma pasamos a ser a única comunidade do Estado español na que se limita que algunhas materias non poidan ser nunca impartidas na lingua propia e na que se posibilitará que os nenos e as nenas non o escoiten na escola (salvo como actividade extraescolar) até faceren os seis anos.
10-Porque é unha agresión á dignidade da nosa cultura que haxa un goberno da Xunta que ande ás patadas coa lingua propia do noso país.

Ante esta situación, cómpre continuarmos cunha mobilización intensa, á cal está chamada o conxunto da sociedade, tanto falantes de galego como falantes de castelán. O goberno de Núñez Feijóo quere acelerar a extinción do galego, levándonos a un marco legal preautonómico. De nós depende evitalo!

PAREMOS O DECRETAZO CONTRA O GALEGO!

O Plan de Ordenación do litoral (POL) consolida a eucaliptización da costa galega

2010-03-15T18:36:00.003+01:00

Revelarse frente ao POL é loitar polos nosos intereses nacionais e contra a continuidade de políticas expoliadoras dos nosos recursos

Carme Da Silva Méndez

O POL, que ven de presentar a Xunta de Galiza e que pretende aprobar definitivamente ao longo deste ano 2010, supón una nova agresión á paisaxe galega e aos seus recursos naturais. O criterio empregado no POL para estabelecer as protección de bosque ou outras figuras de protección da paisaxe costeira (unidades de paisaxe ou ámbitos de recualificación) supoñen na práctica a consolidación e perpetuación da eucaliptización da costa galega, sen que se albisque en todo o documento ningunha medida para pór freo e facer retroceder esta situación.

Facendo un percorrido polo litoral galego obsérvase fácilmente que un dos maiores problemas de degradación que ten sufrido durante décadas é a desaparición dunha parte moi importante dos seus bosques costeiros e a súa substitución por monocultivos de eucalipto e piñeiro.

Esta reforestación das terras costeiras galegas, incluíndo unha parte importante de terras agrarias, supuxo unha modificación radical da paisaxe costeira galega, o abandono dos seus usos tradicionais e a explotación-expoliación de importantes recursos naturais da nosa nación para fornecer de madeira de baixo prezo ás industrias vinculadas á primeira transformación. O principal beneficiario, con moita distancia, desta situación é o grupo empresarial ENCE. Todas as galegas e galegos somos sobradamente coñecedores dos prexuizos que para o noso país supuxo esta situación, tanto desde o punto de vista económico, como social e ambiental.

O POL non propón ningunha medida de recuperación dos bosques costeiros galegos e consagra a situación actual de eucaliptización do litoral.

As proteccións de bosque que aparecen recollidas no POL constitúen elementos discontínuos e de escasa entidade desde o punto de vista da recuperación ambiental. Na maioría dos casos está constituída por manchas de vexetación próximas aos núcleos de poboación, ou dentro dos propios núcleos, que nada se teñen a ver coa entidade e funcionalidade dun bosque. Esta concepción residual é a que aparece recollida na literatura do propio documento (Véxase no título IV, capitulo 1, apartado 5: áreas do plan de ordenación do litoral)

O POL deixa o noso monte aberto á súa explotación por grandes grupos alleos aos intereses do país.

Ningún dos espazos de monte suceptibeis de protexerse e recuperarse, e son moi numerosos ao longo do litoral galego, teñen ningunha protección no plan do litoral. Este documento amosa unha intencionalidade clara de deixar calquera destes espazos libres de ningún impedimento ou traba que no futuro imposibilite que segan a explotarse e estragarse como na actualidade, e en beneficio de grandes grupos empresariais que ven o noso país como fornecedor de recursos (ENCE, grandes corporacións enerxéticas, etc).

Observando as unidades de paisaxe incluídas no documento (Título III, Paisaxe) aprézase ás claras a concepción coa que está elaborado a totalidade do documento. Resulta profundamente clarificador que para determinar o carácter tradicional dos asentamentos poboacionais se empreguen os voos dos anos cincuenta, e este mesmo instrumento non sexa empregado para determinar a situación tradicional dos montes costeiros e, en consecuencia, propoñer medidas tendentes a súa recuperación e explotación racional.

O POL é un documento feito para un país colonizado

Estamos diante dun documento feito de costas aos intereses da maioría social galega, que mentres considera erros asentamentos tradicionais da nosa costa ligados a sectores produtivos fundamentais no noso país (pesca, marisqueo...), mantén e consolida a degradación con monocultivos dos montes costeiros galegos. Queda ben patente que intereses subxacen destrás do Pol: perpetuar unha situación de dependencia económica e degradación dos nosos recursos naturais. É un documento feito para un país colonizado. Revelarse frente ao POL é loitar polos nosos intereses nacionais e contra a continuidade de políticas expoliadoras dos nosos recursos.

Mágoa que...

2010-03-15T18:16:00.002+01:00

¡Que desperdicio de aprendizaxe infantil! ¿Quen nos roubou a conciencia de colectividade e de pobo?

Xosé Luís Rivas (Mini)

Corría o ano 83. Tras a concentración parcelaria e a roturación de montes a parroquia medraba día a día. O número de cabezas de gando crecía, o leite comezábase a pagar ben, a xente aumentaba a superficie de pasto cos chamados prados artificiais, e víase mellorar ata a cara dos nenos. Todo bulía, todo era un ferver: cortes modernas, (cativas pero novas), pozos de purín, tractores de segunda man... e unha terrible confusión sobre o que había que facer: saneamento, vacas de alta produción, desfacerse das rubias de sempre, praderías artificiais, caleado de fincas. Discutíase... e todo se movía polo que comentaban este ou estoutro. Os técnicos agrarios que deberían orientaren esta revolución socioeconómica brillaban pola súa ausencia. Daba a impresión de estaren sós, algúnha xente de extensión agraria para facilitar as subvencións e pouco máis. A Administración non estaba para asistir a este parto. Eu coido que non crían na xente, nas potencialidades deste pobo Galiza , tampouco hoxe cren.

Pero na aldea da miña escola todo bulía. Varias xeracións forxando a un tempo o futuro. Todo aderezado cunha ilusión infinita nun pobo que fora secularmente tachado de incrédulo. Era asistir a un espectáculo que emocionaba a calquera. Moitos foran caseiros das medias e conseguiran mercaren as terras ós amos, xa cumpriran un vello soño. Mais outra vez tocaba andar e non de calquera maneira.

Arredor do motor do pozo que estaba pegado á escola fíxose un espazo de area para xogaren os nenos. Cando chegaba maio, os seus xogos eran faceren silos, carrexar cos tractores de plástico, premer a herba, empacar...

Cando no silencio do traballo escolar se sentía o rombar, pola pista, de calquera maquinaria agrícola, a algarabía infantil identificaba cal era e a que veciño pertencía. Os novos modelos de tractor ou empacadora estaban na boca de todos.

Os rapaciños tamén participaban pois nese bulir da parroquia. Os seus soños corrían de par dos soños das xentes do País que labraban un novo e venturoso futuro de modernización, de celebración da chegada da democracia e dos novos tempos que prometían a xustiza que por sufrimento histórico lles correspondía. Os heroes dos meus alumnos eran aqueles veciños que mellor manexaban a maquinaria agrícola.

Mágoa que a cota leiteira e sobre todo a pouca fe dos gobernantes nas potencialidades deste pobo aldeán e traballador de sempre, deran ó traste coa promesa que andaba no vento.

Só dous daqueles rapaces seguen a exerceren o nobre oficio de gandeiros, o resto daquela xuventude marchou buscando un traballo de mil euros ó mes con horas libres e vacacións. Vai para sete anos que a escola pechou e as pistas forman parte da "rota do colesterol" da avellentada poboación.

A Mesa di que o novo decreto leva ao galego a unha situación preautonómica e anuncia mobilizacións

2010-03-15T10:56:00.002+01:00

O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística e un dos voceiros da plataforma Queremos Galego, Carlos Callón, considera que o novo decreto presentado que regulará o uso das linguas no ensino leva ao galego a unha situación "preautonómica, pois convérteo nun coñecemento opcional até que se cumpran os seis anos, abre as portas a que se expediente a profesorado por impartir determinadas materias neste idioma e non garante as competencias comunicativas nesta lingua”.
Así, Callón alegou nun comunicado que "Núñez Feijóo quere que este sexa o decreto para acelerar a extinción do galego e agora tócalle á sociedade, tanto aos que falan galego como aos que falan castelán, mobilizarse con máis forza para parar este despropósito”, subliñou.

Así mesmo, o presidente da Mesa asegura que as liñas anunciadas polo conselleiro de Educación, Xesús Vázquez son “en todo o fundamental, as mesmiñas” que as xa presentes no texto coñecido ata o momento. Sobre a decisión de que as materias de matemáticas, tecnoloxía e física e química non se impartan en galego, Callón lembra que non hai "ningún criterio pedagóxico ou racional que sustente tal desatino”.

Por iso, esta organización convocou diversas mobilizacións en contra desta nova normativa hoxe en diferentes puntos da comunidade, como Santiago de Compostela, Vigo, A Coruña, Lugo, Ourense, Noia, Vilagarcía, Pontevedra, Ferrol, A Pobra do Caramiñal, Foz, Carballo ou A Estrada.

Queremos Galego convoca

2010-03-14T20:17:00.003+01:00

a toda a sociedade a unha mobilización xeral contra o retroceso de anos que significara para a nosa lingua propia, o proxecto de decreto contra o galego presentado ás agachadas na mañá do sábado 13 de marzo.

Arestora, están confirmadas concentracións comarcais para o serán deste luns 15 de marzo nos seguintes lugares:

- Santiago de Compostela: ás 20 horas na Praza do Toural
- Vigo: ás 20 horas na Rúa do Príncipe (diante do MARCO)
- A Coruña: ás 20 horas na Praza de Pontevedra (diante do instituto)
- Ourense: ás 20 horas na Avenida da Habana (diante do edificio administrativo da Xunta)
- Lugo: ás 20 horas na Rolda da Muralla (diante do edificio administrativo da Xunta)
- Pontevedra: ás 20 horas na Praza da Peregrina
- Ferrol: ás 20 horas na Praza de España (diante do edificio administrativo da Xunta)
- Vilagarcía de Arousa: ás 20 horas na Praza de Galiza
- Noia: ás 20 horas diante do Concello
- A Pobra do Caramiñal (para toda a Barbanza): ás 20.30 no Cantón da Leña
- Foz: ás 20 horas diante do Concello
- Carballo: ás 20 horas diante do Concello
- A Estrada: ás 20 horas na Praza do Concello

Nas próximas horas pode ser que se vaian confirmando máis concentracións en máis puntos do país.

Para máis información pódese consultar a web de queremos galego. www.queremosgalego.org

Pola nosa lingua, nin un paso atrás!

Feijóo estoxa o galego.

2010-03-12T12:22:00.002+01:00

A Feijóo amólalle que o secretario de Estado de Cooperación Territorial, Gaspar Zarrías, use o galego na carta que lle enviou para pedirlle unha resposta á proposta concreta respecto o conflito sobre a Lei de Caixas. Ao marxe da polémica liorta da fusión das caixas, suliñar outra vez o desprezo do xefe do Executivo Galego polo o idioma de Galiza censurando a “intolerabel falta de respecto” que supón ao seu xuizo a misiva de Zarrías a quen calificou como un “singular secretario de Estado que recibe clases de galego as fins de semana”.

Anxela Loureiro no cole Chans

2010-03-12T08:38:00.005+01:00

Non lembro a Simón tan ledo por ir a escola como hoxe. A visita de Ánxela Loureiro ao cole Chans tiñao afervoado. Levantouse cedo, vestiuse axiña e púxose guapo e namentres almorzaba púxome ao tanto de Fol o caracol, personaxe principal da Viaxe de ida e volta. No conto relatase as andanzas do animaliño unha vez que sae do seu hábitat para poñerse en contacto co mundo dos humanos. Andanza que comeza nunha leituga que alguén cortou onde vivía. Situacións cómicas e perigosas como esquivar fervenzas de billas, bolsas de lixo, arañeiras, lambetadas de cadela... mais ao que tiña mais medo era a uns seres chamados persoas. Todo volve a normalidade cando volve ao seu medio natural.

De seguro vai gozar dunha estupenda xornada.

Un bico Simón.

Orixinalidade e improvisación no FestivAlt vigués

2010-03-11T13:31:00.004+01:00

Xa consolidado cando aínda non cumpriu unha década, o ALT achega un ano máis as artes escénica á cidadanía. En Vigo desde este xoves e até o sábado 20.

A compañía francesa Etxea, a valenciana Losquequedan e tamén chegada de Francia, a Café Klash. Son as tres propostas que protagonizarán a inauguración da novena edición do festival ALT, que comeza este xoves 11 de marzo en Vigo.

Unha aposta novamente por algunhas das propostas máis frescas no ámbito das artes escénicas contemporánea. Traballos arriscados, mesturas de distintas linguaxes artísticas e novos creadores. Serán en total até o sábado 20 até doce espectáculos en espazos como o CUVI (Universidade de Vigo) o MARCO (Museo de Arte Contemporánea de Vigo) e a Casa das Artes.

''Exstrada'' é a proposta de Frédèric Etcheverry e Gloria Aras, compoñentes do grupo Etxea, ás 13 horas no CUVI e ao longo do día nas rúas da cidade. É unha peza a medio camiño entre a danza e o teatro de rúa, un paseo interactivo que pon en relación aos artistas co espazo urbano e cos viandantes. O público é parte desta peza que se articula arredor da presenza, da improvisación, do movemento e da composición instantánea. Doutra banda, ''Hier j'ai collé des timbres et écrit des adresses á la main...'' é o espectáculo dos franceses Café Klash e 'Borrón#8' é o espectáculo da compañía valenciana Losquequedan. Unha peza, a dos valencianos, que trata de formular unha crítica ao sistema de produción e distribución das artes escénicas, analizando o funcionamento das subvencións, os períodos pechados de produción e as súas consecuencias na creatividade. Café Klash pecha esta primeira xornada ás 21h30 na Casa das Artes, cunha proposta na que un bailarín e un xograr confrontan as súas disciplinas, cuestionándose o seu carácter íntimo ou oficial e a súa materialidade.

Programa

Xoves 11 de marzo
CUVI - CIDADE UNIVERSITARIA (Centro comercial da cidade universitaria)
Espazo entrada o teatro
14h.
Cía Etxea
"Exstrada"
MARCO
20h.
Cía Losquequedan (Valencia)
“Borrón 8”
CASA DAS ARTES
21.30h
Cía Café Klash (Francia)
“ Hier j’ai collé des timbres et écrit des adresses à la main…”
**Xoves 11,12 e 13 de marzo

Polas rúas da cidade
Cía Etxea
"Exstrada"

Venres 12 de marzo
MARCO
19h
Conferencia Oscar Cornago y Carlos Marquerie
“Testigo casual de mi tiempo" (ALT e o proxecto 0 de "La política de las palabras")
CASA DAS ARTES
21.30h
Cía Histrión (Andalucia)
“del maravilloso mundo de los animales: los Corderos”

Sábado 13 de marzo
MARCO
20h e 20.30h (dous pases)
Monse Penela (Madrid)
“Luz de gas”
CASA DAS ARTES
21.30h
Elena Córdoba (Madrid)
“La mujer de la lágrima"

Domingo 14 de marzo
CASA DAS ARTES
19h
Pablo Fidalgo y Estefanía García (Galicia-Valencia)
“La democracia”

Xoves 18 de marzo
MARCO
20h
Sleepwalk Collective…..(Euskadi y GB)
“As The Flames Rose We Danced To The Sirens, The Sirens”
CASA DAS ARTES
21.30h
Cía Ertza (Euskadi)
“Zoo (bestias trajeadas)"

Venres 19 de marzo“Especial Galicia presenta”
MARCO
20h
Carolina Fernández
"Arquitecturas interiores"
CASA DAS ARTES (1º ANDAR)
19h
Alfonso Rivera
“Water spring (silent drama)”
CASA DAS ARTES (planta baixa)
21.30h
Uxía P. Vaello e Borja Fernández
“Renwid, fantasías en 1987”

Sábado 20 de marzo
MARCO
20h.
Cía Vero Cendoya (Cataluña)
“Bodegones de un alma”
CASA DAS ARTES
21.30h
Cía Mandaito Producciones (Andalucia)
“Días, pasan, cosas”

Eu non lle daría o gusto de sentirse a gusto en Galiza.

2010-03-11T08:14:00.006+01:00

XA QUE NON CALA.

Rosa Diez di que esta polémica non lle impedirá sentirse "a gusto" volvendo a Galiza. Achaca o "ruído" polo seu uso pexorativo do xentilicio galego ós que teñen "afán de notoriedade"

E dalle Xoana ao zoco

A deputada e presidenta de UPyD asegurou hoxe que, "os que máis ruído" fixeron polo uso pexorativo do xentilicio galego "fixérono porque o entenderon perfectamente" e "non tiñan ningún argumento". Simplemente aproveitárono" no seu "afán de notoriedade", xulgou.

Así mesmo, a dirixente de UPyD afirmou que esta polémica non lle impide sentirse "a gusto" volvendo a Galiza e advertiu que "a vantaxe dos non nacionalistas é que en calquera parte de España están en casa", polo cal afirmou que na comunidade "tamén" está en casa.

O PP quérenos facer calar

2010-03-10T13:58:00.003+01:00

Asegurábamos hai uns días que, mal que lles pese, este pobo seguirá adiante na defensa da súa lingua a súa cultura.

Terra e Tempo.

A decisión tomada pola Mesa do Parlamento esta pasada segunda feira de nin tan sequera admitir a trámite a Iniciativa Lexislativa Popular promovida por Queremos Galego evidencia, de xeito máis gráfico imposíbel, o terror do Partido Popular xa non a ter que debater no Parlamento, abertamente, sobre os dereitos lingüísticos das galegas e galegos no seu relacionamento coas administracións públicas ou no ámbito do ensino; senón o que para eles é peor, que ese mesmo debate se traslade ás rúas do país, "cara a cara", durante un período relativamente amplo. Xa non serían eles os que controlarían os tempos, axitando mediaticamente o "espantallo" da lingua a conveniencia, e xa non o poderían controlar, ademais, "a distancia", como mellor se lles dá: quer desde os medios quer desde as institucións e entidades que controlan.

A intensa campaña social de promoción e recollida de apoios para unha ILP como a que promove a plataforma cidadá da que participa activamente o nacionalismo significa afortalar "por abaixo", a pé de rúa, un debate social de seu tan revirado e manipulado como é o que xira arredor da lingua. Destecer a gran trapallada da imposición, explicarlle á xente con exemplos concretos todo o que está a desfacer o actual goberno e todo o que significa un proceso normalizador digno de tal nome, é xusto o que non quere, porque non lle convén, o Partido Popular. Para seguiren a gozar do poder no marco dunha sociedade tremendamente desinformada sobre si mesma, á galegofobia válelle calquera recurso: mesmo vulnerar, se for preciso, un dereito democrático tan básico como o de promover unha iniciativa lexislativa popular, garantido mesmo pola súa sacrosanta Constitución española. Toda unha declaración de principios, abofé!

Non importa. Asegurábamos hai uns días que, mal que lles pese, este pobo seguirá adiante na defensa da súa lingua a súa cultura.

Non verán os ollos do PP e os seus acólitos a Queremos Galego dobregarse.

10 de Marzo, Día da Clase Obreira Galega

2010-03-10T12:56:00.004+01:00

A CIG intensifica os actos do 10 de marzo. A central nacionalista esixe o aumento dos salarios, o descenso da temporalidade e o mantemento das pensións públicas. Tamén promove unha xornada de folga no metal de Pontevedra pola situación do naval.

Aumento dos salarios, creación de emprego e defensa das pensións públicas. Estas son as reivindicacións que levaron a CIG a ampliar as tradicionais mobilizacións do 10 de marzo, Día da Clase Obreira Galega. Gran parte de 2009 e o arranque de 2010 puxeron de manifesto a problemática particular do país: o tecido económico galego repousa nunha proporción maior que a media española nas pequenas empresas, que non están a resistir ben o alongamento das restricións de crédito.

O ininterrompido aumento do paro nos últimos meses así o confirma. Ademais, a ameaza de deslocalización de compañías de capital estranxeiro intensivas en persoal está de plena actualidade cos conflitos en Bosch e Sykes, dedicadas ao telemarketing, que ameazan o emprego de máis dun milleiro de persoas.

Así, o sindicato nacionalista convoca marchas na Coruña, Ferrol, Lugo, Ourense, Pontevedra, Santiago de Compostela e Vigo, a partir das oito, agás no caso da capital do Lérez que comezará media hora máis tarde. O lema da xornada é “O emprego, os salarios e as pensións deféndense loitando”. Suso Seixo, secretario xeral da CIG, incide en que existe a necesidade de “denunciar que as políticas do Goberno central e autonómico apuntan cara á moderación de salarios e a reforma do mercado laboral, que nós opinamos que non teñen nada que ver coa orixe da crise”.

CCOO maniféstase en Ferrol a partir das sete

Comisión Obreiras celebra os actos de conmemoración en Ferrol, como vén sendo tradicional. Comezan ás once da mañá coa ofrenda floral perante o monumento Dez do Marzal, que lembra os sindicalistas Amador Rey e Daniel Niebla, asasinados o 10 de marzo de 1972 mentres reclamaban un convenio xusto. Máis tarde, ás once e media, descúbrese a placa da praza de Manuel Amor Deus, que lembra o que fora primeiro secretario xeral do sindicato en Galiza, falecido hai case dous anos.

O acto central constitúeo a manifestación que sairá ás 19 horas da praza do Inferniño e que concluirá diante do Concello, na praza de Armas.

Como tamén vén sendo tradicional, UGT non convoca ningún acto específico, xa que non prefire centrar os actos reivindicativos no 1º de maio, Día do Traballo.

Touriño dimite como deputado no Parlamento galego

2010-03-10T12:50:00.003+01:00

Ocupaba un escano desde o 1997.O ex presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, vén de presentar a súa dimisión como deputado do PSdeG no Parlamento de Galiza.

O ex presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, vén de presentarlle a súa dimisión como deputado do PSdeG á presidenta do Parlamento, Pilar Rojo. O socialista, que dirixiu o bipartito do 2005 ao 2009, ocupaba un escano na Cámara galega desde o 1997.

A súa renuncia como parlamentario fíxose efectiva na segunda xornada da sesión plenaria desta semana, tras a intervención do secretario xeral do PSdeG, Manuel Vázquez, na quenda de preguntas ao presidente da Xunta.

O deputado menos activo

A súa renuncia coincide practicamente co aniversario das eleccións do 1 de marzo de 2009 que devolveron o PP ao Goberno galego e que levaron a Touriño a abandonar, ao día seguinte, o liderado do PSdeG. A través dun comunicado de prensa, quixo deixar constancia da súa "gratitude e recoñecemento aos galegos que lle outorgaron a súa confianza", así como aos seus compañeiros do Grupo Parlamentario dos Socialistas e ao resto da Cámara.

No que vai de lexislatura, Touriño –que apenas asistía ás citas parlamentares– nunca interveu nun Pleno e foi o deputado que menos iniciativas presentou. Na última reordenación do Grupo Parlamentar do PSdeG ao ex presidente da Xunta non lle foi asignada ningunha competencia.

Nova deputada

Ao presentar a súa renuncia, Pérez Touriño xa non estará presente no Debate sobre o Estado da Autonomía que se celebrará a próxima semana e que será o primeiro que protagonice o seu substituto na Presidencia da Xunta, Alberte Núñez Feixóo.

Touriño será substituído polo seguinte na lista por Pontevedra, Carme Caxide, natural da localidade pontevedresa de Cuntis, que foi deputada a lexislatura anterior e que volverá ocupar un escano na Cámara autonómica. Caxide Hervés é secretaria xeral do PSdeG en Cuntis e leva a área de igualdade na Executiva provincial socialista.

De Jove a Ginzo e El Bollo

2010-03-10T11:25:00.002+01:00

O mesmo día no que Varela pedía desculpas polos seus lapsus na toponimia, a Xunta remite un comunicado con "Puentenuevo" e "Sampayo"

Galicia-hoxe.com

Ás veces, son os trasnos dos tradutores. Outras é ignorancia. En plena hilaridade xeral polo desleixo do conselleiro de Cultura, Roberto Varela, no Desván de los monjes, a Xunta volveu demostrar que na toponimia teñen un continuo lapusus de memoria histórica: o pasado luns, unha nota de prensa sobre a desconexión analóxica botaba á luz términos como Puentenuevo, Puebla ou Sampayo.

Non son os únicos. Unha mirada á listaxe dos centros emisores de TDT do Ministerio de Industria resulta desoladora: non hai nin un só topónimo en galego, agás os que son indistinguibles da súa denominación en castelán. Noya, Puentedeume, Nogales, Valle del Oro, Puentes de García Rodríguez, Jove, Ribera de Piquín, Ginzo de Limia, Orense, Viana del Bollo, Creciente, Domayo, Oya, Tuy.. etc.

Transcorridos máis de 25 anos desde a oficialización dos topónimos galegos, a lexislación revelouse papel mollado, en especial para a propia Administración que ditou a norma. Carlos Callón, presidente da Mesa, é rotundo: "Con Cataluña non pasa o mesmo, pero con Galicia existen probas de desprezo cara á nosa cultura".

Facemos a proba do algodón coa mesma listaxe de TDT e ¡milagre!: todos os topónimos de Cataluña aparecen en catalán. "A verdade", subliña Callón, "é que se avanzou moito nos últimos anos, pero seguimos tendo eivas". A pesar de que existe unha lei estatal do 1982 para sinalizar as estradas en galego, o presidente da Mesa lembra que o galego é invisble nas autoestradas, coa excepción dalgúns carteis luminosos en bilingüe.

A Dirección Xeral de Tráfico é un dos organismos que vulnera, de xeito máis sistemático, a lexislación. A Mesa xa fixo varias campañas para darlles un toque de atención sobre a cuestión, "pero non se solucionou". Dentro de Galicia, ademais da Xunta, a toponimia oficial é, sobre todo, motivo de discordia na Coruña, onde o PP e unha forte corrente nos socialistas se opoñen á denominación única en galego. Des que existe un goberno bipartito na cidade, recoñece Callón, "gañáronse algúns espazos para o uso do galego". En moitos departamentos, porén, "permanece excluído, mesmo o topónimo oficial".

Vellas tácticas contra a nosa lingua

2010-03-09T22:09:00.003+01:00

Os inimigos da lingua galega atacan sempre deturpando as verbas e repetíndoas ata que callen na sociedade.

Terra e Tempo
A minusvaloración da capacidade que a dereita ten de facer reaccionar o seu raras veces adurmiñado electorado, así como a inxenua e falsa percepción de que os proxectís que a extrema dereita lanzaba a discreción eran simples granadas de fogueo, sen metralla, desprazaron ao bipartito ás bancadas da oposición. A mobilización da súa masa social, xunto coas consignas, fraguadas unhas nas forxas mediáticas madrileñas, cociñadas outras nos potes dos aprendices de bruxo galegos, puxeron Galicia aos pés dos resabidos cabalos do centralismo xacobino e convertérona en campo de experimentación exportable ás demais nacións e países con lingua de seu no territorio do estado.

O PP, que naceu co pecado orixinal da España Unha e da negación e ataque directo ao Título VIII da Carta Magna, mantén permanentemente esa estratexia iniciática, aplicando, máis ou menos abertamente, unha táctica dirixida polo sanedrín de FAES e ben servida por determinada prensa do país e polos acólitos de Galicia Bilingüe, acompañados na cerimonia da confusión pola extravagante e faltona Rosa Díez co seu oportunista UPyD. A dita táctica, consistente, nunha primeira fase, na intoxicación léxica, na estigmatización dunha verba limpa e fermosa ata a converter nun concepto noxento, é tan antiga como sinxela. Un meu profesor universitario, catedrático el, dicía: "aos viles adxuntos, non polo feito de seren adxuntos, senón de seren viles, hai que os escarnecer". Primeiro crismábaos de viles para poder logo zorregarlles. A segunda fase non precisa máis que espallar a consigna e repetila ata que boten fume os teletipos.

É sabido que Catón o Censor (segundo os seguidores de Rosa Díez, o nacionalismo galego está cheíño deles), tratasen de chícharos ou de cebolas os seus discursos, remataba indefectiblemente cun Delenda est Carthago. E Cartago rematou sendo destruída. A repetición monótona e insistente é práctica consubstancial a tódalas relixións por medio dos seus mantras, ladaíñas e salmodias. Lembro moi ben, cando miña avoa Xosefa, o día da Santa Cruz, nos facía repetir un milleiro de veces seguidas o nome de Xesús, intercalado, cada cento deles, cunha alusión a un tal Ghuerto de Ghosefás, ao que seica todos temos que ir, cando chegue a Parusía. Tan primaria é esta táctica de iteración que todos lembramos o sadismo infantil de lle repetir unha e outra vez e así ad nauseam unha verba ou frase a un neno ata conseguir que este se bote fóra de cristián e remate todo nunha liorta campal.

Cando o mastín americano, acompañado do gozoso cadelo español, decidiu apoderarse do petróleo iraquí, acordou que o ora pro nobis que conviña a tan materialista e vituperable acción era a verba "democracia"; lánzase a consigna e veña todo o mundo a repetir que do que se trataba era de exportar a democracia a Iraq. Democracia a canonazos! Cando en Madrid se traballa no xeito de conseguir exterminar as linguas das nacións periféricas do estado ad maiorem gloriam da España Unha, cerebros intelixentes para o malo, que diría miña nai, concluíron que ninguén ousaría se enfrontar á verba "liberdade", enfrontándoa eles, pola contra, á verba galego. E lánzase así a consigna da liberdade de elección dos pais, e empezan os demócratas de toda a vida, franquismo incluído, e, faltaría máis, galegos e amantes da lingua de Rosalía, a esixir liberdade de elección vehicular lingüística para os seus fillos, como se a lingua propia da nosa nación se nos puidese impoñer. A verba liberdade, agora, transformouse en antítese de lingua galega, que pasou a suxerir imposición. Que mágoa que aos habitantes de Ávila disque tamén se lles impón o español, o mesmo que aos de Berlín o alemán!

Mais quen se pode opor á verba liberdade? Soa fantástica, aínda que talvez non sobre lembrar o que Madame Roland, importante salonnière e muller do xirondino Jean Marie Roland, dixo, diante da guillotina que ía rematar coa súa vida, naquel 8 de novembro de 1793: "Ou liberdade, cantos crimes se cometen no teu nome". En Galicia, aplicáronse outra volta as vellas tácticas e, unha vez máis, funcionaron elas, contribuíndo a poñer aos actuais dirixentes nos postos de responsabilidade, desde os que, día a día, manteñen a teima de esnaquizar e eliminar a lingua do noso pobo. Triste papel o que andan a xogar o goberno de Galicia, os seus socios de Galicia Bilingüe e certa prensa ben subvencionada, que xa non é en absoluto a voceira de Galicia, por moito que tenten copiar a Zola, senón dos seus dadivosos amos.

Galicia non esquecerá nin a uns nin a outros e, por moita unción relixiosa que lle poñan, por moito fanatismo que consigan crear e por moito papaleisón que lles siga, mentres quedemos galegos nesta nosa terra, esta patulea de libitinarii non conseguirán enterrar a lingua propia desta vella nación que sempre remata respondendo con xenio, cando as cousas se torcen e non queda outra que meterlle a proa ao mar.

Março feminista

2010-03-09T21:54:00.002+01:00

Dentro das actividades organizadas para este mes pola Assembleia de mulheres de Vigo, o centro social REVOLTA acollerá o 13 de Março unha festa de bruxas acompañada de petiscos. No cartel editado pola assembleia informan de mais actividades nos diferentes locais sociais da cidade.

Toponimia deturpada, empeza a ser preocupante.

2010-03-09T14:48:00.000+01:00

A Xunta volve meter a zoca: despois de 'Desván de los Monjes' chega 'Puentenuevo'

No mesmo día que o conselleiro de Cultura rectificaba o seu "Desván de los Monjes", a web do Goberno publicaba unha nota de prensa sobre a desconexión analóxica con formas castelanizadas.

Vieiros: Galiza hoxe.

O conselleiro de Cultura, Roberto Varela, facía pública unha nota a última hora deste luns na que pedía desculpas por ter empregado de xeito disparatado os topónimos de Sobrado dos Monxes ('Desván de los Monjes') e Touro ('Toro'). Dende o seu gabinete aseguraban que todo se debía a unha tradución informática ao castelán que se fixo dun texto en galego. Mais a Xunta persiste no desleixo á hora de empregar a toponimia oficial (que segundo a lei só ten unha forma: a do idioma propio de Galiza).

Cando aínda non rematou a polémica sobre o "Desván de los Monjes", a Xunta volve demostrar o seu desleixo pola toponimia nunha nota de prensa publicada o mesmo luns pola tarde na súa páxina oficial. Nun anuncio dos próximos apagamentos analóxicos, faise alusión á desconexión dos centros de "Puebla", "Puentenuevo", "Puentenuevo II" ou "Sanpayo".

Resulta paradoxal que se faga uso desas formas deturpadas xusto a carón do nome oficial e correcto do concello, A Pontenova. En calquera caso, estas prácticas son o reflexo doutras tantas que se poden comprobar na web do Ministerio de Industria. Así, por exemplo, na listaxe de centros emisores da TDT pódense ver formas como "Puenteceso", "Ferreira Valle Oro", "Jove", "Nogales", "Carballino", "Ginzo Limia", "Orense-Barbadanes", "Creciente" ou "Domayo", ademais das reproducidas na web da Xunta. É sintomático que non aconteza o mesmo coas formas catalás, correctamente transcritas polo departamento do goberno español.

"Non che perdas"
A web de Turgalicia tamén se ve contaxiada polo uso da tradución automática sen revisión posterior. Grazas ao Tumblr As minhas historias, decatámonos de que ao pé desta páxina se pode ler: "Non che perdas: A Baixa Limia - Ou Courel - Vos Ancares - Ou Ribeiro - A Costa dá Morte"

Si que dixo "Desván de los Monjes" e hai probas

2010-03-09T14:45:00.003+01:00

Gz nación

ROBETO VARELA: MENTIREIRO
Si que dixo "Desván de los Monjes" e hai probas
Fai pouco que foi colgado o vídeo no que o conselleiro de Cultura, Roberto Varela, ofende de mala maneira o concello de Sobrado dos Monxes durante a presentación dunha campaña turística na Fitur en Madrid.

Varela, que tiña negado ter feito tal cousa, fixo oidos xordos perante as peticións de dimisión que se veñen reiterando desde o día que manifestou sen pudor que a cultura galega limita. Desta vez, Varela foi acusado de deturpar toponimia oficial, e na sua única forma lexítima, en concellos como Touro (Toro) ou Sobrado dos Monxes (Desván de los Monjes).

Mentiras no Parlamento

Foran os deputados da oposicións quen recriminaran a Varela esa actitude. Perante as acusacións, o conselleiro da Cultura afirmou no Parlamento da Galiza que «hai que ser estúpido para acreditar que eu dixen "Desván de los Monjes". Visto o visto, fica demostrado un feito moi grave, que é o de ter mentido perante a máxima instituición do país.

O concelleiro, que ocupou o cargo coa reivindicación de diñeiro público galego para a produción cultural en español por considerar esa lingua marxinada no noso país, queda novamente en evidencia. A proba está en forma dun vídeo que procede orixinalmente da web www.galiciavensientela.com, creada precisamente polo departamento que dirixe Roberto Varela para unha campaña de promoción turística de Galiza.

Agora pide perdón

A Consellería de Cultura e Turismo atribuíu o "erro" do titular deste departamento, Roberto Varela, a que o discurso que leu na feira Fitur o pasado mes de xaneiro fora escrito orixinalmente en galego e empregouse un tradutor informático, polo que o conselleiro pide "desculpas" e traslada a súa "rectificación".

Fontes de Cultura explicaron que o discurso que o conselleiro leu o pasado mes de xaneiro fora escrito en galego e foi traducido "esa mesma tarde empregando un tradutor informático". Esta ferramenta informática traduciu erroneamente a localidade de Sobrado doss Monxes por "Desván de los Monjes" e a de Touro por "Toro", topónimos incorrectos que leu na súa intervención Roberto Varela. Por iso, as fontes consultadas indicaron que o conselleiro recoñece "o erro cometido na lectura".

Ademais, Varela pide "desculpas" aos veciños de ambas as localidades polo que o departamento que dirixe cualificou de "lectura errónea froito dun descoido idiomático". Asimesmo, o conselleiro traslada a súa "rectificación" a quen aludiu na súa intervención parlamentaria o pasado 24 de febreiro, cando negou que empregase mal ambos os topónimos e dixo: "hai que ser estúpido para pensar que eu vou dicir 'Faiado dos Monxes'".

A Consellería de Cultura atribuíu a "vehemencia" de Roberto Varela na súa intervención parlamentaria a que conscientemente nunca se referiu ás localidades coruñesas con outro topónimo que non fose Sobrado dous Monxes e Touro".

Un vídeo colgado en 'Youtube' recolle a intervención polémica de Roberto Varela en Fitur, por mor do cal o BNG acusouno de "mentir" e reclamoulle unha "rectificación pública" no Parlamento.

Visibles por un día

2010-03-08T21:52:00.002+01:00

L-V

Os trazos físicos do ser humano serviron dende o primeiro momento como arma de diferenciación entre uns e outros. Uns, os dominantes, outros os dominados. A diferencia coverteuse en desigualdade. A existencia de dous corpos e dous órganos reproductivos diferentes provocou a subordinación da metade da poboación ante a opresión da outra metade.
Co paso do tempo esa subxugación foi mudando as súas formas de manifestarse e suavizando os seus comportamentos, pero segue a persistir. Só a súa existencia é quen de explicar que siga tendo lugar un oito de marzo no que recordar o día da muller traballadora.
Os datos achegados pola ONU referidos ao 2008 amosan que o 90% do diñeiro circulante no planeta está en mans de homes, ao igual que o 99% das terras, de aí que a pobreza afecte na súa maioría ás mulleres, do mesmo xeito que as enfermidades, o analfabetismo, etc. Só un 16% dos postos parlamentarios están ocupados por mulleres e, á súa vez, entre elas só se reparte o 14% das direccións empresariais. En moitos países avanzados as desigualdades fóronse limando no plano legal pero a brecha continúa existindo na súa visión real.

Chefa Ermo, Rosa González e Manola Arias, tres 'sindicalistas históricas' de Comisións Obreiras (CC.OO.), Unión Xeral de Traballadores (UGT) e Confederación Intersindical Galega (CIG) respectivamente, recordan que as reivindicacións non cambiaron, as mulleres seguen pedindo o mesmo: igual salario por igual traballo e formar parte dos órganos de decisión, das empresas, dos partidos políticos e dos propios sindicatos.
Chefa di que pouco cambiaron as cousas e considera que o único que se pode ver como un paso cara adiante é que ''agora as mulleres queremos cambiar o noso espazo, non nos hai que convencer de que ese espazo é noso''. Rosa González, máis optimista, asegura que as cousas teñen mudado bastante, ''no 1977 non eramos conscientes de todo o que tiñamos detrás. Había profesións que para nós case non existían. As forzas fascistas que nos gobernaban decian que as mulleres non tiñan dotes ou capacidades ou criterios para facer os traballos dos homes''. A pesar do avance recoñece que ''seguimos precisando un traballo decente e unha vida decente, trátase de xustiza social''.
Manola Arias conta que as reivindicacións deberían acabar cando se recoñecen no papel pero non acaban. ''Ás veces asínanse dereitos ou acordos que hai que estar vixiando continuamente porque non se cumpren e deben ser denunciados''.
A realidade do mundo laboral
Na Constitución de 1978 recoñecese que todos os españois e españolas son iguais ante a lei, e aínda que así sexa, a realidade dista bastante das normas escritas sobre o papel. ''Gañamos máis dun 15% menos que eles, o número de contratos temporais duplica ao dos homes, somos polo tanto as que máis sufrimos a precariedade laboral'' asegura Manola Arias.
Nos ámbitos de representación política e empresarial a presenza de mulleres segue sendo moito menor e moitas veces, segundo recoñece Chefa Ermo, é simplemente simbólica. A Lei de Paridade obriga aos partidos políticos a que a metade dos seus representantes sexan mulleres pero isto só se cumpre ''para saír na foto, porque en realidade nos cargos menores non hai paridade''.
O mesmo ocorre nas empresas, a pesar de que, como recoñece a ex sindicalista de CCOO ''a maioría das tituladas son mulleres''.
A pregunta é: porque se segue a dar esta situación de desigualdade? Manola Arias cre que a resposta está nas trabas que a sociedade lle pon a muller para o acceso a eses cargos. ''Moitas veces ocorre que os xefes non lle dan a oportunidade polo mero feito de ser mulleres, outras, son as cargas familiares as que llo impiden, o coidado da casa, o coidado dos fillos''.
Na mesma liña Chefa di que para esta sociedade ''o papel fundamental da muller é o do coidado dos fillos, pais, nais e sogros. Agora tócanos convencer de que ese traballo non nos corresponde só a nós polo mero feito de ser mulleres''.
Deixar de reivindicar para celebrar
Se algún día somos quen de conseguir que o oito de marzo non sexa o día para protestar pola desigualdade significará que as mulleres e os homes teñen os mesmos dereitos reais. Chefa Ermo, Rosa González e Manola Arias están de acordo en que ese sería un día de festa para celebrar todo o acadado.
A ex sindicalista de UGT recoñece estar orgullosa de que ''cada ano poñamos o listón un pouco máis alto, pero gustaríame que as próximas xeracións tivesen o oito de marzo como un día de festa para recordar e evocar todo o que as mulleres fixeron ao longo da historia''.
Que a efeméride do oito de marzo mude a súa natureza reivindicativa por outra de commemoración é un labor que nos corresponde a todos todos os días do ano. Chefa Ermo recorda que os problemas das desigualdades de xénero existen durante todos os meses non só os marzos e iso é algo que so podemos cambiar facendo autocrítica. ''Os medios de comunicación adicades o mes de marzo a visualizar os problemas, pero só durante ese mes, despois desaparecemos''.

Seis marchas conmemoran os 100 anos do Día da Muller

2010-03-08T21:41:00.001+01:00

A Marcha Mundial das Mulleres conmemorará hoxe, 8 de marzo, os 100 anos do Día Internacional da Muller con seis concentracións en Santiago, Vigo, Pontevedra, A Coruña, Ourense e Ferrol, que se desenvolverán entre as 18h00 e as 20h30, co obxectivo de condenar a 'situación de violencia cara á muller', así como 'terminar coa pobreza'

Así o remarcou en rolda de prensa, a pasada semana, a coordinadora local de Santiago, Lidia Ponte, quen sinalou que o 8 de marzo é unha "data especial" para o feminismo para poder "mirar atrás cara a todos os avances que se lograron", aínda que recalcou que se deben ter en conta "as desigualdades" existentes, pois "non é igual a situación dunha muller en Europa que en África".

Neste sentido, Ponte explicou que hai "moitos avances logrados", a pesar de que "en moitos casos non se leva a cabo" a lexislación vixente encargada de protexer as mulleres. Por iso, incidiu nos grandes problemas das mulleres no mundo como a negación da súa entidade sexual ou o feito de tratalas como "botín de guerra".

Baixo o lema "100 anos loitando, 100 anos creando", a campaña chama a atención sobre o feito de que logo de todos estes anos, as mulleres "teñen que reivindicar o evidente". Así, Ponte lamentou os casos de sexismo, discriminación ou de violación que teñen lugar en todo o mundo e remarcou que "outro mundo é posíbel".

Ademais, a coordinadora galega da Marcha Mundial das Mulleres, Charo Fernández Velho, destacou que esta iniciativa ten como fin reflexionar sobre "os pasos para a emancipación da muller" e avogar pola reivindicación como eixo de traballo.

Con esta edición cúmprense cen anos desde que Clara Zetkin conseguiu na II Conferencia Internacional de Mulleres Socialistas, celebrada en Copenhague (Dinamarca) en 2010, a aprobación dun Día Internacional para a Muller.

III Acción Internacional

Así mesmo, Compostela será o centro galego da III Acción Internacional, que terá lugar o 13 de marzo, que implica 70 países de todo o mundo e que ten lugar cada cinco anos.

Deste xeito, a membro da coordinadora comarcal de Ferrolterra Bárbara Primo recalcou que con esta acción mundial se busca denunciar as inxustizas que viven as mulleres e reivindicar "a necesidade de que as mulleres estean presentes en negociacións de paz e resolución de conflitos".

Ás 18h00 horas do 13 de marzo marcharán da estación de tren de Santiago mulleres chegadas "de toda Galiza" até a Praza do Toural, co lema 'Mulleres en marcha até que todas sexamos libres'; ademais, realizarase unha "batucada", un espectáculo de cabaret e unha merenda.

Si somos iguais, por que non facemos o mesmo ?

2010-03-07T21:51:00.003+01:00

Dixéronlle que o fogar ía ser o seu reino e educárona para exercer de princesa. Aprendérona a facer tódalas tarefas e creu era o mellor para estar en condicións de mandar e supervisar aos serventes. Quixo o destino traizoeiro que casara con alguén sen fortuna. Axiña entendeu que o puñado de serventes era ela. Gustáballe, semellaba seguir xogando as casiñas. Nos primeiros meses de matrimonio, cando o seu cónxuxe volvía do traballo tiña sempre unha palabra agarimosa pola súa capacidade pero ela restáballe importancia a tanto esforzo de limpeza e orden diario e preguntáballe pola súa loita na oficina. O rei acostumouse a que o seu territorio estivera coma unha patena e coidaba que o traballo o facía un trasno saljarito e deixou de agradecerlle a sua entrega. Deixou tamen de levarlle flores ou bombons. Empezou a criticala e censurala e pagar con ela as frustracions do dia. O reino volveuse un valado e ela so agardaba ser o lecer do guerreiro. Unha vez ocurriuselle reivindicar o seu dereito e o rei escandalizouse e lembroulle a sua santa educacion e reproboulle o seu comportamento de muller desvergoñada. A princesa so tiña un lugar no pazo e era o fregadoiro.

Un dia quixo fuxir da gaiola....

Todas e todos somos diferentes independentemente do noso sexo. É un dereito vivir e desenrolar esa diferenza no marco da comunidade que compartimos. Só obtendo a igualdade podemos ser diferentes. Si non somos iguais seremos desiguais, non diferentes.

Mar Alonso.

Homes Galegos pola Igualdade

2010-03-07T21:40:00.002+01:00

http://www.homesgalegospolaigualdade.org/ga/

É un grupo de homes que recoñece a responsabilidade masculina no mantemento da subordinación social das mulleres.
Non somos anti-heroes ou resentidos coa masculinidade senon que rexeitamos o modelo masculino dominante.
Reflexionar para cuestionar o ideal de masculidadade tradicional buscando un novo modelo.
Denunciar todo tipo de discriminación e apostamos por prácticar a igualdade.

Obxectivos
Reflexionar sobre os roles e conductas dos homes na sociedade, sobre as novas masculinidades e sobre a representación igualitaria de homes e mulleres na sociedade actual e futura, incidindo na transformación de todos os axentes de socialización.
Favorecer a igualdade real e efectiva entre homes e mulleres, en todos os aspectos e ámbitos: legal, social, laboral, familiar, educativo, etc.
Fomentar o cambio nos homes cara posicións máis favorables á igualdade e a ruptura co modelo tradicional masculino.
Favorecer a igualdade real e efectiva entre todas as persoas, en todos os aspectos e ámbitos: legal, social, laboral, familiar, educativo, etc. loitando especialmente contra a discriminación sufrida polas persoas con discapacidade, as persoas maiores e as inmigradas.

Que gañamos coa igualdade
Independencia e autonomía persoal. Cubrir as nosas necesidades básicas.
Saúde. A masculinidade é un factor de risco (un modo de vida que implica un modo de morte)
Habilidades emocionais e relacionais. Reprimidas historicamente, só a ira é unha emoción potenciada nos homes.
Desfrutar e responsabilizarse da paternidade.

‘O baile tradicional aínda non é cousa de homes’

2010-03-07T20:11:00.003+01:00

A Nosa Terra.
Xunto con Gustavo Couto, Edith Cotilla é autora de Bailabén (Edicións do Cumio), un libro que vén de editarse e que serve como manual de aprendizaxe do baile tradicional galego. 'Centrámonos na muiñeira e a xota porque é o primeiro que hai que coñecer', asegura.

Un libro para aprender a bailar, iso antes facíao a sección feminina na Falanxe.

Pois si que o facía, era o que había durante o franquismo. De todos os xeitos, a ditadura hai moito que rematou e os tempos cambiaron. O que facemos nós non se parece nada a aquilo. Aprendemos os pasos que consideramos máis axeitados para o ensino do baile galego. Hai moita xente interesada.

A quen lle pensan vender o libro?

A quen teña gañas de aprender e necesite un manual de axuda, desde particulares a mestres.

Baile tradicional na escola, van acusalos de etnicistas!

Non teñen por que. O baile galego entra dentro do programa educativo das escolas desde hai tempo. Aínda así, non é o mesmo dedicarlle media hora á semana dentro da materia correspondente que estudalo por libre. Bailabén serve para os dous casos.

Deberían deixarse de contos e ensinar a bailar tecno!

Non sei se é axeitado o tecno ou o rock, aínda que eu prefiro dedicarme ao baile galego, que é o que sei facer ben.

A rapazada gusta do baile tradicional?

Hai de todo. Aí temos un problema: moitos non saben o que é, pero todos os que se meten xa non saen, gústalles moito.

Non vexo uns meniños de tres anos bailando unha muiñeira.

Pois cando chega un pai ou unha nai con interese, dígolle que serve calquera rapaz cun pouco de equilibrio. Iso si, ten que saber andar, pero nin sequera dominar onde están a dereita e a esquerda.

Que hai máis nenos ou nenas?

Nenas. Penso que aínda está demasiado orientado para as mulleres. Pasa con todo tipo de baile, aos homes cústalles entrar. É unha materia pendente.

E non pensaron facer un programa para aprender a bailar coa vídeo consola Wii?

Non! De momento. Aínda que no libro incluímos un DVD para facilitar a aprendizaxe.

Hai uns periféricos de consolas, alfombras de baile que se usan para outro tipo de danzas.

Pois está a darme unha idea!

E no libro aprenden sevillanas?

Que di?, só baile galego.

Ademais de muiñeira e xota hai algún outro baile tradicional?

Haino. Propiamente galego? Por exemplo, a carvallesa... E logo temos os ritmos agarrados. Nós incluímos no libro só a muiñeira e a xota porque é por onde hai que empezar para aprender.

Non sabía que, para bailar, antes hai que facer exercicios de quecemento, como no deporte.

Como en todo deporte, hai que quecer para evitar que haxa sorpresas desagradábeis como contracturas ou torceduras. Con todo, non é obrigatorio.

Agora vaime dicir que bailar é bo para o corazón.

Xúrolle que o é. O baile, como o deporte, é ritmo e acción, non vai ser bo para o corazón!

Confesión dun perturbado

2010-03-07T13:24:00.003+01:00

GZnación. Francisco Rodríguez

Celebro a indignación de moitos compatriotas, sobre todo mocidade, contra Rosa Díez por usar despectivamente o xentilicio "galego". Supoño que estarán aínda máis alporizados polas reveladoras xustificacións exculpatorias dadas pola central madrileña do seu partido?A galegofobia da Sra. Díez, que presume de demócrata, española e universalista, exprésase con tal naturalidade que unha reacción digna dos afectados é cualificada como produto dunha perturbación nacionalista pola camarilla que a rodea. O seu esquema mental traduce a perspectiva de quen, en nome dos principio de igualdade,unión e democracia, arrasan o dereito do diferente a exercer como tal. A súa igualdade demagóxica e a súa unidade sacrosanta funcionan como tapadeiras para agachar un statu quo desigual, unha unidade xerarquizada, discriminatoria, inzadas de estereotipos e prexuízos ideolóxicos e emocionais. A exteriorización do seu prexuízo anti-galego pola Sra.. Díez , o seu empeño en consideralo natural, sen rectificación algunha, mentres arremete o seu entorno contra os ofendidos, acusándoos de seren perturbados nacionalistas, revelan cal é a súa concepción da igualdade e da unidade: cabe o desprezo pexorativo contra un pobo, ao que se lle esixe, ao mesmo tempo, submisión e obediencia cega. Asemade proban a quen atribúen a responsabilidade perturbadora do exercicio da dignidade colectiva, ao nacionalismo.

Porén, faríamos mal en considerar o uso despectivo do noso xentilicio, con semellante atrevemento "natural", para descualificar o adversario político, unha manifestación non significativa dunha arribista falsaria. Máis ben aboiou nela o que é unha consideración estrutural do papel de Galiza, e unha valoración dos galegos, na España?Fun portavoz do BNG no Congreso dos Deputados durante 12 anos. Sentín en carne propia a zunia xenófoba, a discriminación máis anti-democrática e a máis "natural" eliminación por parte dos meios de comunicación da Corte, privados ( o exemplo máis xenuíno, El Mundo) e públicos (Compañía de RTVE). Non era, nen é, exclusivamente por causa da nosa ideoloxía nacionalista e anti-imperialista, que desde logo non lles gosta. Era algo máis: sermos a representación única, xenuína, dunha Galiza que debe ser naturalmente inexistente no plano político. Os galegos non se poñen en predicamento porque non son colectivamente ( non deben ser) ninguén. Nembargantes, a nosa presenza, o noso activismo, era, e é, alí inxente en relación coa nosa representación. Pero non fomos, non somos, tratados, nen sequera nos meios públicos, coa mesma vara de medir que os demais. Alias, cál é o tratamento informativo que se lle dá a Galiza na RTVE?

Non vou falar do mal disimulado desagrado do Aznar presidente perante o nacionalismo galego e a súa displicencia con Galiza. Tampouco dos silencios ou reticencias expresivas do presidente Zapatero perante reclamacións cualitativas para o noso país (grupo lácteo galego, sector naval, unión das nosas caixas de aforros, aproximación cultural e lingüística a Portugal?). Non queren que o papel, o peso e o perfil de Galiza muden. No seu deseño de España Galiza non pode nen debe ser un país con relevo propio. O BNG conseguiu nestes últimos anos mudanzas cuantitativas: eliminación de discriminacións descaradas nos orzamentos do Estado, presenza digna da problemática galega, condicionando as actuacións do goberno e dos partidos estatais?Galiza existe, acurralada por liñas vermellas, que fan todo o posíbel para que non crucemos?Recoméndolles aos nosos compatriotas agora alporizados que cavilen por que se vincula a súa reacción, esta si natural e lóxica, perante a desconsideración xenófoba, á perturbación nacionalista. Elévense do anecdótico ao xeral, sen perder sentido da realidade, e comprenderán por que o nacionalismo non é só algo natural, lóxico e necesario na Galiza, senón tamén por que é tan combatido e discriminado na España. Aproveitemos tamén para cavilar, con auto-crítica, por que fiamos tanto nos deseños de fóra e tan pouco nos de dentro. A quen lle interesa que sigamos sen acreditar en nos mesmos e nas nosas capacidades?

Os nosos mellores homes e mulleres, no campo da política e da cultura, xa hai tempo que detectaron o noso andazo. O verso rosaliano "Galicia non debes chamarte nunca española?" non foi un exabrupto en boca dunha perturbada. Aquela advertencia de Castelao de que os galegos só imporemos respeito cando aprendamos a vivir con absoluta independencia ( de criterio, de ánimo, de perspectiva?) de España, proviña dun home experimentado e nada proclive a confrontacións gratuítas?Sentado no meu escano no Congreso, canto pensei nel, mentres contemplaba as estatuas de Isabel e Fernando que vixían aquel hemiciclo con ar de imperio decadente !!

Apoteósico 4-0

2010-03-06T13:39:00.002+01:00

Xornada grandiosa hoxe no C.D. Lavadores, o partido saldouse co resultado de 4-0 tendo como adversario ao equipo de Coia e repartindose a honra goleadora entre Simón con dous tantos e Adrián e Pablo un tanto cada un. O público asistente, maiormente nais e pais dos xogadores, disfrutaron dunha excelente xornada deportiva onde ademais de goles, viuse bo xogo e un comportamento no campo nobre e xeneroso.

Parabens Lavadores.

Mar Alonso.

Amnistía Internacional presenta o libro coral 'Camiñan descalzas polas rochas'

2010-03-05T10:54:00.004+01:00

O salón de actos da Fundación Caixa Galicia en Lugo acollerá hoxe ás 20h00 o acto de presentación no que Amnistía Internacional e a Editorial Tris Tram darán a coñecer 'Camiña descalzas polas rochas'.

A Nosa Terra.

O libro conta con relatos das autoras Rosa Aneiros, Paula Carballeira, Anxos Sumai, Carmen Blanco, Marilar Aleixandre, María Reimóndez, Helena Villar Janeiro, Ana Expósito e Marica Campo. Poemas de Ana Romaní e Iolanda Castaño. E as ilustracións de Nuria Díaz, Noemí López, Almudena Aparicio, Ánxeles Rodríguez Ferrer, Marina Seoane, María Lires, Car (Carmela González), Ana Pillado, Aurora López e Rebeca López.

Trátase dunha contribución destas 21 autoras á campaña Non máis violencia contra as mulleres. Os beneficios que se obteñan coa súa venda destinaranse integramente ao traballo que o grupo de Lugo de Amnistía Internacional realiza a prol dos dereitos humanos